Daftare Mashgh

2010-08-06T23:16:00.000+04:30

چون طلیعه نعمت ها به شما رسید، با ناسپاسی دنباله آن را مبرید.

2010-08-06T23:05:00.005+04:30

بازیچه ایام دل آدمیان است

2010-08-03T07:35:00.002+04:30

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه سرمنزل عشقی
بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده از ان روست که خونابه فشان است

دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازیچه ایام دل آدمیان است

دل بر گذر قافله لاله و گل داشت
این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری
بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی
دردی است در این سینه که همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند
یارب چقدر فاصله دست و زبان است

خون میرود از دیده در این کنج صبوری
این صبر که من میکنم افشاندن جان است

از راه مرو سایه که ان گوهر مقصود
گنجی است که اندر قدم راهروان است

2010-08-03T07:34:00.000+04:30

دوستی ورزیدن، نیمی از خرد است.

2010-08-03T07:33:00.006+04:30

مسافران ایستگاه آخر

2010-07-16T19:36:00.007+04:30

1.
اغلب مسافرای دیروز ایستگاه آخر وضع مشابه ای با ساکنینش داشتن! تقریبا هر دوشون از یادها رفتن و کمتر کسی یادش مونده که چنین افرادی هم وجود دارن! البته اینطور زندگی کردن روال ما شده و ربطی همه به اینا و اونا نداره! فقط اونجا نمود بیشتری داره، آخه ما عادت کردیم که همه چیز رو حتی بچه ها رو هم خیلی سریع نگاه کنیم. اینطور نگاه به اطراف و دیگران جز یه خط چیز دیگه ای تو ذهنمون ضبط نمی کنه! شاید برای همینه که تو زندگی خیلی چیزاها رو مثل اینکه کی بهمون خوبی کرده، کی دستمون رو گرفته، کی بزرگمون کرده، کی بهمون راه رفتن یاد داده و . . . رو فراموش کردیم، و پیدا کردن یه خط بین این همه خط یه شکل توی ذهنمون خیلی سخت شده!؟

2.
شبای جمعه به قول بزرگ ترها شب «زیارت اهل قبوره»، خیلی دلت گرفته باشه یا اینکه عزیزی رو تازه از دست داده باشی، سنگ تموم میزاری، یه جعبه شیرینی و یه شیشه گلاب و چندتا شاخه گل و . . . رو تو دستات می گیری میری اون ته دنیا! همونجا که درجه هواش یه چند درجه ای مونده تا به نقطه ذوب برسه! اونجایی که همه اهالیش ساکتند و سراپا گوشند و تو فرصت داری تا بدون اینکه کسی ازت چیزی بپرسه و مورد بازخواست قرار بگیری یا حرفات قطع بشه راحت حرفاتو تا آخر بزنی، محکوم که نمیشی هیچ تازه می تونی هر کسی رو هم که دوستش نداری محکوم کنی! می تونی بدون اینکه کسی بفهمه غرورت رو زیر پات بزاری و تا دلت می خواد سیر گریه کنی و یا بدون اینکه متهم به دیونگی بشی قه قه برای خودت بخندی! اگر هم خیلی سنگین شده باشی و چسبیده باشی همین پایین، می تونی حتی به زمین و زمان فحش بدی و بدتر از اون کفر هم بگی! هیچ کس هم اعتراضی بهت نمیکنه! به قول معروف کسی «ککش هم نمیگزه»؟
قبل از اینا احتمالا شیشه گلاب و روی سنگ خالی کردی و تو حین داد و فریادات گلا رو هم پرپر کردی. البته اینا رو وقتی می فهمی که حرفات تموم شده و احساس سبکی می کنی! دیگه آرومی، آرومِ آروم . . . . تازه چشمت به جعبه در بسته شیرینی میفته، درش رو باز می کنی و بلند میشی و میری سر راه عبور و مرور دیگران، اونایی که مثل خودت اومدن اونجا، تا با خوردن، فاتحه ای نثار همونی کنند که تا حالا داشی باهاش حرف میزدی و اونم فقط گوش می کرد، شاید این فاتحه ها باعث بشه که دفعه دیگه هم که برای داد و بیداد اومدی اونم رغبت کنه و به حرفات گوش کنه. طولی نمیکشه که جعبه خالی میشه، واقعا جای خجالت داره، سر انگشتی حساب کنی شاید 10، 12 فاتحه هم این جعبه نداشت، آخه شیرینی فروشه جعبه مقوایی رو هم، به قیمت شیرینی حساب کرده بود، جعبه رو محکم پرت می کنی تو سطل و برمی گردی . . .

3.
تو تنهایی و خنکای هوای این زیر و زمان طولانی تا رسیدن به مقصد فقط آدم باید بخوابه، مگه اینکه اهل خواب بعد از ظهر نباشی، پس بهتره یه کتاب همراهت باشه و تا برسی راحت کتاب بخونی، اگر هم اهل این دوتا نیستی می تونی هندزفری گوشیت رو تو گوشات بزاری و از صداهای توی «مترو» فاصله بگیری و برای خودت باشی و آهنگ گوش بدی!
فقط یه آدم بدبیار که نه، نمی دونم چی اسمش رو بزارم، شاید یه آدم معمولی می تونه تو این زمان مناسب تمایل به هیچ کدوم از اینا نداشته باشه یا اینکه هیچ چیز سرگرم کننده ای همراهش نباشه یا اینکه حوصله هیچ کدوم از اینا رو نداشته باشه!؟
البته زیاد هم بد نیست، اینم فرصت خوبیه برای ساختن یه سطح از یه خط، برای تمایز بخشیدن، برای راحت پیدا کردن، حالا می تونی بجای نگاه سریع یه نگاه با آهسته و دقت بیشتر به اطراف داشته باشی، به درختایی که حالا با سرعت از جلوی چشمات فرار می کنن نگاه کنی و تا اونجایی که چشمات می بینن دنبالشون کنی! حال می تونی خونه های شهر رو ببینی چه رنگین! می تونه خیلی راحت خونه های رنگی رو از بین این همه خونه خاکستری پیدا کنی!
تو این بیکاری نسبتا طولانی مجبوری آدمایی که جلوت وایسادن رو نگاه کنی! روی حرکاتشون دقیق بشی! نه روی حرکات که روی چهره، روی لباس و چیزایی که پوشیدن و گاهی هم کنجکاوانه تر سعی کنی توی اون فشردگی جمعیت کفشای وا رفتشون رو هم که از آب خوردگی مچاله شده و بعد توی شکستگی ها و پارگی ها خاک گرفته رو پیدا کنی، از «ایستگاه امام خمینی» که رد میشی تقریبا مترو خلوت میشه حالا دیگه راحت می تونی آدما رو ورانداز کنی، ولی زیاد نباید خیره شد، چون سنگینی نگاه رو حس می کنند!؟

4.
هنوز تو فکر تعدا شیرینی ها و فاتحه های خونده شده برای اون عزیز درگذشته هستی، هنوز داری با خودت دو دوتا چهار تا می کنی که ای بابا مگه این جعبه چند گرم بود؟ درسته اون شیرینی فروشه جعبه رو هم شیرینی حساب کرده ولی نهایتا میشه معادل 4، 5 تا شیرینی!
هرچی خطای تو ذهنت رو بالا و پایین می کنی هیچ چی یادت نمیاد، چون همشون خط هستن! شروع به ضرب و جمع ردیف های شیرینی می کنی، چندین برابر 10، 20 تا میشه، ولی چرا 10، 20 تا دست اومد تو جعبه، شیرینی ها ته کشید؟ هان؟
آهان یکی از دستا دو، سه بار تو جعبه اومد، هر دفعه هم یه دونه برنداشت، چندتایی رو مشت کرد! آره همینه . . . ! خودشه . . . ! دسته هم آشنا بود، آستینای پیرهنش هم یادم هست، آره کفشاش هم . . . اووووووه! آره تو مترو چندتا ایستگاه آخر کنارم بود!

5.
از ایستگاه «باقر شهر» تقریبا مترو خالی شده بود، یعنی همه روی صندلی نشسته بودن و صندلی خالی هم کم نبود، بغل دست من هم خالی شد و یکی اومد کنارم نشست، سریع که نگاه کردم اونم یکی مثل همه، ولی خوب چندتا ایستگاه آخر فرصت خوبی بود برای نگاه دقیق تر، بوی ادکلن نمی داد، یه پیرهن سفید چرک تنش بود، سرش رو پایین انداخته بود و دستای پینه بسته اش رو به هم قفل کرده بود، یه چیزی تو دستاش بود و فشارش میداد، موهاش از شدت چربی انگار ژل خورده بود، پشت یقه پیرهنش جر خورده بود، بعید بود بخاطر دعوا باشه به نظرم پوسیدگی بود چون اونقدر پیرهنش نخ نما بود که حتی زیرپیرهن رکابی آبی کبریتیش هم معلوم بود، یه شلوار مشکی از اون خمره ای های قدیمی پاش بود و سفیدک عرق مثل رگ رو سیاهی ها جا خوش کرده بود، اصلا بدون اون سفیدک ها انگار شلوار هویت نداشت، کفشای مشکی پاره ای پاش بود که انگشتای پاش رو از سوراخ جوراباش هم بیرون انداخته بود!
ارتباط برقرار کردن با این افراد چقدر سخته، چون نه ادکلن سرد میزنن، نه لباس مارکدار می پوشن نه موبایلی دارن که صحبت کنن تا بتونیم با سوال از مارک لباس و قیمت ادکلن و کشور سازنده کفش و یا صحبت هایی که دزدکی از تماس تلفنیش متوجه شدیم، سر صحبت رو باهاشون باز کنیم!
بلندگو نگفته «ایستگاه حرم مطهر»، مسافرین محترم ایستگاه پایانی می باشد! دم در خروج مترو وایساده بود، منم بلند شدم و تقریبا پشت سرش وایسادم، حالا دستای به هم گره خوردش باز شده بود و یه دستش به میله بالا سرش بود، در واگن که باز شد به سمت پله های برقی دوید تو دستش یه پلاستیک مچاله شده سفید بود!؟
تو مسافرای ایستگاه آخر خوب که نگاه کنی عده ای رو می بینی که متفاوت از بقیه مسافران، کسایی که پر شدن کیسه های خالیشون وقت برگشت به خونه، فقط بردن امکانات اولیه یه زندگیه معمولیه! آره مسافرای "ایستگاه حرم مطهر" واقعا ته خط رسیده هایی هستند که بود و نبودشون به چشم کسی نمیاد!

اسماعیلی | تیر89

2010-07-16T12:40:00.000+04:30

اندوه خوردن، نیم کهنسال شدن است

2010-07-16T12:25:00.004+04:30

متن کامل پاسخ روابط عمومی دفتر آیت‌الله هاشمی رفسنجانی

2010-06-10T10:31:00.001+04:30

روزنامه وطن امروز، روز یکشنبه ۹ خرداد ماه ۱۳۸۹ به بهانه انتشار نامه سال گذشته آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به مقام معظم رهبری، اقدام به انتشار مجدد نامه رئیس شورای سیاستگذاری خویش نمود.
نامه‌ای که نویسنده با علم به دروغ بودن محتویات و غیراخلاقی بودن ادبیات نوشته خویش از میزان تأثیر آن در تشویش اذهان عمومی آگاه است و با اندک انصاف روزنامه‌نگاری خواستار پاسخ برای تنویر افکار عمومی شده است.
اگرچه پاسخ‌گویی به نامه‌های این‌چنینی که خالی از بدیهیات اخلاقی می‌باشد، نوعی گام نهادن به بیراهه است و به همین دلیل در چاپ اول، از کنار آن گذشتیم، اما بی‌پاسخ گذاشتن شبهات، باعث تسریع انحراف کنونی جامعه از اهداف انقلاب اسلامی و ظلمی مضاعف به آیندگان خواهد بود که می‌خواهند بدانند در مقطع ۳۰ ساله پس از انقلاب اسلامی بر کشورشان چه گذشته و می‌گذرد!
توضیح ضروری اینکه این پاسخ در کنار مخاطب خاص خویش، مخاطبان عام نیز دارد، به‌ویژه جوانان روشن‌ضمیر و پرسشگری که بلوغ عقلی و سیاسی آنان، با فریادهای سهم‌خواهی و ادبیات قدرت‌طلبانه گروهی که برای بقای خویش، زبرالحدیدهای امام راحل در مبارزه نفس‌گیر با رژیم پهلوی، یادگاران مردان و شهدای بزرگ انقلاب چون شهید بهشتی، شهید مطهری، آیت‌الله طالقانی، شهید رجایی، شهید همت، بیت شریف حضرت امام و مهمتر از همه تاریخ ۳۰ ساله انقلاب اسلامی را متهم به انحراف از خط اصیل اسلام می‌دانند و با هدف زیر سؤال بردن اقدامات امام راحل و مقام معظم رهبری، امین‌ترین یاران آن دو بزرگوار را آماج تیر تهمت خویش قرار می‌دهند.
نویسنده متن سراسر تهمت و توهین که کار کردن در شرکت صنعتی پارس خودرو!! مقدمه مسئولیتش در سایت شریف نیوز سابق و روزنامه وطن امروز فعلی می‌باشد، متن خویش را با جمله به ظاهر زیبای «اخلاق، گمشده سیاست است» آغاز کرده تا اولاً تئوری شیطنت‌آمیز جدایی دین از سیاست را القا نماید و ثانیاً با انتساب لقب دروغگویی به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به عنوان بارزترین روحانی عرصه‌های تقنینی و اجرایی در تاریخ معاصر، تهمت‌ها و ادعاهای دین‌ستیزان و روحانی‌گریزان را به کمال برساند. همان کاری که آن نامزد انتخاباتی در آن مناظره کذایی در حق سه روحانی دیگر این دو عرصه سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، یعنی حجج‌الاسلام خاتمی، ناطق نوری و کروبی انجام داده است.
نویسنده که به مصداق آن ضرب‌المثل قدیمی، کم‌حافظه شده است، متن خویش را با دروغی بزرگتر آغاز کرده است که آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به خاطر اطلاع‌رسانی وطن امروز از روزنامه شکایت کرده است و این در حالی است که آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از هیچ روزنامه‌ای و یا هیچ شخصی شکایت نکرده‌اند؟!!
بهانه چاپ مجدد این متن سراسر توهین و تهمت، انتشار نامه آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به آیت‌الله خامنه‌ای در سایت شخصی است.
توجه به این نکته خالی از لطف نیست که این روزها بعضی از مراکز خبری و رسانه‌ای به بازبینی و انتشار مجدد آن نامه پرداختند که نمونه بارز آن اختصاص دو قسمت از مطالب مسلسل با عنوان «مطالبات غیرقانونی» توسط روزنامه کیهان است که به نقش آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در انتخابات و نامه ایشان به آیت‌الله خامنه‌ای پرداخته است.
چه شده است که انتشار نامه از سوی کیهان افشاگری فتنه و سران فتنه!!! تلقی می‌شود، اما اگر همین نامه از سوی سایت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی منتشر شود، دمیدن بر آتش فتنه تلقی می‌گردد؟!
نویسنده نامه، دفاع آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از دستاوردهای ۳۰ ساله انقلاب در نامه به آیت‌الله خامنه‌ای را یک بدعت غیراخلاقی در مخالفت با رهبری معظم انقلاب می‌داند و با توجه به سوابق رسانه‌ای خویش فراموش کرده‌اند که آن بدعت غیراخلاقی، غیرانسانی و غیراسلامی در مناظره تلویزیونی پایه‌ریزی شده است و اینک توسط پاره‌ای از رسانه‌های وابسته به یک جریان خاص ادامه دارد.
جای تعجب است که جمله معروف رهبری معظم انقلاب در ۱۴ خرداد ۱۳۸۸ در حرم امام را که فرمودند: «صحیح و موردپسند نیست که یک نامزد در نطق‌های تلویزیونی برای اثبات خود به نفی دیگران متوسل شود» را یا نشنیدند و یا نمی‌خواستند بشنوند و رئیس جمهور را ولایی‌ترین رئیس جمهور تاریخ ایران می‌دانند و سپس ابراز مطالب خلاف در مناظره تلویزیونی را حق ایشان برای جبران عدم حمایت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از دولت می‌شناسند.
به فرض محال که حمایت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از آقای موسوی در انتخابات مسجل شده بود، آیا به گناه حمایت یک شخص از یک نامزد، باید هر دروغی را که به ذهن می‌آید، علیه آن شخص و خانواده ایشان در تلویزیون گفت؟!
گذشته از همه این مسائل، وقتی شخص آیت‌الله خامنه‌ای در ملاقات حضوری با آیت‌الله هاشمی رفسنجانی می‌فرمایند درباره اصل و محتوای نامه هیچ ملاحظه‌ای ندارند و یک بار به صورت خصوصی و یک بار در نماز جمعه هم به خلاف‌گویی‌های آن نامزد پاسخ می‌دهند، چگونه عده‌ای زیر لوای دروغین حمایت از رهبری، ملاحظه‌تراشی می‌کنند؟!
چگونه است که سخنان آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در مقام امام جمعه منصوب مقام ولایت در خصوص لزوم سلامت انتخابات، حمایت از یک نامزد تلقی می‌شود؟ مگر قبل از انتخابات اسب‌های همت زین شده بود که چه کسی انتخاب شود؟!
سابقه تذکرات آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در خصوص سلامت انتخابات، محدود به دیروز و امروز نیست، از همان ماههای نخستین پس از انقلاب اسلامی که به حکم مستقیم امام راحل به عنوان سرپرست وزارت کشور برای برگزاری انتخابات شدند، وقتی با سخنان دلسوزانه!!! یکی از مسئولین وقت وزارت کشور مواجه شد که بفرمایید انقلاب به چه کسانی نیاز دارد تا نامشان را از صندوق آرای مردم بیرون بیاوریم!!، عتاب آلود آن کلام دلنشین امام را تکرار کرده‌اند که «میزان رأی مردم است»
این چه شیوه ناشیانه در سیاست است که ۱۲ سال پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۷۶ اولاً وقیحانه خود را همه‌کاره انقلاب می‌دانید و ثانیاً وقیحانه‌تر می‌گویید اگر سخنان هاشمی رفسنجانی مبنی بر برخورد با تقلب در انتخابات نبود، خاتمی رئیس جمهور نمی‌شد؟!! آیا غیر از این است که اعتراف می‌کنید از همان سال به دنبال شکل‌دهی نطفه حرام تقلب انتخاباتی در رحم جامعه بودید؟!! آیا حضور ۱۰۶ درصدی همه مردم یکی از استان‌های غربی کشور در همان انتخابات کافی نیست که به عنوان منادیان دروغین مردم‌سالاری دینی اسلامی خجالت بکشید؟!
چرا نمی‌گویید دور جدید اظهار نگرانی‌های آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از عدم توجه به رأی مردم و سلامت انتخابات از زمانی شروع شده است که بعضی از شخصیت‌های مؤثر دست‌اندرکار انتخابات صراحتاً اعلام می‌کردند که رأی مردم در حکومت اسلامی تشریفاتی و زینتی است؟!
چرا وقتی می‌خواهید تسلسل تاریخ برگزاری انتخابات را طی سال‌های اخیر بگویید و براساس دیدگاههای خویش تحلیل کنید، هنگامی که به انتخابات مجلس خبرگان در سال ۱۳۸۶ می‌رسید، سکوت می‌کنید؟! چرا وقتی از نتایج خیره‌کننده آن انتخابات و فاصله رأی آیت‌الله هاشمی رفسنجانی با نفر دوم پرسیده می‌شود، حضور ناظران بی‌شمار ایشان در همه صندوق‌های حوزه انتخابیه استان تهران را دلیل می‌آورید؟ آیا این دلیل در قرینه خویش پاسخی غیر از این دارد که اگر ناظران آیت‌الله هاشمی رفسنجانی هنگام شمارش آرا نبودند، نتیجه انتخابات غیر از این بود؟
مگر نمی‌دانید در همان انتخابات وقتی مقام معظم رهبری حضور آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در انتخابات خبرگان را «متعیّن» می‌خوانند، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی هم نام‌نویسی خویش را مشروط به عدم دخالت نهادهای غیرمسئول در انتخابات می‌کنند و مقام معظم رهبری هم می‌فرمایند: «این شرایط را فراهم می‌کنم»؟!
چرا وقتی بحث انتخابات مجلس ششم می‌شود، فقط و فقط به خاطر عقده‌های قدیمی و کینه‌های شخصی با لباس اصول‌گرایان، مروج اندیشه‌های آن مبلغ سکولاریسم می‌شوید؟ چرا فکر نمی‌کنید که مقدمه انقلاب‌ستیزی و اسلام‌ستیزی نویسنده کتاب کذایی عالی جناب سرخ‌پوش هم مثل بعضی از شماها هاشمی‌ستیزی بوده است؟!
چرا در بیان نتایج انتخابات مجلس ششم در سال ۱۳۷۸ نعل وارونه می‌زنید؟ مگر نمی‌دانید با شمارش مجدد تنها ۲۰ درصد صندوق‌های حوزه انتخابیه تهران، که توسط شورای نگهبان انجام می‌گرفت، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از رتبه سی‌ام به نوزدهم رسید؟ مگر نمی‌دانید وقتی آن آبروریزی داشت اساس انتخابات را زیر سؤال می‌برد، رهبر معظم انقلاب دستور توقف بازشماری را صادر فرمودند؟
در فرازی دیگر از نامه به جفاهای اصلاح‌طلبان در حق آیت‌الله هاشمی رفسنجانی اشاره شده و آمده است که آن موقع «همین بسیجی‌ها و امت حزب‌الله بودند که به میدان دفاع از جناب‌عالی آمدند.»
اولاً جفای در حق آیت‌الله هاشمی رفسنجانی معطوف به عملکرد افراطیون دیروز اصلاح‌طلبی و افراطیون امروز اصول‌گرایی نیست. اگر اسناد به اصطلاح تاریخی ساواک در قبل از پیروزی انقلاب را ورق می‌زدید، می‌خواندید که شیخ اکبر هاشمی ۴۰ میلیون تومان به خرابکاران اجتماعی پیرو امام خمینی(ره) کمک کرده است. اگر تورق آن اوراق را در شأن روحیه دین‌مداری خویش نمی‌دانید، تاریخ دو سه سال اول پس از پیروزی انقلاب اسلامی را بخوانید که تهمت‌ها و توهین‌های امروز روزنامه وطن امروز، تکرار مطالب روزنامه «انقلاب اسلامی» دیروز است که توسط بنی صدر مدیریت و منتشر می‌شد.
ثانیاً تفاوت آنها با شما در هتک حرمت شخصیت‌های مؤثر انقلاب اسلامی چون شهید هاشمی‌نژاد، شهید بهشتی، شهید مفتح، شهید مطهری، شهید رجایی، شهید باهنر، آیت‌الله خامنه‌ای و آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، در نوع عملیات ترور فیزیکی و شخصیتی است.
تفاوت دیگر این است که اگر آن روز، گروهی هاشمی‌ستیزی را نردبانی برای روحانی‌ستیزی و اسلام‌ستیزی خویش قرار می‌دادند، فوراً با نهیب «این تذهبون» امام مواجه می‌شدند و امروز سکوت مصلحت‌آمیز رهبری معظم انقلاب که در نامه آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به آن اشاره شده، کار را به جایی رسانده که یک نامزد به خود اجازه می‌دهد جلوی ۵۰ میلیون بیننده تلویزیونی دروغ و تهمت بزند و روزنامه‌های همسو قسم یاد کنند که با بهانه و بی‌بهانه هاشمی‌ستیزی را تیترهای اول و دوم هر روز خویش کنند.
ثالثاً، امت حزب‌الله و بسیجی‌های واقعی دیروز که با قانون سهمیه حضور رزمندگان در دانشگاهها، محققان و استادان دانشجویان امروز هستند و با اعتراف نماینده ولی فقیه در دانشگاهها ۷۰ درصد با افراطیونی چون شما نیستند، خون دل می‌خورند و وقتی می‌بینند به بهانه‌های سیاسی، فرمانده شهدا، بسیجیان، سپاهیان و ارتشیان در ۸ سال دفاع مقدس آماج تهمت‌ها قرار می‌گیرد و به قول خویش در آن نامه صبوری پیشه می‌کند، بر مظلومیت شهدا و فرمانده‌شان اشک می‌ریزند. مشکل اینجاست که اول بسیجیان قدیم را خانه‌نشین کردید و سپس لباس آنان را پوشیدید و به فرمانده‌شان می‌تازید. حکایتی که یادآور آن واقعه‌ای است که شخصی به آیت‌الله العظمی بروجردی عرض کرد که یک روحانی را در حال دزدی گرفتند و حضرتش برآشفت و گفت: نگویید یک روحانی دزدی می‌کرد، بگویید دزدی لباس روحانیت پوشیده بود.
رابعاً، گیریم که گروه اندک شما همان گروه کثیر مردمی حامیان آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در توطئه‌های تجزیه‌طلبی و شورش‌های کور و بعدها در غائله ۱۴ اسفند ۱۳۶۰ و بعدها در غائله اسفندماه ۱۳۷۸ است، چه شده است که کفاره آن حمایت‌ها را، تهمت‌های امروز قرار داده‌اید و عمق گناهی که برای آن حمایت‌ها احساس می‌کنید، چقدر است که تهمت را با توهین آمیخته‌اید، کلاه انصاف از سر گرفته‌اید و لباس بی‌تقوایی به تن کرده‌اید؟
دور از شأن شما در ادعای اصول‌گرایی و سیاستمداری است که در نقادی‌ها این‌گونه ناشیانه قلم روزنامه‌نگاری به دست گیرید و در یک متن به اصطلاح نامه دچار تضاد‌های آن‌چنانی شوید!!!
از یک طرف شکست آقای ناطق نوری در انتخابات ۷۶ را نتیجه به تنگ آمدن مردم از سیاست‌های دولت سازندگی می‌دانید و از طرف دیگر به میدان آمدن فرزندان آیت‌الله هاشمی رفسنجانی و حزب کارگزاران را عامل پیروزی آقای خاتمی در همان انتخابات می‌دانید!!
از یک طرف پیش‌بینی‌های اظهر من الشمس نارضایتی مردم از سوی رئیس عالی‌ترین مجمع مشورتی مقام معظم رهبری به ایشان را القای تقلب در انتخابات می‌دانید و از طرف دیگر جمله معروف آن نماینده مجلس را که می‌گفت: «باشید تا رأی ۲۴ میلیونی آقای احمدی‌نژاد را در فردای انتخابات ببینید» حاصل درایت و دوراندیشی می‌دانید؟!!
از یک طرف قانون وضع می‌کنید که آیت‌الله هاشمی رفسنجانی می‌بایست برای افزایش «مشارکت حداقلی» در قبال سیل تهمت‌ها و توهین‌ها و دروغ‌ها تا پس از انتخابات ریاست جمهوری سکوت اختیار می‌کرد و از طرف دیگر حکم شرعی می‌دهید که آن نامزد انتخابات برای افزایش «مشارکت حداکثری» دروغ‌های مناظره را در سخنرانی‌ها و مصاحبه‌های انتخاباتی تکرار کند!!!
از یک طرف می‌گویید «ما نمی‌گوییم نامه آیت‌الله هاشمی رفسنجانی با نیت تقویت اردوکشی خیابانی نوشته شده و از طرف دیگر در چند سطر پایین‌تر می‌گویند «نامه هاشمی برای پشتیبانی از آشوبگران نوشته شده بود.»
از یک طرف ابراز نگرانی می‌کنید که فلان تئوریسین اجتماعی که به غرب گریخته، در نوشته‌های خویش اختلاف مسئولان عالی‌رتبه نظام را القا می‌کند و از طرف دیگر برای فراگیری این القای شیطانی از هیچ روزنی دریغ نمی‌کنید؟!
این بی‌انصافی‌ها نتیجه کدام نوع نگاه به مسئولان جمهوری اسلامی است؟ چرا برای جبران ضعف عملکرد خویش در اقتصاد و فرهنگ، راه چاره را دشمن‌تراشی از میان انقلابیون سابق می‌دانید؟ اگر آیت‌الله هاشمی رفسنجانی سکوت اختیار می‌کنند، برآشفته می‌شوید و وقتی لب به سخن می‌گشاید که اساس اسلام با رأی مردم بود و خواهد بود، آشفته‌تر می‌شوید؟!
نویسنده نامه که گویا نمایندگی همکاران رسانه‌ای خویش در یک جناح خاص را در نگارش این نامه به دوش می‌کشد، در هر جای نامه که فرصتی دست داد، مظلوم‌نمایی کرده و از شکایت سخن گفت؟!!
شکایتی که هرگز و هیچ‌گاه شخص آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از رسانه یا فردی نکرده است؟!!
امید آنکه این مرقومه کوتاه، پاسخ به همه تهمت‌ها و توهین‌هایی باشد که از یک سال گذشته و همزمان با مناظره تلویزیونی شب ۱۳ خرداد کلید خورد و هنوز هم ادامه دارد، هرچند می‌دانیم هدف نویسندگانی از این دست شفاف‌سازی و اطلاع‌رسانی نیست، وگرنه با کمترین تأمل در سخنرانی‌های دو همسنگر دیرین یعنی آیت‌الله خامنه‌ای و آیت‌الله هاشمی رفسنجانی پی خواهند برد که القای اختلاف آن دو بزرگوار یک «توهم» بیش نیست.
شاید یکی از گناهان نابخشودنی آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از دیدگاه مدعیان دروغین پیرو خط امام و رهبری که این‌گونه هتاکانه به ایشان می‌تازند، عنایت ویژه امام به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی باشد که «وجود ایشان را برای انقلاب مفید می‌دانستند.»
و چه زیبا و دقیق آن عبد صالح در ۲۸ سال قبل پیش‌بینی فرمودند: «... احتمال قوی می‌دهم که بعد از من برای انتقام‌جویی از من به بعضی از نزدیکان و دوستانم تهمت‌های ناروا بزنند و به آتشی که باید مرا بسوزانند، آنان را بسوزانند...» (صحیفه نور، جلد ۱۷، ص‌90)
برای حسن ختام توجه کسانی که خود را در خط امام می‌دانند و هتاکانه به حضرت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی می‌تازند، به خاطره‌ای از آیت‌الله حائری شیرازی جلب می‌نماییم که روزنامه دولتی ایران در تاریخ ۱۲/۳/۱۳۸۹ نقل و منتشر کرده است: «حضرت آیت‌الله‌ العظمی خامنه‌ای در دوران ریاست جمهوری به من فرموده بودند هر زمان آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به مسافرت می‌رفت، امام(ره) گوسفندی را برای سلامتی ایشان قربانی می‌کردند و زمانی که ایشان از سفر بازمی‌گشت نیز امام(ره)
گوسفند دیگری را به شکرانه سلامتی‌اش قربانی می‌کردند و برای ایشان اهمیت ویژه‌ای قائل بودند و معتقد بودند که وجود آیت‌الله هاشمی رفسنجانی برای انقلاب لازم است.»
امید آنکه در بیان تاریخ و خاطرات دوران مبارزه و پیروزی، حبّ و بغض‌ها مانع بیان حقیقت‌ها نشود و بیان واقعیت‌ها متقدم بر همه دروغ‌ها باشد که این بهترین کار برای رسانه و ارباب رسانه‌هاست.
والسلام علی من اتبع الهدی

