چون طلیعه نعمت ها به شما رسید، با ناسپاسی دنباله آن را مبرید.

دوستی ورزیدن، نیمی از خرد است.

اندوه خوردن، نیم کهنسال شدن است

در ادب نفست این بس که واگذاری، آنچه را از جز خود ناپسند شماری

چون طلیعه نعمت ها به شما رسید، با ناسپاسی دنباله آن را مبرید

پندها چه بسیار است و پند گرفتن چه اندک به شمار

شکیبا، پیروزی را از کف ندهد اگر چه روزگارانی بر او بگذرد

جدال، تدبیر را ویران می کند.

خود پسندیدن آدمی، یکی از حسودان خرد اوست.

آنکه به تو گمان نیک برد، با نیکویی در کار، گمان وی را راست دار

دلهای پاک خطا نمی کنند، فقط سادگی می کنند و امروز سادگی پاکیزه ترین خطاست

رسیده از یک دوست

ایمان بنده راست نباشد، جز آنگاه که اعتماد او بدانچه در دست خداست بیش از اعتماد وی بدانچه در دست خود اوست بود.

خاطرم نیست تو از بارانی یا که از نسل نسیم، هرچه هستی گذرا نیست هوایت، بویت . . . فقط آهسته بگو . . . با دل من می مانی؟

رسیده از یک دوست

مرگ نزدیک است و همصحبتی دنیا، اندک

بزرگترین عیب، آن بود که چیزی را زشت انگاری که خود به همانند آن گرفتاری

ناتوان ترین مردم کسی است که نیروی به دست آوردن دوستان ندارد و ناتوان تر از او کسی بود که دوستی به دست آرد و او را ضایع گذارد

نادان را نبینی جز که کاری را از اندازه فراتر کشاند و یا بدانجا که باید نرساند

علم، راه عذر بر بهانه جویان بسته است

فرصت چون ابر گذران است. پس فرصت های نیک را غنیمت بشمارید.