2010-05-03T15:18:00.001+04:30

در ادب نفست این بس که واگذاری، آنچه را از جز خود ناپسند شماری

2010-05-03T15:10:00.003+04:30

نو روز مبارک

2010-03-20T23:20:00.001+03:30

آنجا که باغ در اسارت پاییز بود،
بهار آمد . . . !؟

با خلعتی از شکوفه های رنگین، باغ را به جشن و شکوفایی
و رقص شاپرک ها دعوت نمود.

جویباران به حمایت درختان تشنه می شتافتند،
تا شاهد بردن برگ های نیمه جان به گورستان مرداب نباشند.

چشم شقایق ها نگران گل ها بود
که مبادا توسن تگرگ در مسیر ذهن آنها بتازد و فصل طلایی
هم آغوشی را به حصار تنگ خاموشی مبدل سازد.

بهار آمد تا پرندگان تبعیدی به دیار خویش بازگردند
و در فراز طلیعه روز، زندگی را آغاز نمایند.

نوروز مبارک

2010-03-20T23:18:00.000+03:30

چون طلیعه نعمت ها به شما رسید، با ناسپاسی دنباله آن را مبرید

2010-03-20T23:12:00.001+03:30

عدالت اسلامی یا رابینهودی!؟

2010-03-08T22:24:00.001+03:30

ای اهل ایمان، برای خدا پایدار و استوار بوده و به عدالت و راستی و درستی گواه باشید و البته شما را نباید عداوت گروهی بر آن دارد که از راه عدل بیرون روید، عدالت کنید، که به تقوا نزدیکتر است و از خدا بترسید که البته خدا به هر چه می کنید آگاه است (8/مائده)

مقصود از "هدفمند کردن یارانه ها" گام نهادن در راه اجرای عدالت اجتماعی است، که همانا تساوی حقوق همه افراد در برابر قانون از جمله درآمدهای ملی و مصرف یکسان از منابع خدادادی کشور است. که این یکسانی نه در نوع مصرف که در میزان مصرف است. اما آنچه که در این مدت در روش اجرایی آن مشاهده شد اصرار بر بی عدالتی و امر به تبعیض در جهتی دیگر بود!؟
این طرح که خود برای جلوگیری از "بهرمندی" بیشتر – از یارانه ها - در "مصرف" بیشتر بود! در گام نخست با طبقه بندی افراد جامعه توسط دولت (بصورت خوشه بندی) خود بی عدالتی دیگری شد!؟ هر چند با اعتراضات مردم خوشه بندی از طرح حذف شد اما (خوشه بندی) نوع نگاه دولت در توزیع یارانه ها را نمایان ساخت، که خواستار در اختیار گذاشتن تسهیلات و منابع بیشتر به قشری خاص است (خواه این کثرت در میزان و یا مدت زمان پرداخت باشد)، این نگاه تبعیض آمیز در ادامه همان نگاه ناعادلانه قبل مورد اعتراض دولت کنونی است با این تفاوت که افراد تعویض شدند!؟

1.
باید دانست که بحث میزان "مصرف نابرابر" اقشار جامعه از یارانه ها با "فقیر" و "غنی" بودن افراد دو مطلب متفاوت است که اختلاط این معانی باعث سردرگمی در تعیین معیار ها و در نتیجه ناکام ماندن هر طرحی خواهد شد!
عدالت در حوزه مصرف یعنی افراد با توجه به مصرف از منابع، قیمت واقعی را پرداخت کنند. تفسیر عدالت آن نیست که غنی متحمل هزینه بیشتر و فقیر بدون توجه به میزان مصرف هزینه کمتری بپردازد. باید یک قانون مشخص در مورد مصرف در جامعه برقرار باشد تا هر کس در حوزه مصرف و جدای از تفکر غنی و فقیر بودن بتواند مصرف خود را مدیریت کند! وجود یک قیمت ثابت و در نظر گرفتن اهرم های تشویقی و تنبیهی مدیریت بهتری در اجتماع به همراه خواهد داشت.

2.
با توجه به اصل 19 قانون اساسی (مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود) و اصل 20 قانون اساسی (همه افراد ملت اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند و همه حقوق انسانی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با رعایت موازین اسلام برخوردارند) قانون اساسی هیچ فردی را بر دیگری برتری نداده و به صرف درآمد کم، آن فرد را مستحق تحصیلات بیشتر و یا کمتر نمی داند!؟ و در موازین اسلامی نیز برتری انسان ها در نزد خدا تقوی بندگان بیان شده که این تقوی نیز قطعا میزان قضاوت خداوند است نه بندگان!؟

3.
با پرداخت بیشتر یارانه ها به عده کثیری از جامعه، فقط میزان مصرف را از قشری به قشر دیگر منتقل کرده ایم و به دو دلیل عمده شاهد کاهش در مصرف (که هدف اصلی این طرح است) نخواهیم بود!؟
الف. اگر پرداخت بیشتر یارانه به درصد زیادی از جامعه (به گفته مسئولین)، بطور مستقیم باعث تشویق به مصرف نشود، بصورت غیر مستقیم با خرید وسایل غیر ضروری مصرفی باعث مصرف بیشتر خواهد شد!
ب. چون افراد غنی نه از فروش که از مدیریت مصرف در تولید به ثروت رسیده اند و علت مصرف بیشتر در زمینه انرژی بواسطه نارسایی قانونی قیمت در ممناعت از مصرف بیشتر بوده، حال اگر قیمت ها واقعی شود قطعا این افراد مصرف را مدیریت و در صدد کاهش آن برخواهند آمد! بنابراین درآمد حاصل از کم کردن یارانه ها آنگونه که دولت و مجلس پیش بینی کرده اند محقق نخواهد شد!

4.
درست است که باید رفاه همه افراد در جامعه محقق شود ولی با تبعیض این امر به دست نخواهد آمد، افراد غنی بوسیله ثروت خود باعث ایجاد اشتغال و درآمدهای مالیاتی و . . . می شوند. حتی اگر از منظر مصرف گرایی هم نگاه کنیم این قشر با خرید کالا های تولیدی و یا وارداتی باز موجب گردش چرخه تولید و اشتغال می شوند. پس هر گونه که بنگریم نمی توان از نقش این قشر در جامعه اقتصادی و بهره آنها به جامعه در برجا ماندن چرخه اشتغال و تولید چشم پوشی کرد، بنابراین سزاوار نیست که این افراد را جدا کرد و در مورد آنها ناعدالتی نمود.
اگر کاستی هایی در سودجویی بعصی از افراد هست (که این مختص قشر خاصی نیست) باید ظرفیت های قانونی را افزایش داد نه اینکه دولت خود به امر تبعیض و نا عدالتی روی آورد که در این صورت خود باعث انتشار منکر خواهد شد.

5.
پرداخت کردن نقدی یارانه ها باعث مصرف گرایی و توجه مردم به مسائل غیر ضروری معطوف شده در نتیجه موجب تورم و بوجود آمدن شغل های کاذب و دور شدن جامعه از تولید علمی و عملی خواهد شد! اگر میزان مخارج یک کشاورز (یا کارهای سخت) را طی ماه دولت با پرداخت یارانه ها تامین کند با توجه به شرایط سخت کشاورزی و . . . آیا باز کشاورزی صورت خواهد گرفت؟ اگر نگوییم به هیچ وجه، قطعا خیل کثیری دیگر به امر تولید همت نمی گمارند!؟
بنابراین می بایست، بجای پرداخت مستقیم نقدی یارانه ها، این امر بصورت غیر مستقیم انجام پذیرد، تا تاثیرات سوء دیگری به بار نیاورد و برای حل یک مشکل چندین مشکل ایجاد شود. بطور مثال می توان این مبلغ را صرف امور اجتماعی همگانی کرد، در این مورد:
الف. از ایجاد نقدینگی در جامعه و تورم و. . . جلوگیری خواهد شد.
ب. همه از یارانه ها بصورت یکسان بهره خواهند برد.
پ. نیاز به سیستم توزیع و راهکارهای جدید نمی باشد و دولت با سیستم های کنونی می تواند بیمه همگانی و . . . را به سرانجام برساند
ت. وقتی دولت عهده دارخدمات درمانی و اجتماعی شود میزان مبلغ کسری از حقوق کارمندان و کارگران و . . . به دستمزد ماهانه افراد بازگردانده می شود و باز بطور غیر مستقیم هم افزایش حقوق خواهیم داشت و هم بار بیمه و . . .از روی دوش کارفرمایان برداشته می شود و باعث جذب کارمندان بیشتر خواهد شد
ث: چون پرداخت ها بصورت ماهانه نخواهد بود می توان از آن برای گردش چرخ صنعت و ایجاد زیر ساخت ها بهره جست و جامعه را رو به جلو حرکت داد بنابراین این پول می تواند به مرور بعد از سرمایه گذاری در مشاغل علاوه بر سود دهی و ایجاد شغل هزینه های درمانی افراد را پرداخت نماید
ج. متفاوت نبودن خدامات درمانی و اجتماعی باعث از بین رفتن تقریبی طبقات و اعتماد به نفس افراد کم درامد خواهد شد

6.
از منظر اسلامی (که حکومت ما ملزم به رعایت اسلام است)، دسته بندی افراد و اعتراض به نتیجه آن برای قرار گرفتن در خوشه های بالاتر، برای دریافت یارانه بیشتر باعث از بین رفتن کرامت انسانی و در اصل تشویق مردم به ناشکری نعماتی است که پروردگار به آنها ارزانی داشته است که خدا می فرماید ". . . لا یسئلون الناس الحافا. . ." (273 /بقره)
و اگر از منظر روانشناسی اسلامی بخواهیم تاثیرات این امر (دسته بندی) را مورد نقد قرار دهیم، توزیع نابرابر باعث از بین رفتن خصایص دینی چون انفاق و کمک از جامعه شده و این امور را با خوشه بندی ها جمع کرده و مستمندان نیاز مندان را به حکومت ارجاع خواهند داد.

سزاوار است که در اجرای یک طرح به همه جوانب امور توجه شود و همه متخصصین در کنار کارشناسان اقتصادی به طراحی بپردازند تا چه از منظر اقتصادی، چه حقوقی، اسلامی، روانشناسی و . . . یک طرح با کمترین عیب به اجرا درآید تا بتواند مشکلاتی را که مد نظر بوده با کمترین عوارض جانبی برطرف نماید

2010-03-08T22:22:00.000+03:30

پندها چه بسیار است و پند گرفتن چه اندک به شمار

2010-03-08T22:18:00.001+03:30

آزموده را آزمودن خطاست

2009-12-24T22:27:00.004+03:30

از قدیم (شاید زمان حضرت آدم) نگهداری اشیاء و چیزهای با ارزش دغدغه انسان ها بوده! این "اهم" انسان ها که گاه فقط ارزشی شخصی فردی بود و برای غیر چندان چشمگیر نبوده، گاه تا مرز گفتار و اعتقادات نیز پیشرفته است!
در کل، پیدایش ابزار آلات امنیتی و حفاظتی ریشه در همین موضوع داشته - از صندوقچه و صندوق خونه و گاوصندوق و دوربین های مدار بسته و صندوق های امانات (برای دارایی های مادی) گرفته تا نرم افزاره و سخت افزارهای امنیتی (اثر انگشت) و ... برای رایانه های امروزی - تا بتوانیم از سرمایه های منقول تا ایدهای غیر منقول را از دسترس دیگران (نامحرم) دور نگه داریم.
در دین اسلام نیز فلسفه حجاب (که بصورت شعاری، نه عملی برآن تاکید داریم) نیز بر همین اساس قرار داده شده تا گوهر وجودی انسان (بخصوص زنان) از دید و به تبع آن دسترسی همگانی در امان و محفوظ بماند.
و از دلایلی که مانع تحریف قرآن - بر خلاف کتب آسمانی دیگر – شده محفوظ بودن آن در لوحی است که جز پاکان به آن دست (فهم) نمی یازند(واقعه.آیه78 و79)
در اصل در اسلام بر این موضوع تاکید شده که برای در اختیار داشتن و دانستن هر چیزی (با توجه به ارزش آن) باید افراد دارای شرایطی باشند تا لایق داشتن و دانستنش باشند. مطالعه دیگر موارد اعتقادی اسلامی، تاکید دینی براین اصل را نشان می دهد. بنابراین ضروری است مسلمانان و بخصوص حکومتی که متاثر از نام اسلام و اسلام است بگونه ای رفتار کند که در دین اسلام بیان شده، نه سلایق فردی!
"هر کسی کز ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار من"
یعنی با در دسترسی آسان قرار ندادن موارد ارزشمند اعتقادی و عرفی، از سوء استفاده و یا توهین و به سخره گرفتن آنها جلوگیری کنیم، چیزی که در این سال ها، مخصوصا بعد از رحلت امام(ره) به آن کمتر توجه شده!
قیاس این زمان (از سال 68 به بعد) با قبل از انقلاب نشان دهنده این است که – مخصوصا در رده های میانی حکومتی ما – تصمیمات فرهنگی و تبلیغی ما هیچ تغییر اساسی و بنیادی نداشته و تغییر حکومت، فرهنگ جامعه را به مسیری که اسلام توصیه کرده، نتوانسته است راهنمایی کند و بعضا قوانین و دستورات فرهنگی مصوب ما نه تنها کمکی در این زمینه نکرده است، بلکه باعث تسهیل دسترسی مخالفان به راه های نزدیکتر نیز شده است!
در سال های قبل از انقلاب اعتراضات مردم بصورت بی احترامی بر عکس محمدرضا شاه نمود یافت و این نوع اعتراض بخاطر تسهیل در دسترسی عکس وی بود که البته علت این دسترسی آسان، خودش بود! یعنی با دستور نصب عکس خود بر روی در و دیوار به تصور ایجاد محبوبیت، با دست خود باعث شکستن ابهت (پوشالی) و محبوبیت (کاذب) خود شد! این آغاز راه سرنگونی حکومت وی شد، که در برخورد با افراد خطا کار، باعث زایش ناراضیان - در برخوردهای سلبی - بر عده قبلی شد.
سال هاست که در دهه فجر تصویر بارزی از زمان پیروزی انقلاب در صدا و سیما پخش میشود، که یادآور فرهنگ عام جامعه ایران است! در این تصویر مردی روزنامه ای با تیتر "شاه رفت" را مانند کلاه بر سر گذاشته و در دستان اسکناس هایی دارد که تصاویر محمد رضا پهلوی را از روی آنها کنده است!
فارغ از درستی و نادرستی عمل مردم و عکس العمل حکومت آن زمان در قبال مردم، باید در نظر گرفت که راحتی این نوع توهین و ارتکاب به اصطلاح جرم، به شخص اول حکومت جز در دسترسی آسان ابزار توهین توسط خود حکومت چیز دیگری نبود. در اصل حکومت و شخص محمدرضا پهلوی قبل از هر کس دیگری مجرم بودند!
حال بعد از آن تجربیات حکومتی قبل از انقلاب و توصیه های امام(ره) در زمان حیات خویش، مسوولین کنونی نظام نمی بایست اشتباهات گذشته را دوباره تکرار"که آزموده را آزمودن خطاست" و با جلوگیری از فرهنگ چاپلوسی عده ای (مخصوصا در رده های میانی مدیریتی) از چنین حوادثی جلوگیری می نمودند.
حواث اخیر در توهین به امام را اگر با حسن نیت، نتیجه چاپلوسی عده ای در تصویب بعضی قوانین ندانیم، قطعا بیانگر بی تجربگی و بی دانشی آن عده است، آنجا که در یکی از ادوار مجلس – بعد از رحلت امام – قانونی مبنی بر چاپ تصویر امام بر روی همه اسکناس های رایج تصویب شد!؟ تصویب کنندگان این طرح هدف شان از این قانون چه بود؟ ارزش به امام؟ آیا اندیشه های امام به اندازه پولی است که عکس امام بر روی آن درج شده؟ پولی که فقط در مرحله تولید و چاپ می توان احترام به آن را تضمین و بعد از ورود به جامعه ناخواسته (در اغلب موارد) و خواسته (در معدود انگشت شمار) مورد توهین قرار می گیرد!
رد و بدل شدن پول در بین اقشار مختلف جامعه، از متکدی خیابان و رفته گر و مکانیک و میوه فروش و کاسب و بازاری و ... تا مهندس و دکتری که کیف پولش را در جیب عقب خود می گذارد و پشت ماشین می نشیند! در هیچ کدام نشانه ای از هدف تصویب کنندگان طرح مشهود نیست! این درست همان کاری بود که شاه و اطرافیانش (قبل از انقلاب) و امروز در اکثر کشورهای غیر مسلمان انجام می گیرد، تفاوت حکومت اسلامی ما با آنان کجاست؟
در راهپیمایی های سال های پیش اعم از روز قدس و 22 بهمن و دیگر راهپیمایی ها، آیا چند ساعت بعد از اتمام راهپیمایی از همان مسیر رد شده اید؟ آیا تصاویر امام را بر روی زمین ندیده اید که ماشین ها و آدم ها بدون توجه از روی آن رد می شوند؟ به راستی چاپ این همه تصاویر (یک بار مصرف) در مناسب های مختلف، کمکی هم به نشر افکار و اندیشه های امام می کند؟ یا راهی برای گرفتن امتیاز و بودجه های غیر متعارف برای عده ای است؟
پس توهین به امام خواسته یا ناخواسته – طی این 20 سال – با وضع کردن قوانین سطحی و مطالعه نشده، وجود داشته، فقط ما غافل بودیم! سزاوار است به گذشته نگاهی بیندازیم تا تصمیمات ما باعث بهره برداری و سوء استفاده دیگران نشود!

اسماعیلی | آذر88

2009-12-24T22:27:00.001+03:30

شکیبا، پیروزی را از کف ندهد اگر چه روزگارانی بر او بگذرد

2009-12-24T22:25:00.000+03:30

قدرت هاشمی اسطوره یا واقعیت

2009-12-21T13:09:00.003+03:30

شاید سخنی به گزاف نرفته باشد اگر ادعا شود اکبر هاشمی رفسنجانی یکی از پیچیده ترین و در عین حال یکی از دشوارترین چهره های نظام اسلامی ایران برای تحلیل است. خود این پرسش که قدرت او به راستی چقدر است به تنهایی برای توصیف پیچیدگی وی کفایت می کند.
برخی او را چنان تصویر می کنند که از نفوذی مرموز اما به غایت نیرومند و عمیق برخوردار است. به نحوی که بسیاری تصور می کنند دست پنهانی او در بسیاری از امور مهم و سرنوشت ساز کشور ظرف سه دهه گذشته دخالت داشته و اگرچه ظاهرش نشان نمی دهد اما سرنخ خیلی از مسائل مهم کشور در گذشته و حال به وی بازمی گردد. شاید به واسطه این تصور است که یکی از پرسش های بعد از انتخابات از جانب بسیاری از مردم این بوده که «چرا هاشمی ساکت است» یا اینکه «چرا هاشمی کاری نمی کند». آنان که معتقدند او از قدرت پنهانی زیادی در نظام برخوردار است، به این پرسش پاسخ می دهند که «هنوز زمانش نرسیده و هاشمی به موقع اش برگ آسش را رو خواهد کرد».
خود این پرسش که «چرا هاشمی کاری نمی کند و ساکت است»، مبین این باور است که او از یک قدرت زیاد و پنهانی برخوردار است. چنین نگاهی پیرامون هاشمی همواره وجود داشته است. اگرچه امروز شاید این باور پیرامون «اسطوره قدرت هاشمی» قدری کم رنگ شده باشد، اما هر قدر که به گذشته می رویم این اعتقاد پررنگ تر و جدی تر می شود.
به راستی این باور عمومی پیرامون اسطوره قدرت هاشمی چقدر به حقیقت نزدیک است؟ آیا به راستی و در عالم واقعیت هاشمی از یک قدرت و توانمندی ویژه یی برخوردار است؟ یا اینکه این باور به قدرتمندی وی بیش از آنکه واقعیت باشد، به خیال، اسطوره و افسانه نزدیک تر است؟ پرسش از قدرت هاشمی را به گونه یی دیگر هم می توان مطرح کرد. آیا به راستی آن گونه که مخالفان اصولگرای تندرواش می گویند هاشمی رفسنجانی در راس یک قدرت مافیایی است؟
آیا آن گونه که مخالفان وی ادعا می کنند هاشمی رفسنجانی، خانواده و نزدیکانش هدایت یک باند مافیایی اقتصادی را افزون بر مافیای قدرت سیاسی در دست شان دارند؟ آیا آن گونه که برخی از منتقدان اصلاح طلب وی مدعی اند، هاشمی در خفا با اصولگرایان است یا برعکس آن گونه که برخی از اصولگرایان تندرو مدعی اند، سرنخ ناآرامی ها، حوادث و به تعبیر آنان «فتنه بعد از انتخابات» در دست هاشمی رفسنجانی است و اوست که در خفا و به گونه یی نامرئی جنبش سبز را رهبری می کند؟ پرسش هایی از این دست است که هاشمی رفسنجانی را اینچنین ویژه و تک در میان شخصیت های سیاسی ایران می سازد.کدام یک از دیگر رهبران نظام را می توان سراغ گرفت که مرز بین حقیقت و افسانه، اسطوره و واقعیت پیرامون شان اینچنین مخدوش و پرابهام و رمزآلود باشد؟ چرا در مورد هاشمی چنین وضعیتی وجود دارد؟ و پرسش مهم تر اینکه به راستی هاشمی چقدر قدرت دارد؟
پاسخ به این پرسش ها نه ساده است و نه راقم این سطور هرگز ادعای دانستن آنها را دارم. به رغم آنکه بیش از پنج سال به همراه همکارم خانم فرشته اتفاق فر ساعت ها با آقای هاشمی گفت وگوهای صریح و بی پرده داشتیم (حاصل آن گفت وگوها کتاب «هاشمی بدون رتوش» است که سال گذشته چاپ شد). بگذارید از اینجا شروع کنیم که نخستین اشکال آقای هاشمی رفسنجانی هوش فوق العاده، ذکاوت و IQ بالای وی است. شاید بسیاری از خوانندگان متعجب شوند که چرا IQ بالا و هوش و استعداد فوق العاده را من «اشکال» آقای هاشمی می دانم. هوش و استعداد بالا اگر برای پیشبرد امور صرفاً فردی به کار گرفته شود، البته که نه تنها اشکالی برای شخص ایجاد نمی کند، بلکه باعث موفقیت فردی وی هم می شود.
اما اگر قرار شود سیاستمداری از هوش و استعداد بالایش برای بهبود امور مملکتی و پیشرفت جامعه اش بهره برداری کند با هزار و یک اشکال روبه رو خواهد شد، همچنان که آقای هاشمی رفسنجانی روبه رو شده است.
البته هوش و استعداد هاشمی همیشه برایش دردسرآفرین و اسباب گرفتاری نبوده است. فی الواقع یکی از عوامل مهمی که باعث شائبه «اسطوره قدرت» هاشمی شده همین هوش و استعداد و IQ بالای وی است. من ظرف یک دهه گذشته با بسیاری از مدیران ارشد، وزرا و مسوولان رده بالای هاشمی گفت وگو داشته ام. در میان آنان همه نوع تیپ اجتماعی یافت می شوند. از حزب اللهی ها و مومنان دوآتشه گرفته، تا کسانی که خیلی هم داغ نبودند؛ از متخصصان یا تحصیلات دکترا و مهندسی از معتبرترین دانشگاه های اروپا و امریکا تا کسانی که حضورشان در کنار هاشمی به واسطه مبارزات سیاسی شان بود تا برخورداری از تحصیلات عالیه؛ از صنعتگران و کارآفرینان برجسته گرفته تا بوروکرات های محض؛ از مدیرانی که انصافاً مدیر بودند و از یک استعداد و توانایی اجرایی کم نظیری برخوردار بودند تا مدیران و مسوولانی که بیشتر نان رابطه و آشنایی شان با هاشمی را می خوردند تا داشتن هنر دیگری؛ از نظامیانی که در رژیم پیشین در امریکا دوره های ارشد فرماندهی را دیده بودند تا بچه های سپاه که همه دوره ها را در جنگیدن با عراقی ها کسب کرده بودند و خیلی طیف های دیگر. نکته عجیبی که تقریباً در جملگی آنان یافتم عبارت بود از یک احساس احترام و علاقه عجیب به آقای هاشمی به عنوان یک «مدیر» و یک «رئیس».
یا به شکل دیگری بگویم. من هیچ یک از مدیران و مسوولان هاشمی را ندیدم که او را «قبول نداشت». برعکس همه آنان نه تنها او را به عنوان یک مدیر و یک رئیس قبول داشتند، بلکه جملگی آنان از وی به عنوان یک مدیر و رئیس باهوش، پرکار، لایق، مدبر، بااستعداد «چیزفهم»، واقع بین، معتدل، توانمند، به شدت علاقه مند و معتقد به پیشرفت کشور، عالم دوست، مودب و متواضع یاد می کردند. بسیاری از آنان تعریف می کردند که چگونه ایشان با اشتیاق و حوصله به گزارش مسوولان و متخصصان پیرامون پروژه های بزرگ فنی، صنعتی، ساختمانی و… ساعت ها گوش فرا می داد و با پرسش هایی که مطرح می کرد، نشان می داد که اتفاقاً بسیاری از نکات فنی و تخصصی آن طرح یا پروژه را درک کرده است. بسیاری از آنان تعریف می کردند که چگونه ساعت ها پیرامون مسائل مختلف در هیات دولت صبورانه و با علاقه می نشست و با اعضای هیات دولت به بحث و گفت وگو و مجادله می پرداخت.
بسیاری از آنان اذعان می داشتند که وی مطلقاً خودرای و خودمحور نبوده و هیچ چیز را به وزرا تحمیل نمی کرد و همه چیز از طریق بحث و بررسی های طولانی به تصویب می رسید. بسیاری از آنان تعریف می کردند که به هیچ روی نمی شد سرش را کلاه بگذاریم و گزارش های غیرواقعی را بتوانیم با به کارگیری اصطلاحات فنی و تخصصی به او قالب کنیم. غالباً وارد ریز جزییات و نکات فنی و تخصصی در مورد پروژه هایی که گاهی بسیار بزرگ بودند می شد و درخصوص چگونگی انجام و پیشرفت آنان سوال می کرد. در بسیاری از موارد آنچنان دقیق و موشکافانه از جزییات یک طرح و پروژه بزرگ از مسوولان آن سوال می کرد کانه دارند برای وی یک خانه شخصی می سازند.
چه در دورانی که هاشمی رئیس مجلس بود و چه در هشت سالی که رئیس جمهور بود، نگاهش و رویکردش درخصوص مسائل مملکتی این گونه بود. حاصل آنکه جملگی کسانی که با وی کار کرده اند، چه استاندارش بودند، چه سفیر، چه وزیر، چه نظامی، چه سپاهی، چه مدیرعامل و… هنوز که هنوز است و به رغم آنکه هاشمی بیش از ۱۲ سال است که از امور اجرایی کنار است، معذلک آنان برای وی احترام زیادی قائلند. به عبارت دیگر، یکی از منابع «اسطوره قدرت» هاشمی طیف گسترده یی از مدیران ارشد نظام هستند که با وی کار می کرده اند.
بعد از «اشکال» هوش و ذکاوت، برخورداری از توان مدیریتی قوی و IQ بالا، «اشکال» بعدی هاشمی در نداشتن تنگ نظری است. اگر به برخی از مسوولان ما گفته شود صادق زیباکلام پنج دستگاه آپارتمان دارد پاسخ می دهند که بروید بررسی کنید ببینید از کجا آورده و اساساً کسی که پنج آپارتمان و یک ویلا در میگون دارد، خیلی آدم علیه السلامی نمی تواند باشد.
از دید بسیاری از مسوولان ما، آدم های علیه السلام گدا و بی چیز هستند. بنابراین اگر کسی مال و اموالی داشته باشد، مرفه بی درد، بی درد مرفه، مستکبر، طاغوتی، مفسد اقتصادی، ستون پنجم اقتصادی دشمن و خلاصه برای لای جرز دیوار مناسب است تا منصوب شدن به پست و مقامی. «اشکال» آقای هاشمی از اینجا شروع می شود که اگر ایشان بخواهد فردی را منصوب کند و به وی گزارش دهند که آن فرد پنج دستگاه آپارتمان و یک ویلا در میگون دارد به منتقدان پاسخ می دهد که به شما چه مربوط است؟ اما این همه اشکال نیست. اشکال جدی تر آن است که از دید آقای هاشمی این فرد اگر از راه خلاف آن ثروت را به دست نیاورده باشد، قطعاً آدم باهوش و بااستعدادی است و مدیر توانمندی خواهد شد. بنابراین از انتصاب وی پشتیبانی می کند. می توان حدس زد در جامعه یی که یک موی گندیده کوخ نشینان آن می ارزد به صد تا کاخ نشین، نوع نگاه و تلقی آقای هاشمی سرانجام چه مصیبتی را بر سرش خواهد آورد.
به بیان دیگر هاشمی رفسنجانی نه تنها ثروت، ثروتمند بودن و ثروتمند شدن را عار و ننگ و موجب غضب الهی نمی داند بلکه از اقتصاد آزاد، از سرمایه داری و سرمایه دار شدن هم تازه جانبداری می کند. در عین حال و همانند نظام های حاکم در کشورهای اروپایی و امریکا، هاشمی به یک نظام فراگیر تامین اجتماعی نیز باور دارد که بر اساس آن هر فرد ایرانی از یک حداقل امکانات بهداشتی، درمانی، تحصیلات و بیمه بیکاری برخوردار باشد. او پس از جنگ و در نخستین دوره ریاست جمهوری اش با تمام توان کلنگ برداشته بود و سودای خراب کردن اقتصاد فاسد و درمانده دولتی ایران را داشت و پا جای پای آدام اسمیت، تورگوت اوزال (معمار جهش اقتصادی ترکیه در دهه ۱۳۶۰)، ماهاتیر محمد (معمار جهش اقتصادی مالزی) و میجی (امپراتور اصلاح طلب ژاپن که معمار نوسازی و به وجودآورنده ژاپن امروزی است) گذاشته بود که البته به خیر گذشت و جناح راست نگذاشتند هاشمی کار را به آخر برساند و در نیمه راه کلنگ را از دستش گرفتند.
بخش دیگر معمای «اسطور قدرت» هاشمی در همین سیاست آزادسازی اقتصادی اش در دو دوره ریاست جمهوری اش نهفته است. طرفدار آن مستضعفان و کوخ نشینان به واسطه آنکه او می خواست ایران را تبدیل به ترکیه و مالزی کند به خونش تشنه شده و هاشمی را متهم به «اشرافی گری» و ترویج «اشرافی گری» کردند و با اینکه ۱۶سال از دور نخست ریاست جمهوری وی می گذرد هنوز که هنوز است او را متهم به «رواج فساد اقتصادی»، «اشرافی گری»، «به راه انداختن مافیای قدرت و ثروت» و“ می کنند و در مقابل به مستضعفان دلداری می دهند که به خیر گذشت و ما جلوی آن کابوس شوم را گرفتیم. همین درآمد نفت را به صورت بخور و نمیر میان شما خواهران و برادران تقسیم می کنیم. به هرحال یک تعریف عدالت عبارت است از توزیع عادلانه ثروت.
اما این تعریف آدام اسمیت و سرمایه داری است. تعریف دیگری وجود دارد که آن تعریف با فرهنگ کهن ایرانی- اسلامی و با روحیات بومی ایرانی ما بیشتر سازگار است و ما به دنبال آن تعریف از عدالت هستیم که عبارت است از توزیع عادلانه فقر، اعتقاد به اقتصاد آزاد اگرچه دشمنان زیادی را برای هاشمی رفسنجانی رقم زد، اما بسیاری از صنعتگران، تولیدکنندگان و آنان که کارآفرین و مدیر اجرایی بودند چه در بخش خصوصی یا دولتی و“ می دانستند که در کشورهای دیگر جهش اقتصادی چگونه صورت گرفته، طرفدار هاشمی رفسنجانی شدند.
بنابراین بخش دیگر پایگاه قدرت هاشمی رفسنجانی در میان کارآفرینان، صاحبان سرمایه و در یک کلام مولدین ثروت در جامعه است. حتی امروز که هاشمی قدرتی ندارد طیف وسیعی از مدیران بخش خصوصی و دولتی و آنان که با اقتصاد، تولید، توزیع، صادرات، واردات، تجارت و سرمایه گذاری سر و کار دارند از او طرفداری می کنند و به این امید هستند که او یک بار دیگر بتواند بر عرصه کلان مدیریت اقتصادی کشور نفوذ پیدا کند تا شاید اقتصاد مملکت از این وضعیت بحرانی، رکود و ورشکسته تکانی خورده و خارج شود. احترام، علاقه و امید آنان به هاشمی بعد از خداوند متعال عامل دیگری است در دامن زدن به «اسطوره قدرت» هاشمی.
سبک و سیاق مدیریتی، مملکت داری و سیاسی هاشمی عنصر مهم دیگری در ایجاد محبوبیت و احترام و در نتیجه دامن زدن به تصور قدرت داشتن وی است. هاشمی اساساً اهل مدارا، گفت وگو و احترام به دیگران است. چه در دهه ۱۳۶۰ که صاحب قدرت بود، چه در مقطعی که رئیس جمهور بود و قدرت و نفوذش شروع به افول کرده بود و چه در دهه ۱۳۸۰ که دیگر قدرتی نداشت، او اهل حذف مدیران و مسوولان، انتقام گیری و کنار گذاشتن مسوولان به دلیل مخالفت با وی نبود.
در تمام هشت سالی که رئیس جمهور بود حتی یک مورد پیش نیامد که یکی از وزرا یا استانداران یا مسوولان ارشدش را به واسطه مخالفت با «رئیس» کنار بگذارد. طبیعی است که هاشمی هم مثل هر سیاستمدار دیگر دارای افکار و عقاید و نظرات مشخص و خاص خودش است.
اما نکته مهم آن است که هیچ وقت وزیر، مدیر یا مسوولی را به واسطه مخالفت با نظراتش معزول نکرد. برعکس، جملگی وزرا و مسوولان ارشدش اذعان دارند که چه در جلسات هیات دولت و چه در جلسات و کمیته های تخصصی و کوچک تر، ما با فراغ بال، خیال راحت و امنیت کامل نظرات مان را ابراز کرده و از آنها دفاع می کردیم در حالی که در مواردی آن نظرات کاملاً مغایر و در تعارض با نظرات آقای هاشمی بود.
هاشمی برای مسوولان، وزرا و مدیرانش «رئیس» نبود بلکه «همکار» بود. در بسیاری از موارد او وقتی در مقابل منطق و صحت نظرات مخالف قرار گرفته و متوجه عیب و ایراد نظر یا تصور خودش می شد، بدون تعصب و مغلطه بازی، فکر خودش را رها کرده و نظر مخالف را می پذیرفت. در اوج قدرتش، در دهه ۱۳۶۰ و زمانی که رئیس مجلس یا مسوول جنگ هم بود سبک و سیاقش همین بود.
هرگز به دنبال آن نبود که نمایندگان مجلس یا مسوولان کشوری حکماً با وی همراهی کنند و مطیع وی باشند. در ساختار سیاسی ما برخورداری از چنین روحیه یی بالطبع سبب می شود که بسیاری از چهره ها و شخصیت های سیاسی و اجرایی، بالاخص آنان که از سابقه بیشتر و عمر طولانی تری برخوردارند، برای هاشمی احترام خاصی قائل شوند.
البته هاشمی هم مثل هر رجل سیاسی دیگر بالطبع ترجیح می داد که با افراد و چهره هایی کار کند که از نزدیکی فکری بیشتری با وی برخوردار بودند. اما این به معنای آن نبود که هاشمی یک باند یا گروه خاص و ویژه خویش به وجود آورد و همه کارهای اصلی و مهم کشور محصور در دست آن چند نفر شده و مابقی وزرا، مسوولان و مدیران حضوری تشریفاتی پیدا کنند و نقش شان تقلیل پیدا کند به مشتی فرمانبردار.
در دولت هاشمی از یک سو عبدالله نوری، محمد خاتمی، مصطفی معین و عطاءالله مهاجرانی حضور داشتند و در سویی دیگر برادران لاریجانی، مصطفی میرسلیم، علیمحمد بشارتی و علی اکبر ولایتی. استانداران وی از یک سو شامل محمود احمدی نژاد و محمدرضا رحیمی (معاون اول احمدی نژاد) می شدند و از سویی دیگر شامل عبدالله رمضان زاده، محسن میردامادی و مسعود سلطانی فر (مشاور سیاسی آقای کروبی و عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی). آنچه بیش از خط و خطوط سیاسی، جناحی و باندی و یا میزان فرمانبرداری و سرسپردگی مطرح بود، توان اجرایی، لیاقت فردی، تحصیلات و سوابق تجربی آن مسوول بود. سبک و سیاق مملکت داری هاشمی عامل دیگری است برای محبوبیت و احترام وی در میان بسیاری از مسوولان جاافتاده تر و قدیمی تر نظام.
البته در میان کسانی که سمت اجرایی در زمان وی داشتند، استثنائاتی هم وجود دارد، هستند کسانی که نان را به نرخ روز می خورند و چون جهت باد تغییر یافته، بیرق شان در جهت دیگری به وزش درآمده است. اما از این استثنائات که بگذریم، کسر قابل توجهی از مدیران و مسوولان اجرایی نظام هاشمی را قبول دارند. تعقل، بصیرت، سعه صدر و هوشمندی وی را عاملی در جهت برون رفت از بحران فعلی می دانند. حاصل این پدیده می شود افزایش «اسطوره قدرت» و «تصور نفوذ سیاسی» هاشمی رفسنجانی.
مشی سیاسی هاشمی عامل دیگری در جهت افزایش «اسطوره قدرت» اوست. اصطلاح «پراگماتیست» را در مورد هاشمی نخستین بار غربی ها در اواخر دهه ۱۳۶۰ و اوایل دهه ۱۳۷۰ به کار گرفتند. در ساختار هرم سیاسی ایران، غربی ها هاشمی را یک واقع گرای میانه رو توصیف کردند در برابر رادیکال ها. تحلیلگران غربی یک گام هم جلوتر آمده و تلویحاً سخن از بروز اختلاف در حاکمیت سیاسی ایران راندند.
اختلاف میان هاشمی رفسنجانی میانه رو، یا به زعم آنان پراگماتیست در برابر جریانات رادیکال تر و تندروتر. با اینکه این تحلیل خیلی هم بیراه نبود اما از قضای روزگار هاشمی اصرار زیادی بر انکار آن و نادرست بودنش داشت. او بارها و بارها در خطبه های نماز جمعه و سخنرانی هایش در اوایل دهه ۱۳۷۰، غربی ها را متهم کرد که به ویژگی ها و ظرافت های ساختار قدرت در ایران واقف نیستند و مهمل می گویند. او در پاسخ به غربی ها می گفت در ایران هیچ اختلاف نظری در سطح بالای نظام و مدیریت کشور وجود ندارد و همه ما همدل و یکصدا هستیم.
جالب است که هاشمی زمانی وجود اختلاف نظر در مدیریت کشور را انکار می کرد که جناح راست با همه توان در برابر اصلاحات اقتصادی اش قرار گرفته بود و استراتژی تغییر ساختار کلان اقتصادی ایران را از اقتصاد دولتی به اقتصاد آزاد، با بن بست مواجه ساخته بود. از قضای روزگار غربی ها درست تشخیص داده بودند و سیر تحولات بعدی ایران از زمان فوت مرحوم امام خمینی تا به امروز صحت تحلیل آنان را به نحو بارزی به نمایش گذاشت.
این فقط رادیکال ها و تندروهای جناح راست نیستند که امروز هاشمی با آنان درگیر شده است. مزاج او اساساً با هیچ نوع تندروی و رادیکالیسم سازگاری ندارد. گذری به بیش از نیم قرن زندگی سیاسی هاشمی و حضور فعال وی در عرصه مبارزات سیاسی قبل و بعد از انقلاب مهم ترین نکته یی را که پیرامون وی آشکار می سازد عبارت است از اعتدال و میانه روی سیاسی و پرهیز از تندروی، رادیکالیسم و خشونت سیاسی. این ویژگی محوری هاشمی سبب شده که در طول زندگی سیاسی اش او همواره با جریانات رادیکال و تندرو سیاسی مشکل پیدا کند.
نخستین بار او در سال ۱۳۴۱ با برخی از طلاب و روحانیون مشکل پیدا کرد که خواهان برخورد تندتری با مرحوم آیت الله شریعتمداری و سایر علما و مراجع حوزه بودند که چرا از مرحوم امام حمایت جدی تر و علنی تر نمی کنند. ضمن آنکه در همان مقطع اوایل دهه ۱۳۴۰ او قطعاً در زمره یکی از نزدیک ترین یاران و شاگردان مرحوم امام بود. یک دهه بعد او با مجاهدین و بالاخص آن بخش از رهبری مجاهدین که مارکسیست شده بودند دچار همان مشکل مشابه شد. او با بسیاری از شیوه ها، عقاید و تاکتیک های رهبری سازمان مجاهدین مخالف بود.
اختلافات با مجاهدین که از درون زندان در سال های قبل از انقلاب بروز کرده بود بعد از انقلاب همچنان ادامه یافت و عمیق تر هم شد. در سال های نخست انقلاب، هاشمی عملاً هدف اصلی ترور شخصیتی و فیزیکی سازمان قرار گرفت. نشریات سازمان مجاهدین هاشمی را از یک سو متهم به تبانی با امریکایی ها می کردند و از سوی دیگر «اسناد» ی را به نام خلاف ها و سوءاستفاده های مالی وی در نشریات شان منتشر می کردند. در عین حال او را مغز متفکر سرکوب نیروها و جریانات ترقی خواه و دموکراتیک هم معرفی می کردند.
مشکلات هاشمی در سال های نخست انقلاب فقط محدود به تندروی های سازمان مجاهدین، چریک های فدایی خلق، کومله، پیکار و امثالهم نمی شد. او از سویی دیگر با نوع دیگری از تندروی در میان برخی از مسوولان و اعضای شورای انقلاب روبه رو بود؛ کسانی که ملهم و متاثر از ادبیات اقتصادی چپ مارکسیستی اوایل انقلاب، خواهان مصادره و ملی کردن (دولتی کردن) هر چه بیشتر منابع اقتصادی کشور از جمله کارخانجات و صنایع بخش خصوصی، زمین ها و املاک مالکان بزرگ، شرکت های بزرگ بخش خصوصی و… بودند. جالب است که برخی از این شخصیت ها بعدها در زمره اصلاح طلبان درآمدند. بعد از ارتحال امام(ره) و شروع نخستین دور ریاست جمهوری اش، این بار هاشمی با چپ اسلامی مشکل پیدا کرد. سیاست های اقتصادی وی نه تنها با مخالفت جدی محافظه کاران مواجه شده بود بلکه چپ نیز به شدت با استراتژی آزادسازی اقتصادی وی مخالفت می ورزید.
محمد موسوی خوئینی ها، علی اکبر محتشمی پور، هادی غفاری، عباس عبدی، اکبر گنجی، علیرضا علوی تبار، دفتر تحکیم وحدت، مهندس عزت الله سحابی، بهزاد نبوی و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به همان میزان با سیاست های اقتصادی هاشمی مخالفت می ورزیدند که محافظه کاران در جناح راست. نشریات ایران فردا به سردبیری مهندس سحابی، ماهنامه بیان به سردبیری علی اکبر محتشمی پور و روزنامه سلام به سردبیری موسوی خوئینی ها همانقدر با سیاست های اقتصادی هاشمی مخالفت می کردند که روزنامه های کیهان و رسالت به همراه طیفی از نشریات و هفته نامه های راست افراطی.
مخالفت جریانات تندرو با هاشمی رفسنجانی بعد از آن هم که وی دیگر رئیس جمهور نبود، ادامه یافت. همه ما تعارضات و حملات برخی از عناصر و چهره های تندروتر دوم خردادی و اصلاح طلب به هاشمی را به خاطر می آوریم.
تعارض فعلی اصولگرایان تندرو به هاشمی برای وی نه پدیده جدیدی است و نه تجربه یی ناآشنا. او همان طور که دیدیم همواره با افراطیون چه راست و چه چپ مشکل داشته است. جالب است که امروز اصولگرایان تندرو در حمله به هاشمی کم و بیش از همان ادبیاتی استفاده می کنند که دوم خردادی های تندرو در سال های اوج اصلاحات که چپ اسلامی در اوایل دهه ۱۳۷۰، که مجاهدین در سال های نخست انقلاب به کار می بردند.
به همان میزان که هاشمی مورد انکار تندروها بوده، به همان میزان نیز مورد احترام و پذیرش جریانات و چهره های معتدل و میانه رو بوده. از جمله باید از جایگاه ویژه هاشمی نزد امام خمینی(ره) نام برد. اعتبار هاشمی نزد امام را می توان در نخستین سند تاریخی که ایشان قبل از انقلاب به عنوان رهبر انقلاب و رهبر آینده نظام در مورد سامان دادن و تنظیم اعتصابات در دوران انقلاب مرقوم داشتند ملاحظه کرد. امام در حکمی از پاریس خطاب به مرحوم مهندس بازرگان، دکتر یدالله سحابی و هاشم صباغیان آنان را مامور به تنظیم و رسیدگی به اعتصابات کردند. جالب است که در آن حکم تاریخی هاشمی رفسنجانی را نیز اضافه کردند. در سال های نخست و پرالتهاب انقلاب که انقلاب و کشور با هزار و یک مشکل و مساله مواجه بود، امام در اکثر موارد رسیدگی و حل و فصل موضوعات مورد منازعه و اختلاف را به آقای هاشمی احاله می کردند.
این نبود مگر به واسطه درک امام از همان هوش و ذکاوت بالای هاشمی و شناختی که امام از هاشمی در بیش از دو دهه آشنایی و تجربه شان با وی پیدا کرده بودند. هاشمی تنها چهره یی بود که امام به واسطه علاقه مفرط شان به وی، پس از رفع خطر سوءقصد به وی توسط گروه فرقان یا مجاهدین، گوسفندی را قربانی کردند. امام با سپردن جنگ با عراق که بزرگ ترین و عمده ترین و اصلی ترین مساله نظام پس از انقلاب بود به آقای هاشمی، عمق باور خود به توانایی های مشارالیه را نشان دادند. تا زمانی که مرحوم امام زنده بودند جایگاه هاشمی استوار بود و اتفاقاً افول قدرت هاشمی، یا به تعبیر یادداشت ما، افول «اسطوره قدرت» هاشمی از پشت فوت امام شروع شد.
می رسیم به منفی ها، خبط و خطاها و ضعف های هاشمی و «اسطوره» قدرتش. هیچ تحلیلی از هاشمی رفسنجانی یقیناً بدون اشاره به خبط و خطاها و نکات منفی عملکرد وی، نمی تواند تحلیلی واقع بینانه باشد.
خبط و خطاها و ضعف های هاشمی ظرف ۵۰ سال فعالیت سیاسی اش بدون تردید نه مختصر است و نه بی اهمیت. بدون تردید هاشمی هم مثل هر سیاستمدار و هر انسانی، ضعف هایش را حاضر نیست بپذیرد. در بهترین حالت و باز مثل هر انسان دیگری، سعی در دفاع و رفع و رجوع کردن آنها بر خواهد آمد.
شخصاً معتقدم که بزرگ ترین ایراد به هاشمی ظرف سه دهه گذشته بازمی گردد به نحوه تاملش به مساله دموکراسی، آزادی و دفاع از حقوق شهروندی. من دموکراسی و آزادی را بزرگ ترین هدف انقلاب اسلامی می دانم. حتی یک مرحله هم جلوتر رفته و اساساً شأن نزول انقلاب و مبارزه با رژیم شاه را بر سر موضوع دموکراسی می دانم. بنابراین دموکراسی را اصلی ترین و عمده ترین دلیل مخالفت با رژیم شاه و در نتیجه تحقق آن در ایران اسلامی را عمده ترین موضوع انقلاب اسلامی می دانم. اگر این پیش فرض را بپذیریم، در آن صورت بزرگ ترین انتقاد به هاشمی است که او خیلی به فکر آبیاری، رشد و نمو و تقویت نهال نوپای آزادی که بزرگ ترین هدف انقلاب اسلامی بود بر نیامد. او نه تنها تلاشی برای حفظ و حراست از آزادی و تقویت دموکراسی بعد از انقلاب نکرد، بلکه در موارد عدیده یی وقتی ساحت آزادی و حقوق شهروندی مورد تعرض و بی مهری قرار گرفت وی نه تنها اعتراضی نکرد، بلکه صورتش را چرخانده و به سوی دیگر نگریست، کانه آن رویدادها در کشور و سرزمین دیگری اتفاق افتاده بودند.
حتی اگر از روی تساهل و به واسطه ذات معتدل و میانه رو هاشمی فرض بگیریم که او در آن تعدیات به آزادی و دموکراسی نقشی نمی داشته، با هیچ تساهل و تسامح و با هیچ غمض عینی نمی توان سکوت وی را در قبال آن تعدیات، نادیده گرفته یا توجیه کرد. اگر گذشته را مولفه یی برای آینده بگیریم، در آن صورت می توان پرسید آیا آنان که در قبال تجاوز به هاشمی امروز سکوت کرده و به دیگر سو نگاه می کنند، همچون هاشمی روزی خود گرفتار همان نیروها نخواهند شد؟

صادق زیبا کلام | ضمیمه روزنامه اعتماد

2009-12-21T13:08:00.000+03:30

جدال، تدبیر را ویران می کند.

2009-12-21T13:06:00.000+03:30

نامه یک شهردار به رئیس جمهورش

2009-11-15T08:53:00.004+03:30

بسمه تعالی

حضرت حجت الاسلام والمسلمین جناب آقای خاتمی
ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
موضوع: برنامه چهارم توسعه کشور

سلام‌علیکم؛

احتراماً در آستانه تهیه و تدوین برنامه چهارم توسعه کشور که در دستور کار دولت محترم قرار گرفته است، (موضوع نامه شماره 76805/101 مورخ 25/4/82 سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی) به استحضار می‌رساند:

در اجرای سیاست‌های دولت وقت، از سال 1362 شهرداری‌های کشور به سمت خودکفائی مالی سوق داده شده‌اند و قاعدتاً می‌باید لازمه تحقق چنین سیاستی، اقداماتی در زمینه‌های مشروحه ذیل باشد:

1ـ در قوانین موجود بازنگری گردد و زمینه‌های قانونی لازم برای بهبود و پایداری نظام درآمدی شهرداری‌های کشور فراهم شود.

2ـ در صورتی که از مالیات‌ها سهمی برای شهرداری‌ها باشد سازمان‌های ذیربط دولتی در زمینه‌های وصول و تسهیم مالیات‌های محلی که جمع‌آوری آنها در سطح ملی یا منطقه‌ای به صرفه و صلاح است با وزارت کشور و شهرداری‌ها همکاری نمایند.

3ـ کمک دولت به شهرداری‌ها منوط به اجرای پروژه‌های زیربنائی عمران شهری گردد و یا برای انجام بخشی از وظائف خاص حاکمیتی که بر دوش شهرداری‌ها قرار گرفته است صورت گیرد.

4ـ دولت قوانین و مقررات هماهنگ و جامعی برای انتشار اوراق قرضه از سوی شهرداری‌ها برای اجرای وظائف به موقع آنها تدوین و به مورد اجرا گذارد و در این مورد اختیارات لازم را (حداقل در قالب کلان شهرها) تفویض نماید.

5ـ وزارت کشور و هیأت دولت در تعیین قیمت منطقه‌ای املاک و مستغلات که مبنای اصلی محاسبه عوارض عمران و نوسازی می‌باشد به صورت شفاف و واقعی عمل نموده و سرنوشت وصول عوارض شهری را به ملاحظات سیاسی، اجتماعی کشور مرتبط نسازند و به نیازهای مبرم مالی شهرداری‌ها برای اجرای وظائف جاری و عمرانی آنها که تعطیل بردار هم نیستند توجه داشته باشند.

متأسفانه در طی 20 سالی که از اجرای این تصمیم دولت (خودکفایی شهرداری‌ها) گذشته است، عملاً به هیچ یک از موارد فوق به طور جدی توجه نشده و سرنوشت امور زیربنائی و نگهداری شهرها که از اهم وظائف دولت جمهوری اسلامی به حساب می‌آید به دست تقدیر سپرده شده است.

در دهه اخیر به طور عموم همه کلان‌ شهرها و خصوصاً شهرداری تهران به دلیل ضرورت اجرای وظائف محوله و بالا رفتن سطح هزینه‌های جاری، نگهداری و عمرانی که ناشی از آثار تبعی سیل عظیم مهاجرت به پایتخت بوده است، راه حل فوری جز فروش بی‌رویه تراکم ساختمانی و یا به عبارتی فروش بی‌مطالعه و بی‌قاعده فضای کالبدی شهر در پیش روی خود ندیدند و در این راستا تا آنجا پیش رفتند که پیامدهای نامطلوب و منفی برای ایمنی، محیط زیست و رفاه شهروندان، به ارمغان آورد و در پی آن و با اقدامی بدون بررسی و تعیین منابع درآمدی جایگزین به یکباره فروش تراکم نیز تعطیل گردید و اجرای صدها پروژه عمرانی شهری و همچنین امور جاری و نگهداری شهر با این گستردگی موجبات سر در گمی را فراهم ساخته است.

حسب مطالعات تطبیقی انجام شده از وظائف محوله به شهرداری تهران که خلاصه آن را به پیوست ملاحظه خواهند فرمود، همه وظائفی که در زمینه‌های انجام امور زیربنائی در شهر تهران بر عهده شهرداری نهاده شده است (مثل احداث اتوبان‌ها، پل‌های روگذر، پل‌های زیرگذر، خیابان‌ها و معابر، پارک‌ها، میادین، گورستان، ترمینال‌ها، خطوط مترو، اماکن فرهنگی و اجتماعی، حفاظت و ایمنی شهر، جنگل کاری‌ها، احداث فضاهای سبز، امور ترافیکی شهر، حمل‌ونقل شهری و غیره)، باتوجه به اصول مندرج در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران از وظائف خاص حاکمیت است و اکنون که دیگر به طور عملی فروش تراکم برای شهرهای برزگ همانند سال‌های گذشته نه به اصلاح است و نه مقدور، می‌باید برای تأمین منابع مالی مورد نیاز برای اجرای وظایف فوق، همانند دیگر فصل‌های برنامه توسعه کشور چاره‌اندیشی گردیده و برای رسیدن به یک توسعه پایدار و هماهنگ ملی و براساس ضرورت‌ها و الزامات ناشی از آرمان‌های مندرج در قانون اساسی نسبت به اتخاذ رهیافت‌های استراتژیک همراه با تعیین اولویت‌های لازم و جهت‌گیری‌های اساسی آن هم در چارچوب اهداف و سیاست‌های برنامه چهارم توسعه کشور از طریق سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی و در قالب کمیته مشترک تدوین سیاست‌های امور زیربنائی کشور مرتبط با ستاد برنامه چهارم توسعه اقدام مقتضی معمول گردد و عنداللزوم از طریق بازنگری در منابع درآمدی موجود نظیر قانون عمران و نوسازی مصوب سال 1347 و سایر قوانین و یا وضع عوارض جدید جهت تأمین منابع مالی مورد نیاز که می‌باید دارای سه ویژگی اصلی ذیل باشد، اقدام به استقرار نظام درآمدی پایدار نمود:

1ـ مرتبط با وظایف باشد.
2ـ منبعث از قانون باشد.
3ـ دارای ویژگی حسابدهی و اندازه‌گیری نتیجه باشد.

ثابت شده است که دیگر نمی‌توان با اخذ عوارضی اندک و پراکنده و متعدد از مردم شهری مثل تهران معضلات و مشکلات ناشی از نیازهای زیربنائی زندگی صنعتی شهری را با سرعت رو به رشد می‌باشد، تأمین نمود.

اتخاذ راهبرد مدیریت شهری یکپارچه و تعیین اهداف، مأموریت و حدود توسعه شهرها به عنوان زمینه انجام مدیریت شهری مطلوب از جمله اقداماتی است که دیر یا زود می‌باید مورد توجه قرار گیرد.

مسلماً چنانچه امروز در این خوصص به صورت علمی و همراه با اتخاذ روش‌های مبتنی بر آینده نگری همراه با برنامه‌ریزی مناسب و جامعه اقدام نشود، سرعت بروز ناهنجاری‌های اجتماعی شهر به حدی خواهد بود که فردا برای انجام آنها بسیار دیر خواهد بود.

شهرداری تهران (به عنوان بزرگترین کلان شهر کشور) اعلام آمادگی می‌نماید در این خصوص با سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور در راستای برنامه‌های فصل عمران شهری برای تدوین برنامه چهارم توسعه کشور همکاری نماید و ضرورت دارد که در برنامه چهارم توسعه به جای توجه به انواع پروژه‌های عمرانی در فصل عمران شهری به خود شهرها و نیازهای آنی آنها (نه پروژه‌ها) به عنوان یک مرکز هزینه و درآمد توجه و دستورالعمل‌های لازم برای عملیاتی کردن بودجه‌های سالیانی شهرداری‌ها تدوین گردد. در خاتمه اهم پیشنهادات شهرداری تهران برای لحاظ نمودن در برنامه چهارم به شرح ذیل به استحضار می‌رسد:

1ـ تعریف دقیق از شهرداری‌ها به شرح ذیل:
" شهرداری سازمانی است عمومی و مستقل با ماهیت حکومتی و موضوعیت محلی، که قانوناً در زمره نهادها و موسسات عمومی غیردولتی (غیرتابع و غیروابسته به قوه مجریه) محسوب می‌شود. این سازمان به لحاظ وظایف محوله در حدود قانونی شهر، رسالت اجتماعی و غیرانتفاعی دارد. هزینه‌های شهرداری از طریق اعمال حاکمیت، وصول عوارض و جذب مشارکت‌ها و دریافت بهای خدمات تأمین می‌گردد. شهرداری با نظارت مستقیم مردم از طریق شورای اسلامی شهر اداره شده و در جهت هماهنگی با سایر شهرداری‌های کشور و نیز سازمان‌ها و موسسات دولتی و غیردولتی تحت نظر و راهنمایی دولت و وزارت کشور می‌باشد."

2ـ واگذاری امر نظارت و مدیریت هماهنگی بهره‌برداری و توزیع از شبکه آب و فاضلاب، سوخت، برق و گاز و مخابرات‌ شهرها به شهرداری‌های کلان‌شهرها به عنوان تضمین اصل مدیریت یکپارچه شهری.

3ـ ایجاد زمینه مشارکت فعال و نقش استصوابی در سیاستگذاری‌های امور زمین و مسکن، تربیت‌بدنی، محیط زیست، فرهنگی و سیاحتی و صنفی بازرگانی به شهرداری‌ها و شوراهای اسلامی کلان‌ شهرها.

4ـ اجازه بهره‌گیری از منابع پولی و اعتباری در اختیار شهرداری‌ها در زمینه تأمین و تخصیص اعتبارات بانکی با سود مناسب و همچنین تأمین اعتبار حداقل سی هزار میلیارد ریال در ابتدای برنامه جهت خرید انواع وسایط نقلیه عمومی و راه‌اندازی قطار شهری (300 کیلومتر در کلان شهرها) از محل ردیف‌های اعتبارات عمرانی و یا فروش دارایی‌ها و سهام شرکت‌های دولتی.

5ـ اختصاص معادل ریالی مابه‌ التفاوت حاصل از سوخت صرفه‌جویی شده در شهرها به ازای افزایش قیمت هر لیتر سوخت حداقل معادل 1500 ریال برای یک دوره 20 ساله با احتساب متوسط رشد ده ساله گذشته برای حمل‌ونقل عمومی.

6ـ اصلاح نظام مالی شهرداری‌ها در جهت افزایش کارایی استفاده از دارایی‌های عمومی و اختصاص در اختیار جهت اعتبارات بانکی مناسب و به کارگیری در سرمایه‌گذاری‌های عمومی و انبوه.

7ـ مستثنی نمودن واردات انواع وسایط نقلیه عمومی شهری و تجهیزات قطار شهری و سایر ملزومات و قطعات مورد نیاز جهت انجام پروژه‌های عمرانی شهری از پرداخت هر نوع حقوق و عوارض گمرکی و سود بازرگانی.

8ـ اجازه تأسیس بانک شهروند در شهرهای بزرگ.

9ـ تأمین اعتبار لازم جهت اجرای پروژه‌های زیست محیطی در اختیار شهرداری‌ها و با نظارت سازمان‌های مسئول.

11ـ برقراری مقررات لازم و اعتبارات مورد نیاز جهت بازسازی بافت فرسوده شهری و افزایش ایمنی شهرها در مقابل حوادث طبیعی در جهت استحکام نظارت و مدیریت مستقیم شهرداری‌ها.

12ـ تعریف مأموریت و اهداف توسعه‌ای شهرهای بزرگ و اصول شهرنشینی متناسب با آن.

محمود احمدی‌نژاد
شهردار تهران

2009-11-15T08:52:00.000+03:30

خود پسندیدن آدمی، یکی از حسودان خرد اوست.

2009-11-15T08:42:00.002+03:30

انسانم آرزوست

2009-10-29T13:15:00.006+03:30

بعد از انتخابات ریاست جمهوری بد اخلاقی های سیاستمداران در مواجهه با هم بیشتر شده و همه و همه خودشون رو محق بر دیگران می دانند، این اواخر مهر ماه هم قرعه به نام آقایان جوانفکر و مطهری افتاد، البته چند وقتی بود که مسائل سیاسی رو پیگیری نمی کردم!
سری به وبلاک آقای جوانفکر زدم و جوابیه ایشون رو به آقای مطهری خوندم، نه جواب آقای جوانفکر و نه طرز گفتار آقای مطهری زیبنده رجال سیاسی نبود، جوابیه ای به نوشته آقای جوانفکر دادم، برای انتشارش رفت تو صف انتظار، فرصت و غنیمت شمردم و برای اینکه وبلاگ رو به روز کرده باشم تقریبا همون جوابیه رو با کم و بیشی اینجا قرار میدم، امیدوارم که دوستان راهنمایی کنند، تا درست و نادرستی گفته هام معلوم بشه:

با سلام
در انتقاد، موضوعات را با هم اختلاط نکنیم، اگر ما داعیه اسلام و مسلمانی داریم باید به آن پایبند باشیم، که تبلیغ پیامبر عظیم الشان اسلام بر اخلاق مداری بود و اکثر یاران ایشان بواسطه حسن خلق آن حضرت مسلمان شدند، در نامه شما چندین نکته موجود بود که بجهت رعایت اخلاق تیتر وار به آنها اشاره می کنم

اول: شما با تقسیم بندی هایی که می کنید (کلا مسئولین) مردم را در دو صف مقابل هم قرار می دهید! این کار را باید اصلاح کرد
مثل بسیجی و غیر بسیجی، باحجاب و بی حجاب، شیعه و سنی، روزنامه های منتقد و موافق و . . . مگر نه اینکه تمام این دسته های متضاد در نظر شما افراد همین خاک و سرزمینند که باید نسبت به سرزمین خود در مقابل متجاوزان، عرق و در مقابل دوستان و هم وطنان محبت داشته باشند!؟
اگر هدف شما خدا و خدمت به خلق است همه این افراد، مردم ایرانند، پس برای رسیدن به این مهم این دسته بندی ها را از گفتار و رفتار خودحذف کنید و موضوع وحدت بخش میهن و ایران را جایگزین سازید تا جامعیت وطن در این سرزمین هزار قوم، موجب وحدت شود،[ کشته شدن در راه وطن شهادت است!]
که در اسلام هدف برداشتن گروهای مختلف و یکی کردن آنهاست که خداوند می فرمایند: "به ریسمان الهی چنگ زنید و پراکنده نشوید" و مدینه فاضله، همان شهری است که همه یک گروهند و گروه دومی نیست!
یا با خدایی و یا کافر! که با خدا بودن خود دارای درجات مختلفی است که او می داند و بس، "بدرستیکه گرامی ترین شما نزد خدا با تقوا ترین شماست"

دوم: در مورد رانت پدر و ... که بیان نمودید، سعی کنید حرفی را در کنایه نزنید، چون در گفتار کنایه آمیز حقیقتی پنهان است که بعلت نهان بودن موضوع، هر کسی گمانی می کند که شاید حقیقت مورد نظر گوینده نباشد پس بنابر گفتار معصوم [مولا علی (ع)] از گفتار و کرداری که موجب گمان بد می شود باید خودداری کرد

سوم: وقتی ما پیروی دینی را می کنیم که در آن امیرالمومنین [مولا علی (ع)] برای اثبات دعوی با مرد یهودی بر سر زره خود، در برابر قاضی می نشیند و وی را توصیه به رعایت انصاف حتی در سلام کردن می نماید، فکر نمی کنم سخنان آقای مطهری خارج از اصول اسلامی بوده که شما را برآشفته سازد! چه آنکه در مناظرات تلویزیونی آقای احمدی نژاد نیز خود بر این موضوع که همه باید در مقابل قانون یکسان و پاسخگو باشند اذعان داشتند!؟ این از آن دست گفتارهاست که باید در قبال آن گفت: "شاه می بخشد و وزیر نمی بخشد؟"

چهارم: در مورد این گفتار که "افراد سرمایه های ملی هستند و حفظ آنان و بهره برداری در جهت منافع ملی کاری نیکو و تخریب آنان حرکت در جهت به خطر انداختن منافع ملی و نظام اسلامی است" کاملا با شما همجهت و موافق هستم، ولی جناب آقای جوانفکر تا کی مسئولین ما با مردم خود سیاست یک بام و دو هوا را اجرا می کنند! اگر رهبر انقلاب سرمایه نظام هستند آقای هاشمی هم یکی از سرمایه های نظام اند، اگر آقای احمدی نژاد سرمایه ملی هستند آقای خاتمی، موسوی، کروبی، رضایی، قالیباف و لاریجانی و . . . هم سرمایه های ملی ما هستند، چگونه است که دیگران فارغ از رتبه و منزلت باید در مقابل قانون پاسخگو باشند ولی ما نباید باشیم؟! این یعنی تضاد با آنچه که مولا علی (ع) خطاب به فرزندش فرمود: آنچه بر خود نمی پسندی بر دیگران مپسند!؟

پنجم: به راحتی خود را حق و دیگران را باطل می انگارید نه شما که همه و همه اینگونه اند، از شما می پرسم با چه محکی شما حق و دیگرانی که با شما و همفکران شما نیستند را ناحق می دانید!؟
مگر نه اینکه ملاک حقانیت قران و ائمه اطهارند؟
مگر نه اینکه خدا در قرآن می فرماید: همدیگر را مسخره نکنید چه بسا از شما بهتر باشند؟
یا در آیه ای دیگر مگر نفرموده: یکدیگر را با القاب زشت و توهین آمیز نخوانید
در این آیات افعال بگونه ای به کار برده شده که جامعیت انسان ها را در بر دارد حال که شما دو بزرگوار الحمدلله مسلمانید چرا اینگونه همدیگر را خطاب می کنید!؟ حتی فرد مسلمان با توجه به این آیات و آیات دیگر مجاز به دشنام دادن به غیر مسلمان نیست!
در آخر یک چیز را به شما متذکر می شوم که با توجه به گفته امام صادق(ع) همانقدر که عالم فاسد خطرناک است جاهل مقداس مآب نیز خطرناک است!

امیدوارم که به عنوان یک مسلمان، مظهری از اسلام و اخلاق نیکوی اسلامی باشیم

2009-10-29T13:13:00.001+03:30

آنکه به تو گمان نیک برد، با نیکویی در کار، گمان وی را راست دار

2009-10-29T13:05:00.005+03:30

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت!

2009-10-15T10:25:00.005+03:30

بدان که انسان عارف به حقایق و مطلع از نسبت بین ممکن و واجب- جل و علا- داراى دو نظر است:

یکى نظر به نقصان ذاتى خود و جمیع ممکنات و سیه رویى کائنات که در این نظر، علما یا عینا بیابد که سرتا پاى ممکن در دل نقص و در بحر ظلمانى امکان و فقر و احتیاج فرو رفته از لا و ابدا، و به هیچ وجه از خود چیزى ندارد و ناچیز صرف و بى‏آبرویى محض و ناقص على الاطلاق است. بلکه این تعبیرات نیز در حق او درست نیاید و از تنگى تعبیر است و ضیق مجال سخن، والا نقص و فقر و احتیاج، فرع تسیئیت است و براى جمیع ممکنات و کاف خلایق از خود چیزى نیست. در این نظر اگر تمام عبادات و اطاعات و عوارف و معارف را در محضر قدس ربوبیت برد، جز سرافکندگى و خجلت و ذلت و خوف چاره‏اى ندارد. چه اطاعات و عبادتى؟ از کى براى کى؟ تمام محامد راجع به خود اوست، و ممکن را در او تصرفى نیست، بلکه از تصرف ممکن، نقص عارض اظهار محامد و ثناى حق شود که اکنون عنان قلم را از او منصرف مى‏نماییم. و در این مقام فرماید: «ما اصابک من حسنه فمن الله و ما اصابک من سیئه فمن نفسک». چنان چه در مقام اول فرماید: «قل کل من عندالله». و قائل در این مقام گوید:
پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت‏
آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد

«قول پیر راجع به مقام دوم و قول خود قائل راجع به مقام اول است. پس در این نظر خوف و حزن و خجلت و سرافکندگى انسان را فرا گیرد»

امام خمینی | حضور 2 صفحه 209

2009-10-15T10:23:00.003+03:30

دلهای پاک خطا نمی کنند، فقط سادگی می کنند و امروز سادگی پاکیزه ترین خطاست

رسیده از یک دوست

2009-10-15T10:22:00.003+03:30

شهر ممنوع

2009-10-07T07:29:00.002+03:30

شهری بود كه در آن همه چیز ممنوع بود. تنها چیزی كه ممنوع نبود بازی الك دولك بود، براى همين اهالی شهر هر روز به صحراهای اطراف می‌رفتند و اوقات خود را با بازی الك دولك می‌گذراندند. قوانین ممنوعیت نه یكباره بلكه به تدریج و همیشه با دلایل كافی وضع شده بودند، براى همين كسی دلیلی برای گله و شكایت نداشت و اهالی مشكلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند.

سال‌ها گذشت. یك روز بزرگان شهر دیدند كه ضرورتی وجود ندارد كه همه چیز ممنوع باشد و جارچی‌ها را روانه كوچه و بازار كردند تا به مردم اطلاع بدهند كه می‌توانند هر كاری دلشان می‌خواهد بكنند.

جارچی‌ها برای رساندن این خبر به مردم، به مراكز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای بلند به مردم گفتند: «آهای مردم! آهای...! بدانید و آگاه باشید كه از حالا به بعد هیچ‌كاری ممنوع نیست!»

مردم كه دور جارچی‌ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراكنده شدند و بازی الك دولك‌شان را از سر گرفتند.

جارچی‌ها دوباره اعلام كردند: «می‌فهمید؟ شما حالا آزاد هستید كه هر كاری دلتان می‌خواهد، بكنید.»

اهالی جواب دادند: «خب!ما داریم الك دولك بازی می‌كنیم.»

جارچی‌ها كارهای جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند كه آنها قبلاً انجام می‌دادند و حالا دوباره می‌توانستند به آن بپردازند. ولی اهالی گوش نكردند و همچنان به بازی الك دولك‌شان ادامه دادند؛ بدون لحظه‌ای درنگ. جارچی‌ها كه دیدند تلاش‌شان بی‌نتیجه است، رفتند كه به امرا اطلاع دهند.

امرا گفتند: «كاری ندارد! الك دولك را ممنوع می‌كنیم.»

آن وقت بود كه مردم دست به شورش زدند و همه امرای شهر را كشتند و بی‌درنگ برگشتند و بازی الك دولك را از سر گرفتند.شهری بود كه در آن همه چیز ممنوع بود. تنها چیزی كه ممنوع نبود بازی الك دولك بود، براى همين اهالی شهر هر روز به صحراهای اطراف می‌رفتند و اوقات خود را با بازی الك دولك می‌گذراندند. قوانین ممنوعیت نه یكباره بلكه به تدریج و همیشه با دلایل كافی وضع شده بودند، براى همين كسی دلیلی برای گله و شكایت نداشت و اهالی مشكلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند.

سال‌ها گذشت. یك روز بزرگان شهر دیدند كه ضرورتی وجود ندارد كه همه چیز ممنوع باشد و جارچی‌ها را روانه كوچه و بازار كردند تا به مردم اطلاع بدهند كه می‌توانند هر كاری دلشان می‌خواهد بكنند.

جارچی‌ها برای رساندن این خبر به مردم، به مراكز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای بلند به مردم گفتند: «آهای مردم! آهای...! بدانید و آگاه باشید كه از حالا به بعد هیچ‌كاری ممنوع نیست!»

مردم كه دور جارچی‌ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراكنده شدند و بازی الك دولك‌شان را از سر گرفتند.

جارچی‌ها دوباره اعلام كردند: «می‌فهمید؟ شما حالا آزاد هستید كه هر كاری دلتان می‌خواهد، بكنید.»

اهالی جواب دادند: «خب!ما داریم الك دولك بازی می‌كنیم.»

جارچی‌ها كارهای جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند كه آنها قبلاً انجام می‌دادند و حالا دوباره می‌توانستند به آن بپردازند. ولی اهالی گوش نكردند و همچنان به بازی الك دولك‌شان ادامه دادند؛ بدون لحظه‌ای درنگ. جارچی‌ها كه دیدند تلاش‌شان بی‌نتیجه است، رفتند كه به امرا اطلاع دهند.

امرا گفتند: «كاری ندارد! الك دولك را ممنوع می‌كنیم.»

آن وقت بود كه مردم دست به شورش زدند و همه امرای شهر را كشتند و بی‌درنگ برگشتند و بازی الك دولك را از سر گرفتند.

نوشته ایتالوکالوینو

2009-10-07T07:20:00.004+03:30

ایمان بنده راست نباشد، جز آنگاه که اعتماد او بدانچه در دست خداست بیش از اعتماد وی بدانچه در دست خود اوست بود.

2009-10-07T07:08:00.000+03:30

رنــدان

2009-09-17T01:43:00.003+04:30

کوله بر دوش و دیدگان کران تا کران را به نظاره
پا در زمین دارد و سر بر آسمان
ایستاده . . .
زاده خاک، همچو "منی" است و پرورده آسمان، چون فرشته ای
در کشاکش درون گرفتار، تا تمام توانش را برای لحظه ای جمع کند
آنگاه که نیاز به نیرویی است که رها شود
و بگریزد!
هنوز ایستاده بر زمین و نگاه بر افق دارد
خورشید در غروب سرخ فام آسمان است
خاک های اینجا هنوز گرم است، هرچند که خورشید در پس شب نهان می شود
و نور در پس تاریکی، گم!
"
در اندرون من خسته دل ندانم چیست
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست"

آسمان سرخ و چشمان سرخ تر
و نگاه بر جایگاه خالی از خورشید خیره
هنوز بین تن و دل و جان کنکاشی است
"تن" تنگ است و "دل" در تنگنا
و "جان" گریزان از هر دو
تن در مودت خاک، مسر به بودن و دل نه بر بود که بر وجود
و جان میل پرواز
پرواز . . .
حتی خیالش نه مسرت که عین رهایی است
آسمان، ابر، نسیم، نور، . . .
رها از اسارت
از توقع، از حسرت، . . .
از خود!؟
پیله تن دریده می شود و بال ها نمایان
پیله ی دریده دیگر گنجای دل نیست
و نگهدارنده جان نیز!
"نور الانوار" است
از شدت نور چشم بر هم می نهد
لحظه ای، اندکی . . . فقط لحظه ای چشم می گشاید از پس آن انفجار!
"نور علی نور" است و هنوز سخت، برای گشودن چشمانی تازه متولد شده
هنوز نیروی رهایی نیست
با تمام توان بال از هم می گشاید
هنوز از آب "هوس" خیس است
حرارت خاک نیز نم نمیزداید
بال ها خیس است و جان در کشاکش دل!
ترس نیست!
"
گفتم آهن دلی کنم چندی
ندهم دل به هیچ دلبندی"

یک پا از زمین می کند
هنوز ایستاده
پای دیگر بر می گیرد و به آسمان می پرد، هیچ تلاشی برای پرواز نیست!
هنوز بال را باور ندارد!
بر خاک می غلطد،
گرمای خاک تمام تنش و جانش را می سوزاند
هنوز پا در خاک دارد ولی مودتش از او گسسته!
برمی خیزد، نیازی به زدودن خاک از جامه نیست که در پرواز دیگر این جامه، جامه نیست
چند گام به پیش می رود
نسیم می وزد، خاک و گرمای خاک با خود می برد
فاصله تا آسمان همان است که بود
دور، دور!
می دود . . .
چه لطیف است نسیم
فاصله همان است!
می ایستد!
لحظه ای درنگ، لحظه ای درنگ
چشم می بندد
"
نخفته ام زخیالی که می پزد دل من
خمار صد شبه دارم شرابخانه کجاست"

در خیال در آسمان است
بر فراز ابرها و زمین ناپیدا
از آن بالا از آن "فوق ایدیهم" خورشید هنوز نمایان و نسیم به غایت لطیف تر
در آن دور دست ها
در آن نزدیکی خورشید
در آن آرزوی آرزو
پروانه ها بیشمار و در کثرت
و او، یک از آن هزاران!
دوستان همه جمع بر گرد نور
لبخند بر لب می نشاند
و رها در مسیر باد می شتابد
"
ای ابر خوش باران بیا
ای مستی یاران بیا
ای شاه طراران بیا
مستان سلامت می کند"

دست ها می گشاید و رو به آسمان دراز
چشم ها همچنان بسته
بر یال "جاه" دوان دوان!
در هر قدم پیله دریده
و در پرتگاه "قدرت" پیله ی تن را رها
بال می گشاید و خود را در دره شهرت پرتاب می سازد
بال بر هم می کوبد
این بار باور دارد بال ها را و قدرت پرواز را
در سفیدی نور چنان درخشان می نماید که گویی خود نور است
بال ها را گشوده، خود را به نسیم می سپارد
نسیم . . .
در زیر بالهایش، بالا و بالاترش می برد
چشم می گشاید
کنون در قرب الهی است "الله نور السموات و الارض"
"
باد صبا بر گل گذر کن
از حال گل ما را خبر کن
با مدعی کمتر بنشین
نازنین، ای مه جبین
بیچاره عاشق، ناله تا کی
یا دل مده یا ترک سر کن"

اسماعیلی. به بهانه گفتگو با همسر شهید باکری در برنامه نیمه پنهان ماه

2009-09-15T22:18:00.001+04:30

خاطرم نیست تو از بارانی یا که از نسل نسیم، هرچه هستی گذرا نیست هوایت، بویت . . . فقط آهسته بگو . . . با دل من می مانی؟

رسیده از یک دوست

2009-09-15T21:57:00.004+04:30

اعترافات و عقب‏ماندگى سياسى

2009-09-14T21:34:00.002+04:30

در ساده‏ترين شكلش مى‏توان سؤال را اين گونه مطرح نمود كه چرا برخى از رژيم‏هاى سياسى اصرار مى‏ورزند تا مخالفينشان را وادار به اعتراف در ملاءعام نمايند؟ چرا برخى حكومت‏ها اصرار دارند تا مخالفينشان اعتراف نمايند كه «اشتباه كرده‏اند»، «فريب خورده‏اند»، «خيانت كرده‏اند» و مخالفت يا اعتراض‏شان به حكومت از روى اميال و انگيزه‏هاى شخصى بوده؟ رژيم كمونيستى حاكم بر اتحاد شوروى سابق بالاخص در دوران استالين اصرار زيادى داشت تا منتقدين و مخالفين رئيس حكومت در دادگاه‏هاى معروف در دوران استالين گروه، گروه برخاسته و به گناهانشان اعتراف نموده و از محضر انقلاب، زحمتكشان و حزب پر افتخار كمونيست كشور عذرخواهى نمايند. مائو و حزب كمونيست چين به خصوص در دوران انقلاب فرهنگى (نيمه دوم دهه 1340) به سمت چنين روشى رفتند. انقلابيونى كه از ديد حكومت دچار «ضعف شخصيتى» و «روحيات خرده بورژوازى» شده و به انتقاد از مائو و سياست‏هاى وى مبادرت كرده بودند، مى‏بايستى در جريان محاكماتشان در دادگاه‏هاى خلقى دست به انتقاد از خود زده و از خلق بزرگ چين، به تعبير ما، حلاليت بطلبند. در هر دو نظام، معترضين و منتقدين مى‏بايستى به گناهان و خيانت‏هاى خود اعتراف كرده و به وابستگى و همكارى با دشمنان اتحاد شوروى و يا چين (كه معمولاً منظور آمريكا و انگلستان ‏بودند) اعتراف نمايند. استالين هزاران منتقد خود را كه جملگى سوابق درخشان در انقلاب و مبارزه داشتند در دادگاه‏هاى علنى و به صورت دسته‏جمعى وادار به اعتراف به گناهانشان عليه انقلاب، نظام و رهبر كبير آن رفيق استالين مى‏نمود.

نظام‏هاى كمونيستى تنها حكومت‏هايى نبودند كه مخالفينشان را وادار به اعتراف به فعاليت‏هاى سياسى عليه نظام و حكومت مى‏کردند. رژيم شاه سابق هم علاقه وافرى در به كارگيرى اين روش عليه مخالفينش داشت. شاه مخالفين خود را مشتى عناصر مزدور، خودفروخته، منحرف و وابسته به بيگانگان مى‏دانست كه فريب خورده بودند. لذا اصرار داشت كه به مردم ايران و جهانيان نشان دهد كه آنان خود به خطاكار بودنشان و اينكه فريب خورده بودند و از جانب بيگانگان تحريك شده بودند، اذعان دارند. در جريان قيام 15 خرداد سال 42، فردى به نام عبدالقادر عوده كه فارسى را با لهجه عربى صحبت مى‏كرد در تلويزيون ايران ظاهر شد و اعتراف نمود كه چگونه جمال عبدالناصر رهبر مصر كه مخالف سرسخت شاه بود، پشت ناآرامى‏ها و آشوب‏هاى روزهاى 14 و 15 خرداد بوده و او چگونه درهم و دينارهايى را كه از جانب مصرى‏ها در اختيارش قرار گرفته بوده ميان عاملين و شورشگران توزيع كرده و آنان را به خيابان‏هاى تهران كشانده. اگر مرحوم طيب و حاج اسماعيل رضايى كه به اتهام نقش داشتن در ايجاد تظاهرات و ناآرامى‏هاى 14 و 15 خرداد محاكمه شده و هر دو اعدام شدند، حاضر مى‏شدند بپذيرند كه اشتباه كرده و با دشمنان رژيم شاه در خارج از كشور تبانى كرده بودند اعدام نمى‏شدند. تمام مطالب و تحليل‏هاى رژيم شاه درخصوص وقايع 15 خرداد قرص و محكم و به‏گونه‏اى قطعى حكايت از آن مى‏كرد كه آن ناآرامى‏ها و تظاهرات از سوى خارجى‏ها كه دشمنان پيشرفت و ترقى ايران بودند طراحى و سازماندهى شده بوده. به تعبير شاه «چگونه امكان داشت كه يك ايرانى وطن‏پرست با اصلاحات و تغييرات ترقى‏خواهانه او مخالفت کند». بيش از نيم قرن قبل از محمدرضا پهلوى هم، مظفرالدين شاه مشروطه‏خواهانى را كه از بيم تعرض حكومت به باغ سفارت انگلستان در قلهك پناه برده بودند را متهم به «آلت دست انگليسى‏ها» بودن كرد و «انگلستان را پشت آشوب و فتنه مشروطه‏خواهى» اعلام نمود. رضاشاه هم بارها و بارها مخالفين و منتقدينش را مشتى وطن‏فروش حقوق‏بگير سفارت لندن و عامل بيگانه خطاب مى‏نمود. در زمان شاه سابق هر مخالفى كه ديگر از زندان و شكنجه خسته مى‏شد و مى‏خواست مثل مابقى مردم يك زندگى عادى و معمولى داشته باشد، مجبور بود ابتدا به اشتباهات و انحرافاتش اعتراف نمايد و تصديق کند كه در پرتو انقلاب شكوهمند شاه و ملت و در نتيجه سياست‏هاى داهيانه پدر تاجدار كشور ايران زير و رو شده و از يك كشور عقب‏مانده و وابسته دارد به سرعت تبديل مى‏شود به يك كشور پيشرفته، مدرن، صنعتى، دموكراتيك و مستقل.

مى‏توان پرسيد كه چرا در تركيه يا پاكستان، حكومت اصرارى ندارند كه مخالفين و منتقدينش وادار به اعتراف به انحرافات و اشتباهاتشان شود؟ چرا حكومت انگلستان، آمريكا يا هند عده‏اى را در صفحه تلويزيون ظاهر نمى‏كنند كه اعتراف كنند از ايران پول گرفته‏اند و حمايت شده‏اند كه عليه اوباما يا گردون براون نخست وزير انگلستان تظاهرات كنند و انقلاب مخملى به راه بياندازند؟ يك پاسخ مى‏تواند اين باشد كه برخلاف غربى‏ها كه به هيچ اخلاق و اصولى پايبند نيستند و براى منافع‏شان در امور كشورهاى ديگر دخالت كرده و انقلاب مخملى و كودتا به راه مى‏اندازند، ما ايرانى‏ها انسان‏هاى اخلاق‏مدار و با كرامتى هستيم و اعتقاداتمان به ما اجازه نمى‏دهند تا خيلى كارهايى را كه ديگران مى‏كنند ما نيز مرتكب شويم. شايد، اما صورت و چشمان ابطحى، عطريانفر، زيدآبادى، حجاريان، آقايى، بهزاد نبوى، مصطفى تاج‏زاده، محمد قوچانى، سعيد شريعتى، رمضانزاده و... كه يك عمر براى انقلاب، اسلام و نظام دويده‏اند بيش از هر كلام و نوشته ديگرى ميزان پايبندى ما را به اخلاق و كرامت انسانى نشان مى‏داد. نه، اخلاق خيلى نمى‏تواند توجيه‏گر تفاوت در رفتار با مخالفين ميان ما و ديگران باشد.

يك دليل منطقى‏تر باز مى‏گردد به نگاهى كه حكومت‏هاى مختلف به خود دارند. حكومت‏هاى استالين، مائو، شاه و صدام حسين خود را حقيقت مطلق و مطلق حقيقت، سياست‏هايشان را كامل و تصميماتشان را در جهت خدمت به مردم و پيشرفت كشور و جهانيان مى‏پنداشتند. شاه سابق در سال‏هاى آخر حكومتش بارها اعلام كرده بود كه حاضر است تجربيات گرانبهاى كشورش را در اختيار كشورهاى ديگر قرار دهد تا آنان نيز بتوانند همچون ايران يك شبه ره صد ساله بيمايند. ) زيبا كلام: كتاب مقدمه‏اى بر انقلاب اسلامى. ( استالين و مائو نيز كه اساساً سياست‏هايشان را تاريخى و در جهت خدمت به بشريت مى‏دانستند. صدام نيز با همه وجود معتقد بود كه در جهت بزرگداشت آرمان‏هاى امت عرب گام بر مى‏دارد. او در جريان محاكمه‏اش با همه وجود نشان داد كه اعتقاد دارد يك رهبر ملى بوده كه به جز خدمت به امت عرب سوداى ديگرى در سر نداشته. محمدرضا پهلوى هم بارها و بارها در مصاحبه‏هايش با خبرنگاران اظهار داشته بود كه كدام تصميم و سياست او، به نفع مردمش و كشورش نبوده؟ اعتقادى كه حتى بعد از انقلاب نيز با همه وجود به آن اصرار داشت. وقتى حكومتى چنين تصويرى از خودش دارد بالطبع هركه با او مخالفت مى‏كند، خائن، مزدور، آلت دست بيگانه و دشمن، و در بهترين حالت منحرف بوده و اشتباه مى‏كرده. مخالفت با حكومتى كه نفس كشيدن آن هم براى خدمت به ملك و ملت و بشريت مى‏باشد، به جز اينكه به انگيزه‏هاى پست و پليد و همكارى با دشمنان صورت بگيرد، به راستى ديگر چه انگيزه و هدفى مى‏تواند داشته باشد؟ اگر هدف خدمت است كه محمدرضا پهلوى، صدام، مائو و رفيق استالين مثل ساعت دارند انجام مى‏دهند، پس مخالفين و منتقدين چه انگيزه و اهدافى ديگرى ممكن است داشته باشند؟ و بالطبع مخالفين وقتى فهميدند كه اشتباه مى‏كرده‏اند و منحرف بوده‏اند، مى‏بايستى براى جبران مافات و جبران اشتباهات گذشته در ملاءعام اعتراف نمايند تا ديگرانى كه ممكن است مرتكب چنين خبط و خطايى شوند، به خود آيند و آگاه شوند. يعنى در اينجا هم اين حكومت‏ها قصدشان از وادار كردن مخالفين به اعتراف، جلوگيرى از ارتكاب اين اشتباه توسط ديگران است؛ نيتشان باز هم خدمت به مردم است. اما اين تبيين هم در عين حال ناقص است. چرا كه اساساً همه حكومت‏ها سياست‏هايشان را درست و در جهت خدمت به مردم مى‏دانند. اوباما، گردون براون و آنگلا مركل هم سياست‏ها و تصميماتشان را همانقدر درست و در جهت خدمت به مردم مى‏دانند كه استالين، مائو، صدام حسين و شاه سابق. بنابراين چرا آنان مخالفينشان را وادار به توبه و انابه نمى‏نمايند؟

پاسخ منطقى‏تر آن است كه آمريكا، انگلستان،آلمان، تركيه، هند و برزيل از لحاظ سياسى كشورهاى توسعه يافته هستند. گفتن اين سخن به هيچ روى به معناى آن نيست كه از نظر فردى رهبران سياسى كه در اين كشورها به قدرت مى‏رسند لزوماً از رهبران سياسى در جوامع توسعه نيافته بهترند؛ خير. بلكه بيشتر به اين معناست كه حكومت‏ها و رهبران سياسى در اين كشورها خود را نه عقل كل، قائد اعظم، مرشد كامل، نور مطلق، آريامهر خدايگان (لقب شاه ايران) مى‏پندارند و نه معتقدند كه زمين و زمان بسيج شده‏اند تا عليه آنان توطئه كنند. به علاوه و باز به دليل پيشرفت‏هاى سياسى كه در اين كشورها صورت گرفته، حكومت و عملكردش توسط نهادهاى ديگر همواره مورد نقد قرار مى‏گيرد. بنابراين امر به حكومت و رهبران سياسى در اين كشورها مشتبه نمى‏شود كه نابغه و عقل كل‏اند. پيشرفت يا توسعه يافتگى سياسى سبب شده تا در اين نظام‏ها و كشورها يك حداقلى از حيات سياسى براى مخالفين، منتقدين و ناراضيان وجود داشته باشد و در نتيجه رژيم‏هايشان آنان را در هيبت منحرف، دشمن، نفوذى، منافق و... نبينند كه به جز نابودى‏شان چاره ديگرى نيست و كمترين گامى كه آنان مى‏توانند براى جبران خيانت‏هايشان بردارند آن است كه اعتراف كرده، توبه كنند و به آغوش ملت بازگردند. به همين دليل است كه در هند، ژاپن، آمريكا يا آفريقاى جنوبى، مخالفين، اقليت، ناراضيان و منتقدين تحت فشار قرار نمى‏گيرند كه به اشتباهاتشان اعتراف نمايند. در حالى كه در جوامع عقب‏مانده، حق و حقوق اقليت، مخالفين و معترضين به پشيزى گرفته نمى‏شود. اگر حركتى عليه حكومت نمايند و حركت جدى باشد، بايستى بعدش در ملاءعام ظاهر شوند و به كوله‏بار سنگين لغزش‏ها، اشتباهات، گناهان، انحراف‏ها، خيانت‏ها، تبانى‏ها و همكارى‏هايشان با دشمن و... اعتراف نمايند.

اشكال اساسى آن است كه ما فكر مى‏كنيم عقب‏ماندگى و شكاف يا فاصله ميان ما و كشورهاى پيشرفته صرفاً محدود مى‏شود به صنعت، علوم، مترو، حمل و نقل، بهداشت، كشاورزى، دانشگاه و... كاش اينگونه بود. اما درد اين است كه چنین نيست. اتفاقاً نفس رفتار با كسانى كه عمرشان و زندگى‏شان را برروى انقلاب، اسلام، نظام و مملكت گذاشته‏اند و خرد كردن جسم و روحشان در «دادگاه» و وادار كردنشان به اعتراف، به گناهان، به خبط و خطاهاى ناكرده و همكارى با دشمن، بيش از هر كميت ديگرى عقب‏ماندگى ما را به نمايش مى‏گذارد

صادق زيباكلام (سایت کلمه)

2009-09-14T21:32:00.002+04:30

مرگ نزدیک است و همصحبتی دنیا، اندک

2009-09-14T21:27:00.001+04:30

متفاوت تر از تکرار

2009-09-09T22:49:00.001+04:30

بطور کلی، زندگی مثل یک نمودار سینوسیه، از تکرار شب به روز و روز به شب! در هر صعود، با سختی و کار شیب روزانه را طی می کنیم تا به سرازیری استراحت و آرامش در شب رسیم و فقط وجود نور ضعیف ماه ـ در آلودگی نوری شهرها ـ است که کمی، فقط کمی! بعضی از شب های ما رو متفاوت میکنه
ولی وقتی خوب به روزها و شب های زندگی نگاه می کنیم پی می بریم که در همین تکرار مکررات ظاهری تفاوت هایی هم وجود داره که برای هر کسی تفاوت های شخصی و ارزشمندی است، مثل تولد فرزند، برای پدر یا مادری، مثل روز ازدواج یا تولد همسر برای یک زوج عاشق و یا از دست دادن عزیزی و یا بستن یک قرارداد کاری مهم و . . . اینا همه و همه نشون دهنده تفاوت های شخصی در تکرارهای زندگی است
با این تفاسیر اگر نمی تونیم از کارهای تکراری فرار کنیم بهتره که با دقت به روزها و شب های زندگیمون نگاه کنیم، چون حتما چیزهایی مختص اون روز یا شب هست که بتونه تفاوت روزها و یا شب های زندگیمون رو نشون بده
دیشب شب قدر بود شبی متفاوت با شب های دیگه با این تفاوت که تو این شب ها دنبال تفاوت ها نیستیم بلکه خودمون دنبال تفاوت ایجاد کردنیم
به پاس همه تفاوت های خوب زندگیتون دعاتون کردم که دیگه التماس نکنین و این شب ها فقط دستتون به سمت خودش دراز باشه

2009-09-09T22:48:00.001+04:30

بزرگترین عیب، آن بود که چیزی را زشت انگاری که خود به همانند آن گرفتاری

2009-09-09T22:45:00.000+04:30

به مناسبت به روز رسانی وب نوشت ابطحی

2009-08-28T00:16:00.000+04:30

سلام آقای ابطحی
از اون دادگاه و اعترافاتتون به همراه آقای عطریانفر می خواستم چیزایی رو بگم، ولی بخاطر کارهای زیاد وقت نمی شد، ، ماه رمضون هم حس و حال سیاسی بازی و از این حرفا نیست، یعنی به کلی خسته شدم از این همه سیاسی کاری و سیاسی بازی، یه وقت به دانشجوها گفته میشه سیاسی باشین و روز بعد میگن به تحصیلتون بچسبین و در سیاست غرق نشین، فکر می کنم اینم خودش سیاستیه
اینا که گفتم فقط مقدمه ای بود برای بحث، قبل از انتخابات تو فیس بوک مطالبتون رو می خوندم، ولی چندان باهش موافق نبودم، یکی دوبار هم کامنت براتون گذاشتم، چون به قول آقای موسوی هر افراطی یه تفریطی رو به دنبال داره تو کامنت های شما در زمان انتخاب هم یه افراطی بود ولی نمی دونستم تفریطش کجاست، که تو دادگاه معلوم شد!
اصولا اصلاح طلبی یعنی میانه روی، نمی دونم اون فیلم مخملباف رو یادتون هست!؟ (چون ناسلامتی شما در صدا و سیما هم بودید) اول فیلمش آرم بنز رو شعار نوشته های دیوار حرکت می کرد!؟ فکر می کنم آقای مخملباف اون موقع می خواست یه فیلم ارزشی بسازه، ولی اون ارزش شد یک ضد ارزش، که همه متهمن مگر اینکه خلافش ثابت بشه!
تو دادگاه راست گفتین که با موسوی موافق نبودین و اون رو مثل هندونه سر بسته می دونستین، اینو هر کس که نوشته های شما رو تو انتخابات دنبال می کرد می تونست از حرفاتون بفهمه، انتقادات (یا شاید هم تخریبات) شما بیانگر این اعتقاد شما بود، تازه هر کسی هم که دسترسی به نوشته های شما نداشت با حضور شما در ستاد آقای کروبی می تونست از عملتون بفهمه که علاوه بر اینکه با مهندس موسوی موافق نیستین با آقای خاتمی هم همفکر نیستین (که اگر با آقای خاتمی همفکر بودین باید مثل ایشون از موسوی حمایت می کردین و در ستاد ایشون فعالیت می کردین) در اصل میخوام بگم این حرف شما چیز تازه ای نبود که بخواین تو دادگاه بازگو کنین
تخریب آقای هاشمی هم چیز تازه ای نیست، 30 ساله که ایشون متهمه ولی هیچگاه چه در زمان امام (ره)، چه در زمان دولت اصلاحات (با انتشار کتاب های عالیجناب سرخپوش و سیاه پوش آقای گنجی و . . .) و چه الان (که توسط آقای احمدی نژاد در برنامه زنده مناظرات تلویزیونی متهم میشن) کسی، هیچ یک از این اتهامات را با مدرک و دلیل ثابت نکرده، همه فقط حرف زدن
میدونم اینا هیچکدومش به شما مربوط نیست، چون شما متحول شدین و پذیرش شما هم، باید با همین مبانی کنونی شما صورت بگیره نه گذشته و البته آینده روز دیگری است.
اینکه شما چطور به این مبانی اعتقادی رسیدید که در دادگاه اعتراف کردید، (که اگر واقعا رسیدید و همانطور که گفتین باید به شما تبریک گفت که شهامت ابراز اشتباه رو داشتین، چون این از هر کسی سر نمیزنه) موضوع من نیست، این اعترافات شما در دادگاه چندتا سوال در ذهن من ایجاد کرد!
اول اینکه قاضی قبل از هر جلسه رسیدگی میگه اسم کسی که در دادگاه نیست و اسمش در پرونده نیست برده نشه ولی هر بار که کسی میاد اعتراف کنه اسم آقای هاشمی، آقای خاتمی و مهندس موسوی رو میاره؟ من دسترسی به قاضی ندارم، ولی شما که باهاشون دوست شدین از طرف من ازشون بپرسین و جواب رو به من هم بگین!؟
دوم بر فرض محال یا غیر محال حرف های شما درست! این مطالب چه ربطی به اتهامات شما در دادخواست داره؟ آقای موسوی و کروبی و هاشمی و خاتمی و همه مردم ایران متهم و ناراست آیا این میتونه دلیلی بر اقدام علیه امنیت ملی، ایجاد اغتشاش، ارتباط با بیگانگان و . . . شما باشه؟ اون چیزایی که در مصاحبه مطبوعاتی و دادگاه گفتین آیا باعث تبرئه کردن شما بود؟ یا اینکه شنوندگان را قانع می کرد که شما درصدد انقلاب مخملی نبودید؟
بچه که بودم خیلی وقتا کارای اشتباه می کردم (مثل همه بچه ها) و پدر و مادرم توبیخم می کردند و اونوقت که اشکم میامد، با گریه می گفتم آخه نمی دونستم که! بعد بابام می گفت مگه بچه تو عقل نداری؟ خدا این عقل رو برای چی به تو داده؟
با توجه به اینکه نه شما که بازپرسای شما هم دیگه بچه نیستن و عاقل هستین دلایل شما برای متهم کردن دیگران قابل قبول نبود و نیست چون هر بچه ای هم میدونه که اگر خطایی انجام بده مقصر خودشه نه دیگری چون عقل داره، پس مجبور به فکر کردنه که اگر نکنه این خودشه که ضرر میکنه و خودشه که باید پاسخگو باشه
8 سال رئیس دفتر رئیس جمهور بودن و در صدا و سیما مسئولیت های مختلفی داشتن برای اینکه دلایل شما برای جامعه قابل پذیرش بشه باید معقولانه و سنجیده و در چارچوب باورپذیری گام باشه نه اینکه ناشیانه حرف هایی بزنید که دیگران به راستی اونا هم شک کنند
مگر اینکه جامعه رو مخالفین شما یا طرفداران تفکری خاص فرض کنیم که بعید می دونم چنین جامعه یکدستی رو!؟
راستی آقای ابطحی چطوری رفتین فیس بوک، برای ما که هنوز فیلتره! مثل اینکه همچین هم اونجا زندان نیست، بیرون از زندان شما محدودیت ها بیشتره، همینقدر که از اتاق بازپرس می تونین به ابزار "انقلاب مخملی" دسترسی داشته باشین و کامنت های دوستان رو مطالعه کنین و اعتقادات جدیدتون رو از طریق فیس بوک منتشر کنین جای شکر داره
ابطحی جان با این تفاسیر به گفته مسئولین زندان که شما در اوین یک سوئیت با حیاط و . . . و امکانات رفاهی مناسب در اختیار دارین یقین پیدا کردم، برادرانه بهت توصیه می کنم تا می تونی همونجا بمون! چون چسبیده به همون زندان اوین خونه متری 4 و 5 میلیون تومنه تازه اگر اوقافی درنیاد. اون سوییتی که به توشی اگر حداقل 12 متر باشه (که با توجه به گفته های مسئولین باید کم کم 60، 70 متر باشه، من پایین گفتم که حروم و حلال نشه) چیزی حدود 50 میلیون پول سوییتت میشه، بجز امکانات رفاهی که داری. این بیرون گوشت گاوهای زاهدان در جنوب تهران، دولتی 6 یا 7 هزارتومنه که اگر از اوین بخوای بری بخری و دوباره برگردی همون 10، 12 تومنی تموم میشه که قصابیای خیابون اوین می فروشن، جدای از ترافیک و علافی و . . . همونجا بمون عزیز جان این بیرون خبری نیست

2009-08-28T00:13:00.002+04:30

ناتوان ترین مردم کسی است که نیروی به دست آوردن دوستان ندارد و ناتوان تر از او کسی بود که دوستی به دست آرد و او را ضایع گذارد

2009-08-25T22:36:00.000+04:30

تقدیر عشق

2009-08-24T00:06:00.001+04:30

زندگی یعنی من
زیر آن سایه آغشته به تو
در زمین دل من
کلبه ای ساخته ای از امید
من در آن افروزم
تک چراغی از عشق
و در آن پرتو نورانی عشق
هر دو لبریز شویم از احساس
تا از این سبزی تن
هر دو پرواز کنیم
به مکانی که فقط ما باشیم
نه کسی و هوسی
عشق هامان پاک
دل در گرو هم داریم
باید آزاد شویم از این تن
باید آزاد شویم از هوسی
که مرا یا که تو را لغزاند
عشق سررشته یک تقدیر است
از من و تو
تا به خدا
و در این فاصله طولانی
من و تو یار همیم

اسماعیلی 87

2009-08-24T00:04:00.000+04:30

نادان را نبینی جز که کاری را از اندازه فراتر کشاند و یا بدانجا که باید نرساند

2009-07-31T11:31:00.000+04:30

تاملي در مباحثه دو فقيه

2009-07-31T11:14:00.001+04:30

هاشمي رفسنجاني، در نامه معروف خود به امام خميني رهبري نظام و انقلاب، از وي خواست كه از اسلام فقاهتي در مقابل اسلام روشنفكري يا غيرفقاهتي دفاع كند. در آن زمان بني‌صدر و بعد بازرگان و پيمان و مجاهدين، سمبل اسلام غيرفقاهتي اما سياسي خوانده مي‌شدند. مرحوم مطهري اسلام فقاهتي را مانعي در راه التقاط روشنفكران مذهبي مي‌دانست. اسلام فقاهتي امروز از سوي برخي از طرفداران اسلام فقيه به چالش گرفته شده است. اسلام فقاهتي به فقه اصالت مي‌دهد و نقش فقه را عمده مي‌كند. اين ويژگي را مي‌توان در آراي آيت‌اللـه جوادي آملي، آيت‌اللـه منتظري، آيت‌اللـه صانعي و آيت‌الله مكارم شيرازي و... مشاهده كرد. البته اين آيات با هم اختلاف نظر فراوان دارند، آقايان منتظري و صانعي در اسلام فقاهتي به رفرم‌هاي مناسب توجه دارند. اسلام فقه مشروعيت فقيه را در رعايت فقه مي‌داند، اما اسلام فقيه را مي‌توان در آراي مصباح يزدي، آيت‌اللـه محمد يزدي و... مشاهده كرد. اسلام فقيه، اولويت را به فقيه به‌عنوان نماينده امام عصر مي‌داند كه خبرگان فقط وي را كشف مي‌كنند. اين دو ديدگاه امروز به چالش با يكديگر كشيده شدند. با توجه به غيبت اسلام روشنفكري يا نوگرا و نوانديش در ساخت قدرت، به نظر مي‌رسد كه روحانيت مبارز، جامعه مدرسين حوزه علميه و مراجع و آيات عظام و همچنين مجلس خبرگان رهبري در عرصه كشمكش اين دو ديدگاه در مورد نوع برداشت از اسلام باشد. بايد توجه داشت كه رهبر انقلاب معتقد به اسلام فقاهتي با توجه به درك زمان و مكان بود، اما به اجتهاد فقيه اهميت مي‌داد. اسلام فقه محور در ميان روحانيت سنتي و روحانيون اصلاح‌گرا طرفدار فراوان دارد. ساختار حقوقي جمهوري اسلامي با توجه به وجود مجلس خبرگان كه وظيفه نظارت وكنترل بر انتخاب بر رهبري را دارد و همچنين تعبيه شوراي تشخيص مصلحت و حتي وجود شوراي نگهبان، اولويت بر نهاد روحانيت و فقاهت و فقه بر فقيه بود. شوراي تشخيص مصلحت نيز براي ايجاد تعادل اسلام فقاهتي و اسلام فقيه با محوريت عرف و شرع بود. بعد از وفات آقاي خميني و جدايي شرط مرجعيت از رهبري نظام و اتفاقات گوناگون و با توجه به اختيارات رهبري در اصل 110 قانون اساسي كه مجموعه‌اي از اختيارات وسيع و همراه با حكم حكومتي را شامل مي شود، با اين اختيارات موقعيت مقام رهبري در ساخت قدرت دچار تحول شد، به‌طوري كه ديدگاه فقيه محور، ديدگاه فقه محور را به چالش كشيد. آراي آقايان مصباح يزدي و محمد يزدي در مورد اينكه خبرگان رهبري، مقام رهبري را كشف مي‌كنند و كانال معرفي نماينده امام معصوم به جامعه هستند باعث مي‌شود مقام رهبري نماينده امام معصوم شوند كه ديگر نظارت‌پذيري بر آن معني ندارد. اينكه اسلام فقيه با توجه به شرايط ايجاد شده، تلاش دارد پايه‌هاي شرعي- كلامي براي خود تدارك ببيند ناچار از نوعي تلفيق نگاه اخباري‌گري، فقه محوري و برخي از استدلال‌هاي عقلي قديم و جديد است. مصباح يزدي در مجموع بر هر سه محور تكيه دارد. محمد يزدي تلاش مي‌كند با توجه به گزينش روايات و روش اخباري‌گري اسلام فقه محور را توضيح دهد. اسلام فقه محور به دليل سابقه تاريخي و حضور چندين قرني در حوزه‌ها مباني خود را داراست. از مرحوم مطهري و آيت‌اللـه منتظري تا آيت‌اللـه جوادي‌آملي، اعتبار فقيه را درك و رعايت فقه مي‌دانند و مشروعيت را از سازمان روحانيت مي‌گيرند. آيت‌اللـه جوادي آملي حتي پيامبر اسلام را ملزم به اجراي احكام خداوند و قرآن مي‌داند كه خود پيامبر بيان‌كننده آن است. ايشان معتقدند خبرگان رهبري، در صورت عدم تشخيص عدالت مقام رهبر، رهبر را عزل نمي‌كند، بلكه منعزل مي‌كند به عبارتي باز اين عدم صلاحيت را اعلام مي‌كند. آيت‌اللـه منتظري به دليل روشي معتقد به جدايي مرجعيت از مقام ولايت نيست چون معتقد است كه اعلم فقها بايد فردي فقه‌دان و با عدالت پايه ولي مقام ولايت را داشته باشد. مباني مشروعيت هر پديده بايد بيرون از خود وي باشد تا امكان قضاوت و ارزيابي آن باشد. مجلس خبرگان رهبري در اين راستا قابل توجيه است. يعني مجتهدين بر اعمال رهبر نظارت خواهند داشت. در راستاي همين استدلال است كه طرفداران اسلام فقاهتي در عمل با وجود اعطاي اختيارات اصل 110 قانون اساسي، بر نقش مجلس خبرگان رهبري توجه دارند. در غير اين صورت وجود مجلس خبرگان رهبري امري اضافي است. اگر وظيفه مجلس خبرگان فقط كشف رهبري است، اين كشف به راحتي از طريق ابزار ديگري مي‌تواند عملي شود. در اين صورت بسياري از وظايف مجلس خبرگان رهبري مانند عزل و نظارت بر اعمال رهبري اضافي است. اسلام فقيه و استدلال اين گرايش هم خواندني است. رهبري جامعه متعلق به امام معصوم است، نايب امام معصوم جانشين بر حق امام معصوم است. اين فرد به نوعي به مردم شناسانده مي‌شود تا جامعه بدون رهبر نماينده امام معصوم نماند. اين استدلال بسيار ساده و قوي است. اما اين استدلال تا همينجا نمي‌ماند. آيت‌الله يزدي معتقد است كه حقانيت ولايت فقيه از حقانيت امام معصوم گرفته مي‌شود. كشف ولايت فقيه كه نماينده امام معصوم است به ولايت فقيه موقعيت منحصر‌به‌فرد مي‌دهد، چون نماينده امام معصوم است. چراكه امام معصوم وارث بحق پيامبر و بهترين سنت شناسان هستند كه شناخت ايشان از دين با هيچكس ديگر قابل مقايسه نيست. آنچه از ايشان بر جاي مانده قابل اعتنا و بدون ترديد برتر از منابع ديگر فقهي است. اين به دلايل استدلالي و عقلاني نيست بلكه به دليل اين است كه امامان پشت در پشت به امام علي مي‌رسند و اولاد فاطمه هستند، ايشان تربيت يافته و هم بهترين حاملان سنت رسول‌الله هستند، در نتيجه كمك و اجتهاد آنان نيز اصيل و ناب است چون با توجه به شناخت خود از دين، اجتهاد مي‌كنند. حال همين امتياز در سطوحي ديگر در اختيار مقام فقيه قرار مي‌گيرد در نتيجه شوراي فتوا امري نادرست است و هم انتخاب شوراي رهبري چراكه با سنت امامان شيعه متفاوت است. آيت‌الله يزدي معتقد است كه مطابق روايت معروفي، اگر فقيه اشتباه كند يك ثواب مي‌برد آن هم ثواب تحقيق است و اگر درست اجتهاد كند، چندين ثواب. به عبارتي مقام فقيه چون به نوعي در نيابت عام امام معصوم قرار مي‌گيرد، در زمره گناهكاران قرار نمي‌گيرد. چنين مصونيتي براي فقيه، به دليل نيابت عام وي از امام معصوم است چراكه فقهاي شيعه در فضاي فكري و بينشي امامان پرورش مي‌يابند. در نتيجه نيازي به شوراي فتوا و شوراي رهبري نيست، اين عمل عدول از سنت امام معصوم است. آيت‌الله يزدي در جواب به هاشمي استدلال‌هاي مذكور را بيان كرده است. به نظر مي‌رسد كه آيت‌الله يزدي ديدگاه اخباري را بيشتر در نظرات خويش جاي داده است، همانطوري كه مي‌دانيم گرايشي در اخباري‌گري در انتها به نوعي كشف و شهود و اختيارات ويژه براي مقام ولايت مي‌رسد كه اين اختيار در ديدگاه اصوليون وجود ندارد از آخوند خراساني تا آيت‌الله منتظري به دليل فقه‌محوري اين اختيارات را باور ندارند. آيت‌الله مصباح يزدي با روش ديگري اسلام‌فقيه را بر اسلام فقه برتر مي‌نشاند وي داراي استدلال كلامي است كه روايات و منبع عقل را در خدمت هدف خود مي‌گيرد در اين روش ضرورت اداره جامعه داشتن رهبر است. رهبري كه احكام را جاري مي‌سازد. جامعه مسلمان رهبر مسلمان مي‌خواهد و از آنجايي كه امام معصوم صلاحيت رهبري را دارند اما غايب است پس بايد نيابت امام زمان را در جامعه اسلامي كشف كرد. فقهاي عادل، اعلم‌ترين را در ميان خود كشف مي‌كنند. اين انتخاب از پايين‌ترين لايه‌هاي روحانيون شروع و به بالاترين مدارج آن مي‌رسد. در اينجاست كه با كشف رهبري عادل به عنوان نايب امام معصوم، اين رهبر است كه تشخيص‌دهنده اجراي احكام در جامعه است. ساختار آرماني مصباح‌يزدي براي مديران اجرايي و انتخاب فقيه از مدل از پايين‌به بالاست. اما وي در مورد مدل فعلي ولايت‌فقيه، باز به كشف رهبري از سوي خبرگان باور دارد و بعد از انتخاب ايشان حكم ولايت‌فقيه را براي هر مسلمان نافذ مي‌داند، حتي اگر اين مسلمان شهروند ايراني نباشد و تابعيت كشوري ديگر را داشته باشد. در اين ديدگاه نظارت و حتي نوشتن نامه پرسشگرايانه به رهبري امري نادرست قلمداد مي‌شود. با اين حال هاشمي‌رفسنجاني در سال 1368 به بعد با طرح زمان‌دار كردن مقام ولايت فقيه و طرح شوراي فتوا در عمل به روزآمد كردن اسلام فقاهتي توجه كرده است. اين ايده با مخالفت شديد آيت‌الله مصباح‌يزدي و آيت‌الله محمد يزدي قرار گرفته است. دولت نهم به عنوان طرفدار اسلام فقيه با اتخاذ سياست‌هاي خاص بسياري از روحانيت همراه نظام از خود رنجاند، آيات و مراجع تقليد مانند مكارم‌شيرازي، صافي، جوادي‌آملي، اميني،‌گلپايگاني و شبير زنجاني كه با مواضع آيت‌الله منتظري همراهي نداشتند و حتي با مواضع آيت‌الله صافي همراه نبودند، از سياست‌هاي دولت نهم خرسند نيستند. رفتار دولت نهم اصالت به مقام فقيه است تا توجه به فقه و اصول آن. در حالي كه تكيه‌گاه ديني نظام براساس اسلام فقاهتي است. بايد ديد كه اسلام فقيه كه مورد توجه دولت، نظاميان و... و برخي روحانيون حوزه علميه است، مي‌تواند اسلام فقاهتي را قانع كند يا به كشمكش با يكديگر ادامه خواهند داد. البته برتري فقيه بر فقه، مسووليت ديني نظام را خدشه‌دار مي‌كند، چون معيار سنجش هر پديده‌اي بيرون از آن است در حالي كه در نظر اسلام فقيه اين معيار ناديده گرفته مي‌شود. تحقق برتري فقه بر فقيه نيازمند سازوكارهاي كنترل حقوقي و ديني در اختيارات مقام رهبري در قانون اساسي است كه هاشمي آن را مطرح كرده است. طرح «شوراي فتوا» و «زمان‌دار كردن مقام رهبري» از جمله اين طرح‌هاست. به نظر مي‌رسد كه اسلام فقاهتي در حكومت با پديده‌اي روبه‌رو شده است كه انتظار آن را نداشت و آن برتري اسلام فقيه بر اسلام فقه است. زمينه عيني شدن اين برتري به دليل اختيارات 110 قانون اساسي به وجود آمده است. بي‌گمان كشمكش و چالش اسلام فقاهتي با اسلام فقيه مي‌تواند روحانيت حوزه علميه چه سنتي و چه اصلاح‌طلب را به فكر عميق وا دارد. چراكه ويژگي قدرت تمركز و شرايط زماني به شكلي است كه دين حكومتي، حكومت ديني را برنمي‌تابد. جدا از درستي و نادرستي حكومت ديني، چالش ايجاد شده مساله‌اي جدي و عيني است از همين روي بايد منتظر بحث‌هاي فقهي جديدي در اين مورد بود. اما روشنفكران به خصوص روشنفكران مسلمان با طرح اين چالش‌ها مي‌توانند با طرح مساله توجه روحانيت شيعه را جلب بكنند. حتي محافظه‌كاري حوزه نمي‌تواند در ميان‌مدت مانع از طرح اين ديدگاه و ارائه مكانيسمي مناسب براي حل اين مشكل باشد.

تقي رحماني

2009-07-01T17:10:00.002+04:30

علم، راه عذر بر بهانه جویان بسته است

2009-07-01T17:06:00.000+04:30

قانونمدارای برای چه کسی است؟

2009-07-01T17:03:00.002+04:30

بسمه تعالی
علم راه عذر بر بهانه جویان بسته است. حضرت امیرالمومنین امام علی (ع)

برادر عزیز جناب آقای توکلی

سلام
گفتگوهای شما با خبرگزاری ایسنا (در صورت حفظ امانت آن خبرگزاری) را مطالعه کردم و با توجه به راستی و درستی بعضی از دلایلی که ذکر کردید توجه شما را - به عنوان نماینده مردم و فردی که در قسمت پژوهش های مرکز قانونگذاری نظام جمهوری ما فعالیت دارید - به چند نکته معطوف می دارم، امید آنکه همانطور که شما با ذکر دلایل خود قصد تفکر در مخاطب و جامعه را دارید این دلایل نیز تفکر شما و دیگر نمایندگان ملت در مجلس را برانگیزد تا راه درست و صلاح حکومت را بیابید.

1. وقتی شما شخصی، و یا کشوری را دشمن می انگارید باید توجه داشته باشید که صفت دشمن، دشمنی است و هیچ دشمنی از اعمال و رفتار طرف مقابل احساس نارضایتی یا رضایت مندی نمی کند مگر اینکه این بروز احساس در جهت پیشبرد اهداف خود برای لطمه زدن به وی باشد، پس فراخواندن معترضین به در نظر گرفتن امنیت ملی و توجه به "استقلال و تمامیت ارضی کشور" نباید وسیله ای برای عدم اعلام نارضایتی ها از حرکت یا موضوعی در جامعه شود که شما ذکر کردید.

به قول شما و همه ملت ایران تکلیف دول غربی و استکباری، (من حتی پا فراتر می گذارم و می گویم همه کشورهای جهان) در قبال ایران معلوم است. دوستی آنان بر پایه منافع ملی شان استوار است و اگر در رابطه با کشوری منافع ملی آنها لحاظ نشود الزامی برای حمایت و ارتباط فی مابین وجود ندارد (برخلاف سیاستمداران ما) با این وجود سوق دادن اتفاقات سیاسی کشور به سمت امنیتی و نظامی و دست آویز قرار دادن "امنیت ملی" برای منصرف کردن منتقدین و افراد از حق مسلم خود که همانا اعتراض قانونمند نه به نظام که به یک رفتار است نیز لازم نمی باشد.

این توصیه شما به مخالفین برای صرفنظر کردن از نقد باعث می شود که این انتقادات بنابر مصلحتی که برشمردید (امنیت ملی) بروز نکرده و روز به روز بر حجم شان افزوده شده، و(خدایی ناکرده) به یکباره در افراد بصورت حس نارضایتی نه از اشخاص و حرکات موردی، که از نظام بروز کند، بنابراین به فرموده یکی از علما: " اين‌كه اجانب نسبت به ما چه مي‌گويند هيچ اهميتي ندارد، بالاخره دشمن دشمني خواهد كرد و خيرخواه ما نيست، آنچه موجب نگراني است اين است كه مردم از ما روي برگردانند. ما اگر در داخل آرامش داشته باشيم و مردم راضي باشند هيچ ترسي از خارج نخواهيم داشت"

2. نتیجه حمایت دشمنان از این اعتراضات را باید در خود جستجو کنیم، فکر نمی کنید در عدم ابراز نظر منتقد، آنقدر زیاده روی کردیم که حتی یک انتقاد معمول در دیگر کشورها، در ایران برای کشورهای غربی انقلاب و شورشی در برابر حکومت جمهوری اسلامی و حرکتی در جهت براندازی نظام جلوه می کند و از طرف دیگر بعضی از افراد درونی ناآگاه آن را به آشوب و اغتشاش و حتی انقلاب مخملی تعبیر می کنند؟

3. شما از قانون و رعایت آن حرف زدید و معترضان را به رعایت قانون فراخواندید، به نظر من نیز رعایت یک قانون حتی اشتباه نیز از رعایت نکردن به آن بهتر است، چون رعایت به قانون از هرج و مرج جلوگیری می کند. ولی قانون در تقابل با منتقدین ما قانون است و برای ما نیست؟! آیا همه از جمله شما نمایندگان - که قانونگذاران جامعه ما هستید - قانون را به همان میزان که توصیه می کنید خود رعایت می نمایید؟ آیا قانونی که در مجلس وضع می شود نباید در برگیرنده منافع اکثریت ملت (نه فراکسیون اکثریت) باشد؟

در مجلس ما همانند سنای آمریکا - که آن را استکبار جهانی و ناقض حقوق جهانی، و سناتورهای آن را از لابی های صهیونیست و سرمایه داری می دانیم - فراکسیون ایجاد کرده اید و با ایجاد گروه های اکثریت و اقلیت، هم و غم نمایندگان قبل از منفعت جامعه به منفعت گروه ها گره خورده است، متاسفانه نمایندگان ما در مجلس قبل از اینکه به منافع ملت و اکثریت مردم بیندیشند به منافع فراکسیون و جناح خود می اندیشند و قبل از آنکه حرفی بزنند نگاه به دهان رئیس فراکسیون خود می دوزند تا نکند که در دور آینده از دایره لیست انتخاباتی آن فراکسیون و گروه خارج شوند. که نمونه بارز آن در زمان انتخابات گروه اکثریت (برخلاف نظر رئیس مجلس که توصیه بر بیطرفی نمایندگان داشتند) بیانیه ای صادر و از کاندیدای جناح خود حمایت می کند و فراکسیون اقلیت همه به تبع آن در حمایت از کاندیدای دیگر اعلام آمادگی میکند!؟

4. از کشیده شدن اعتراضات به خیابان ها گله کردید و نامزدها و هوادارن آنها را به رعایت قانون فراخواندید (که در غیرقانونی بودن آن با توجه به اصل 27 قانون اساسی جای ابهام هست*) ولی آیا هو کردن (دو، دو کردن) مخالفین در مجلس و قطع سخنان مخالفین (منتقدین) در جلسات مجلس و به حاشیه کشیدن و فریاد سر دادن (نمونه اخیر آن اغتشاش در مجلس هنگام قرائت گزارش اغتشاشات اخیر توسط آقای ابوترابی نایب رئیس مجلس) نمونه هایی از بی قانونی و همانند کشیدن اعتراضات توسط کاندیداها به کف خیابان نیست؟ می بینید در همان مجلس "اکثریت" اجازه سخنرانی نقادانه به "اقلیت" را نمی دهند و "نماینده نماها"ی اکثریت راه را بر انتقادات می بندند.

اجازه حرف زدن منتقدان سلب شده، روزنامه های منتقد توقیف شده، سایت های سیاسی منتقد فیلتر شده، صدا و سیما هم تک صدایی شده و سخن گفتن در رادیوهای بیگانه (برخلاف میل و فقط به عنوان تنها راه برای بیان انتقادات نسبت به دولت) وطن فروشی شده!؟ چه راهی به نظر شما برای ارائه انتقاد باقی مانده؟ نشان دهید تا منتقدین همان راهی را روند که نقدشان شنیده شود! بیایید قانون را قانون و نه وسیله ای برای عدم اظهار نظر مخالفین خود بدانیم! قدرت ها همیشه رو به افول است و آن قدرت خداست که نه کاستی می یابد و نه فزون می شود

و من الله توفیق

* تشکیل اجتماعات و راه پیمایی ها، بدون حمل سلاح، به شرط آنکه مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است

2009-06-30T23:11:00.003+04:30

فرصت چون ابر گذران است. پس فرصت های نیک را غنیمت بشمارید.

2009-06-29T21:33:00.002+04:30

هرکس به طریقی دل ما می شکند

2009-06-29T01:01:00.003+04:30

در هر جامعه ای افراد خاصی وجود دارند که با اتکا به توانایی های ذاتی و استعداد های درونی خود درکنار درایت و شناسایی آن استعداد ها بصورت نخبه در جوامع نمود می یابند، تعداد این افراد نسبت به جمعیت در جوامع در اقلیت است، آنچه که باعث رشد و شکوفایی یک جامعه است شناسایی نخبگان و استفاده موثر و بجا از توانایی آنان در سطح ملی است.
لازمه شناسایی این افراد و بروز استعدادهایشان ایجاد فضایی است تا در آن بتوانند نظرات و همدیگر را به چالش کشند، هرچند که این چالش ها در مسایل اعتقادی در منظر عوام ممکن است باعث شبهاتی شود ولی در موارد اجتماعی و سیاسی و علمی خود می تواند باعث ایجاد نظراتی استثنایی درستی(خارج از چهارچوب علمی که گاه ممکن است راهکاری درست باشد) از طرف عوام شود.
با این تفاسیر آن چیزی که باعث پیشرفت یک جامعه می شود وجود نخبگان و در نتیجه تضارب آرای آنان است و آنچه که از پیشرفت جامعه ای جلوگیری می کند فقدان نخبگان و یا جلوگیری از تضارب آرای آنان به هر شکل ممکن است. متاسفانه بعد از پیروزی انقلاب در سال 57 کسانی که وجود حکومت جمهوری اسلامی را با اهداف خود در تضاد می دیدند برای ناکارآمد نشان دادن جمهوری اسلامی، با ترور نخبگان سعی داشتند فضای تفکرگرایی را از بین برده و جامعه را از تفکر تهی کرده و نشان دهند که جمهوریت با اسلامیت یکجا نمی گنجد، ترور شخصیت هایی همچون شهید بهشتی، استاد مطهری، دکتر شریعتی و . . . در همین راستا بود
بعد از نا کارآمد شدن نسبی ترور در جامعه مدرنیته امروزی و گسترش وسائل ارتباط جمعی از جمله تلفن، ماهواره، اینترنت و . . . و انتشار سریع اخبار در جامعه جهانی ترور شخصیتی جایگزین ترور شد.
ابعاد ترور شخصیتی از چند جهت باید مورد نظر واقع شود، اول آنکه نخبگان را به حاشیه می راند و این امر باعث می شود تا افراد نتوانند نظرات را در قیاس و مقابله قرار دهند برای همین درستی یا ناراستی نظریه معلوم نشده و جامعه از بکارگیری نظریات درست در همه ابعاد برخوردار نخواهد شد!
دوم آنکه اگر فردی به حاشیه رانده شود در نتیجه آن هواداران آن نیز یا سرخورده شده و بر کسی دیگری نمی گرایند، این افراد در تقابل با جامعه قرار گرفته و درصدد انتقام گیری کور از جامعه، برای حقی که فکر می کنند از دست داده اند برمی آیند!؟ که موجب صدمه بر نظام و جامعه خواهد شد و یا اینکه این افراد بر نظرات مرشد خود استوار می مانند و آنان نیز به حاشیه کشیده شده و نسبت به جامعه و حکومت بی تفاوت می شوند، در هر دو صورت جامعه و حکومت قسمتی از پشتوانه های خود را از دست خواهد. در سال های متمادی و بخصوص در سال های اخیر شاهد به حاشیه راندن نخبگان سیاسی در کشور بوده ایم که دولت حاکم با تمرکز بر ملیت و استفاده از ظرفیت های این افراد می توانست در همگرایی جامعه و در نتیجه پیشرفت ملی نتیجه درخور توجهی داشته باشد.
متاسفانه در این مدت شاهد تخریب چهره هایی چون آقای هاشمی رفسنجانی، آقای خاتمی، آیت الله جوادی آملی، مهندس موسوی و همراهانش و . . . بودیم که دوستان نادانی نیز با دستاویز قرار دادن "ولایت فقیه" و "منافقین" بر شعله ور تر شدن این تخریب ها کمک نمودند!؟ باید توجه داشته باشیم که نخبگان نتیجه سال ها تلاش فرد در شناخت استعدادها و تلاش جامعه در جهت ایجاد بستر مناسب شناختی برای وی است تا مقبول اجتماع خود و در سطح جهانی قرار گیرد، بنابراین به حاشیه راندن این افراد دراصل حبس سرمایه جامعه ای است که به شکوفایی تفکر و اندیشه و اقتصاد و ارتباطات می اندیشد.

2009-06-25T15:18:00.002+04:30

دشمن دانا که غم جان خورد بهتر از آن دوست که نادان بود

2009-06-25T00:56:00.002+04:30

این روزها چندی است که طرفداران موج سبز موسوی را بسان طرفداران انقلاب های مخملی در آسیای میانه و کشورهای تازه استقلال یافته می دانند، با توجه به سوابق انقلاب های مخملی (و قصد این افراد از نسبت دادن این عنوان به حامیان موسوی)، افرادی حامی اینگونه انقلاب هستند که خواهان تغییر نظامی و جایگزین کردن آن با نظامی دیگر هستند!؟
بنابراین افرادی که دم از ولایت فقیه و سربازی ایشان می زنند و طرفداران موسوی را به چنین عملی متهم می کنند اولا اگر به بیانات آیت الله خامنه ای در نماز جمعه توجه کرده باشند، ایشان تمام کاندیداهای ریاست جمهوری را از بدنه نظام دانستند!؟ بنابراین گمان ظن (تغییر نظام) بر هر یک از کاندیداهای حاضر در انتخابات، روا نبوده و سخنی گزاف علیه سخنان معظم له می باشد
دوم اینکه اگر بر فرض محال این افراد خواهان انقلاب مخملی و تغییر نظام باشند، پس چرا در بیانیه ها، اخبار صدا و سیما، رسانه های منتسب به دولت و ... از 40 میلیون رائی که در روز 22 خرداد انتخابات ریاست جمهوری در صندوق ها ریخته شد سوء استفاده کرده و این 40 میلیون رای را، رای مردم به نظام می دانید؟
اگر به راستی طرفداران آقای موسوی به دنبال انقلاب مخملی بودند بنابراین فقط 27 میلیون به نظام جمهوری اسلامی رای دادند که این میزان رای معادل 57 درصد واجدین شرایط رای دادن در این دوره انتخابات بوده نه 85 درصد!؟ در اینصورت نیز باز شما در مقابل گفته ولایت فقیه قرار گرفته اید!؟ چون ایشان میزان رای در صندوق های رای (حتیکسانی که به هر نحو رای آنها باطله به حساب آمده) را، رای به نظام جمهوری اسلامی دانستند.
بنابراین بر دوستان و همچنین نخبگان سیاسی و وکلای مجلس لازم است که سیاست "یک بام و دو هوا" را کنار گذاشته و با سخنان نسنجیده آب به آسیاب دشمنان نریزید، همانگونه که اغتشاشات برای جامعه مخرب است و باعث سوء استفاده دشمنان می شود برداشت ابزاری و جناحی از اطلاعات و مردم برای حکومت مخرب و باعث ایجاد شکاف بین مسئولین و مردم خواهد شد که صدمات آن صد برابر بدتر از سم پاشی دشمنان خواهد بود.

آموزگار ساده پوش

2009-05-01T23:46:00.007+04:30

روز معلم بر همه معلمان مبارک و دست تک تک کسانی که چیزی به من آموختند را بعنوان "معلم" می بوسم و امیدوارم که در راه تعلیم و تربیت دریغ نورزند و در این راه همچنان گام نهند

اولین روز دبستان باز گرد
کودکی ها شاد و خندان باز گـرد
باز گرد ای خاطرات کودکی
بـر سـوار اسـب های چوبکی
خاطرات کودکی زیباترند
یادگاران کهن مانا ترند
درس های سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود
درس پـند آموز روبـاه و خروس
روبه مکار و دزد و چاپلوس
روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است
کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود
با وجود سوز و سرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن می درید
تا درون نیمکت جا می شدیم
ما پر از تصمیم کبرا می شدیم
پاک کن هایی زپاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم
کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستانمان از آه بود
برگ دفترها به رنگ کاه بود
مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جاروی با پاروی برگ
همکلاسی های من یادم کنید
باز هم در کوچه فریادم کنید
همکلاسی های درد و رنج و کار
بچه های جامه های وصله دار
بچه های دکه سیگار سرد
کودکان کوچک اما مرد مرد
کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود و تفریقی نبود
کاش می شد باز کوچک می شدیم
لا اقل یک روز کودک می شدیم
یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچ ها که بودش روی دوش
ای معلم نام و هم یادت بخیر
یاد درس آب و بابایت بخیر
ای دبستانی ترین احساس من
باز گرد این مشق ها را خط بزن

خجسته باد بهار

2009-03-21T23:06:00.006+03:30

در دگرگونی شگرف روزگار، بی رنگی ها رنگ ، مردگان زندگی می یابند و مردمان تلاش و کوشش دوباره از سر می گیرند
نرم نرمک بهار با همه زیبایی ها می آید تا روح القدسی برای طبیعت خسته و بی روح باشد
شکوفه های زندگی بر درختان برهنه می روید تا تن برهنه آنان را لباسی از زیبایی باشند و با سبزی و نشاط زیستنی دوباره را آغاز کنند
من و تو در نظاره این جشن زیستن دوباره، می آموزیم که تحول راهی برای نشاط و بالندگی است
و نو شدن، جشنی ابدی از آغاز تا پایان جهان است

تحولتان مبارک

ارزشمند ترین وقایع زندگی را باید حس کرد

2009-02-25T18:58:00.004+03:30

نقاشی مهر مادری، مرتضی کاتوزیان

ارزشمندترين وقايع زندگي معمولا ديده نميشوند ويا لمس نميگردند، بلکه در دل حس ميشوند. لطفا به اين ماجرا كه دوستم برايم روايت كرد توجه كنيد؛اومي گفت كه پس از سالها زندگي مشترک، همسرم از من خواست که با زن ديگري براي شام و سينما بيرون بروم. زنم گفت که مرا دوست دارد، ولي مطمئن است که اين زن هم مرا دوست دارد و از بيرون رفتن با من لذت خواهد برد!
زن ديگري که همسرم از من مي خواست با او بيرون بروم مادرم بود که 19 سال پيش بيوه شده بود، ولي مشغله هاي زندگي و داشتن 3 بچه باعث شده بود که من فقط در موارد اتفاقي و نامنظم به او سر بزنم.
آن شب به او زنگ زدم تا براي سينما و شام بيرون برويم. مادرم با نگراني پرسيد که مگر چه شده؟ او از آن دسته افرادي بود که يک تماس تلفني شبانه و يا يک دعوت غير منتظره را نشانه يک خبر بد ميدانست.
به او گفتم: بنظرم رسيد اگر ما امشب را با هم باشيم بسيار دلپذير خواهد بود.
او پس از کمي تامل گفت که او نيز از اين ايده لذت خواهد برد.
آن جمعه پس از کار وقتي براي بردنش مي رفتم کمي عصبي بودم. وقتي رسيدم ديدم که او هم کمي عصبي بود. کتش را پوشيده بود و جلوي درب ايستاده بود، موهايش را جمع کرده بود و لباسي را پوشيده بود که در آخرين جشن سالگرد ازدواجش پوشيده بود. با چهره اي روشن همچون فرشتگان به من لبخند زد. وقتي سوار ماشين ميشد گفت که به دوستانش گفته امشب با پسرم براي گردش بيرون ميروم و آنها خيلي تحت تاثير قرار گرفته اند.
ما به رستوراني رفتيم که هر چند لوکس نبود ولي بسيار راحت و دنج بود. دستم را چنان گرفته بود که گوئي همسر رئيس جمهور بود. پس از اينکه نشستيم به خواندن منوي رستوران مشغول شدم. هنگام خواندن از بالاي منو نگاهي به چهره مادرم انداختم و ديدم با لبخندي حاکي از ياد آوري خاطرات گذشته به من نگاه ميكند، به من گفت يادش مي آيد که وقتي من کوچک بودم و با هم به رستوران ميرفتيم او بود که منوي رستوران را ميخواند.
من هم در پاسخ گفتم که حالا وقتش رسیده که تو استراحت کني و بگذاري که من اين لطف را در حق تو بکنم.
هنگام صرف شام گپ وگفتي صميمانه داشتيم، هيچ چيز غير عادي بين ما رد و بدل نشد بلکه صحبتها پيرامون وقايع جاري بود و آنقدرحرف زديم که سينما را از دست داديم. وقتي او را به خانه رساندم گفت که باز هم با من بيرون خواهد رفت به شرط اينکه او مرا دعوت کند و من هم قبول کردم.
وقتي به خانه برگشتم همسرم از من پرسيد که آيا شام بيرون با مادرم خوش گذشت؟
من هم در جواب گفتم خيلي بيشتر از آنچه که ميتوانستم تصور کنم.
چند روز بعد مادرم در اثر يک حمله قلبي شديد درگذشت و همه چيز بسيار سريعتر از آن واقع شد که بتوانم کاري کنم. کمي بعد پاکتي حاوي کپي رسيدي از رستوراني که با مادرم در آن شب در آنجا غذا خورديم بدستم رسيد. يادداشتي هم بدين مضمون بدان الصاق شده بود: نميدانم که آيا در آنجا خواهم بود يا نه ولي هزينه را براي 2 نفر پرداخت کرده ام يکي براي تو و يکي براي همسرت. و تو هرگز نخواهي فهميد که آنشب براي من چه مفهومي داشته است، دوستت دارم پسرم.
در آن هنگام بود که دريافتم چقدر اهميت دارد که بموقع به عزيزانمان بگوئيم که دوستشان داريم و زماني که شايسته آنهاست به آنها اختصاص دهيم. هيچ چيز در زندگي مهمتر از خدا و خانواده نيست. زماني که شايسته عزيزانتان است به آنها اختصاص دهيد زيرا هرگز نميتوان اين امور را به وقت ديگري واگذار نمود. اين متن را براي همه کساني که والديني مسن دارند بفرستيد. به يک کودک، بالغ و يا هرکس با والديني پا به سن گذاشته. امروز بهتر از ديروز و فرداست.

خدا هست ولی . . .

2009-02-21T23:32:00.004+03:30

مردي براي اصلاح به آرايشگاه رفت در بين كار گفتگوي جالبي بين وی و آرایشگر در مورد خدا صورت گرفت؛
آرايشگر گفت:من باور نميكنم خدا وجود داشته با شد!؟
مشتري پرسيد چرا؟
آرايشگر گفت: كافيست به خيابان بروی و ببيني! مگر ميشود با وجود خداي مهربان اينهمه مريضي و درد و رنج وجود داشته باشد؟
مشتري چيزي نگفت و از مغازه بيرون رفت به محض اينكه از آرايشگاه بيرون آمد مردي را در خيابان ديد با موهاي ژوليده و كثيف با سرعت به آرايشگاه برگشت و به آرايشگر گفت مي داني به نظر من هیچ آرایشگری وجود ندارند!؟
مرد با تعجب گفت: چرا اين حرف را ميزني؟ من اينجاهستم و همين الان موهاي تو را مرتب كردم!؟
مشتري با اعتراض گفت: پس چرا كساني مثل آن مرد بيرون از آريشگاه وجود دارند؟
آرایشگر گفت: آرايشگر ها وجود دارند فقط مردم به ما مراجعه نميكنند.
مشتري گفت: دقيقا همين است، خدا وجود دارد فقط مردم به او مراجعه نميكنند. براي همين است كه اينهمه درد و رنج در دنيا وجود دارد.

سالگرد یک خاطره

2009-02-10T22:00:00.006+03:30

سن و سال زیادی نداشت، تازه سوم راهنمایی بود، خوب که نگاه می کردی می قهمیدی که 13، 14 سال بیشتر نداره، ولی عقایدش بزرگتر از سنش بود!؟
خونه به اون بزگی، براش قفس بود و همیشه متتظر فرصتی بود تا پر بکشه و رها بشه. محبت پدر و مهر مادرش مانعش می شد، نمی تونست چشم در چشمشون، بزاره و بره! ولی باید میرفت، برای رسیدن به آرزوش، برای پیوستن به رفقایی که رفته بودن، برای عشقی که داشت، باید می رفت!؟
بالاخره یه روز که رها شد، اون روز نه مامان بود و نه بابا، آب ماهیایی که برای عید خریده بود رو عوض کرد و روی میزش گذاشت، یک برگ سفید از وسط دفترش کند و یه نامه نوشت، نامه رو همونجا روی میزش گذاشت. از ساختمون اومد پایین و سوار دوچرخش شد و رفت!؟
مامان که به خونه اومد چادرش رو آویزون کرد و تا از پله ها بیاد بالا صدا زد، بچه ها، بچه ها، امیر، امیر!؟ یکی بیاد اینا رو از دست من بگیره!؟
ولی هیچ کس جواب نداد، سکوت بود، مامان تعجب کرد، چون حداقل امیر باید خونه می بود و قرار نبود جایی بره، بچه ای هم نبود که بخواد بره بیرون بازی، مامان اومدد بالا کیسه ها رو کنار در آشپزخونه روی زمین گذاشت و یکی یکی اتاقا رو سرک کشید، امیر، امیر، مامان کجایی؟
ولی اثری نبود، به اتاقش که رسید، ماهیا تو تنگ آروم حموم آفتاب گرفته بودن و فقط دهناشون رو باز و بسته می کردن و درجا باله هاشون رو تکون میدادن.
مامان دستگیره در و ول کرد و آروم به سمت میز تحریر رفت، یک کاغذ روی میز بود که روش یه جمله نوشته بود: "مامان من رفتم جبهه، فقط آب ماهیام رو عوض کن، یادت نرها" اشک مامان سرازیر شد. مستاصل از اینکه پسر عزیزش کجا رفته و باید کجا دنبال پرندش بگیره؟ هیچ خبری نبود، تلفن و برداشت و از تلفنچی خط آزاد خواست و به بابا زنگ زد . . .
با یک تومنی که داشت برای خودش یه نوشابه خرید و تو قمقمش خالی کرد و همراه با دوستش رکاب زنان حرکت کردن، شب بود که به بهشت زهرا رسیدن، از دوچرخه هاشون پیاده میشن، دیگه پاهاشون توان رکاب زدن نداره، دوچرخه ها رو دستشون میگیرن و از در که می خوان وارد بشن یه مرد با لباس خاکی و چفیه به روی شونه ازشون میپرسه: آی کجا دارین میرین؟
می خوایم بریم تو، شب بخوابیم تا صبح بریم قم!؟
مرد همراهشون میشه و میرن تو، خیلی زود از خستگی خوابشون میبره، اون مرد هم چفیه اش رو میندازه روشون تا کمی از سرما کم کنه . . .

صبح ساعت 5 یکی صدا میزنه، پسرا بلند بشین، وقته نمازه!؟
سلام!
سلا!
سلام
نماز می خونن و بعد از نماز دوباره دوتایی رکاب زنان به سمت قم میرن، غروب آفتاب قم رو رد میکنن و تو جاده اصفهان داشتن رکاب میزدن که از دور یه ماشین وانت میبینن، ماشین جهاد سازندگیه، کنارشون وامیسته!
بچه ها کجا میرین؟
میریم اصفهان پیش دوستامون
دوتایی؟ با دوچرخه؟
آره، مگه چه اشکالی داره؟
اشکالی نداره فقط میدونین چقدر راه مونده؟
مهم نیست!
آخه . . .!؟ خب! منم دارم میرم اصفهان بیاین بالا تا اصفهان میرسونمتون!؟
دوچرخه ها رو بلند میکنن و میندازن پشت ماشن و خودشون هم میپرن بالا و ماشین به سمت اصفهان حرکت میکنه، هوا دیگه تاریک شده، و دوتایی خسته، گه گاهی هم پلکاشون سنگینی میکنه و چشماشون رو میبنده.
ماشین کنار پلیس راه نگه میداره و راننده میره تو پاسگاه و بعد از مدتی با افسر نگهبان پاسگاه میاد بیرون، با حالت بهت به راننده و افسر نگهبان نگاه میکنن؟
بغض امیر داره میترکه!
افسر نگهبان میاد جلو و میگه بیاین پایین بچه ها!
با چشمای بهت زده آروم از جاشون بلند میشن و میان پایین!
افسر نگهبان به سرباز کنار پاسگاه اشاره میکنه و اونم بدو میپره بالا و دوچرخه هاشون رو از بالای ماشین میده بهشون
خب دوچرخه هاتون رو اون کنار بزارین و بیاین
راننده با افسر دستی میده و خداحافظی میکنه و سوار بر ماشین میره
دوتایی میان جلوی افسر وامیستن
افسر کمی جلو میاد و دستش رو پشت اونا میذازه و آهسته اونا رو به داخل پاسگاه میبره

خب کجا میرفتین؟
سکوت
شما دوتا تو این جاده فکر نمی کنین یه ماشینی چیزی بهتون میزنه، نمیگین میان یه بلایی سرتون میارن؟
باز هم سکوت
فقط اتمسفر سکوته که تو گوشاش در جریانه و هیچ چیز نمیشنوه
افسر بلند داد میزنه: خب یه چیزی بگین؟

ساعت 9 و 10 شبه، مادر نگران و دلواپس و همینطور گریه میکنه و پدر در سکوت، چیزی نمیگه و فقط راه میره، از چهرش میشه فهمید که درونش غوغاییه
صدای زنگ تلفن بلند میشه
مادر سراسیمه گوشی رو برمیداره، بله!؟
تلفنچیه، خانم اسماعیلی از پاسگاه راه اصفهان زنگ زدن، وصل می کنم
بله، ممنون
خانم، من از پلیس راه اصفهان زنگ میزنم، بچتون اینجاست، چرا مراقبش نیستین!؟ نمیگین خدایی نکرده یه بلایی سرش میاد؟ نمیگین تو این جاده ها منافقی، کسی بگیرش؟
مادر فقط اشکش رونه و آهسته گریه می کنه و با همون حالت گریون میگه: حالش چطوره؟ خوبه؟
آره حالش خوبه، اونجا داره نماز می خونه! لطفا بیاین دنبالش و ببرینش، از این به بعد هم بیشتر مراقبش باشین
بله حتما، حتما
بابا حاضره، دایی هم میاد و با هم میرن دنبال امیر و بعد از دو روز برش می گردونن خونه.
این آخرین باری نبود که امیر رفت، بارها و بارها، ولی آخرین باری که رفت یک همچین روزی بود،22 بهمن 23 سال پیش، برای همیشه رفت

تلطیف الخواطر؛ باب ارسالات و مرسولات بر میلان شاه

2009-02-10T13:39:00.009+03:30

در واپسین شب که حکم بر انقضاء بود و خورشید سعادت شهرت، سر بر آستان تیرگی می نهاد، به قلعه میلان شاه شدم، هوا بس سرد می نمود و کاروانی نیز در آن سرما به آنسو نمی گذشت، از دور تک مرکبی دیدم سفید اما نحیف، راه بر وی سد نمودم و او را به دادن انبانی از سیم و زر مژده تا مرا بر در قلعه میلان شاه رساند، برق را در دیدگانش می شد دید، مرا بر ترک نشاند و به تاخت رفتیم، در راه جماعتی در راه گرد هم جمع بودند نه خود توان رفتن داشتند و نه دیگران را مجال رفتن می دادند (ترافیک بود) لاجرم از بیراهه به سمت میلان قلعه گسیل گشتیم، در راه مرد که با برق چشمانش پیش پایمان روشن می نمود زبان به سخن گشود و سعی بر این داشت که همیان دیگری نیز بستاند، ولی من گوشه ای از شال کنار زدم و خنجرم را بر وی نمایان ساختم و او دیگر هیچ نگفت.
در راه چندین قاصد به سمت میلان شاه بفرستادم تا راه قلعه شناسم ولی هیچ جواب نیامد که هیچ، قاصدان هم باز نگشتند، خدایش بیامرزادشان((؛
پرسان پرسان راه بر خود نمودیم و قلعه میلان شاه را یافتیم، در ابتدای راه قلعه از مرکب پیاده گشتم و راه در پیش گرفتم. هوا سرد بود و راه تاریک، از دور ضعیفه ای دیدم که دستان بر هم همی مالد و بر روی مرکبی خمیده و خشکیده! به پیش رفتم که ناگاه بسان بلای آسمانی چیزی به پیش پایم پرید و جیغ بنفشی زد و گفت درود، فکر کردم عزراییل است ولی کمی تامل کردم و دیدم این همان دخترک است که بواسط آخرین ربیع در ولایتشان، بهار نامیده بودنش که البته از عجم نبود (ملقب به عربی) (؛
به وی گفتم بر چه اینجایی، گفت آمده ام تا مرسوله ای از خود به سلطان دهم و نامه ای از ولایت "داغ سار" (گرمسار امروزی) نیز به همراه دارم. دیدم انگشت بر دهان می کند و بر کاغذ همی مالد، گفتم: این چه حال است؟ گفت: می خواهم نامه ها را مهمور به مهر کنم تا سلطان میلان نفهمد که این نامه ها گشاده بوده(؛
گفتم: بر در قلعه کوفته ای؟ گفت: آری ولی کس سر بر نیاورده که گوید "خرت به چند من؟" (در بعضی نسخ خرت به چند مثقال هم آمده) مرکب دود اندود دخترک چنان خسته بود که در گوشه ای چهار چنگولیده بود (از خستگی افتاده بود و داشت جان می داد) به طرف در قلعه رفتم و هر چه کوفتم کسی نیامد، ساعت ها ایستادیم، رهگذرانی که می خواستند در سیاهی ناپدید شوند و خلوتی برای خود و همره خود داشته باشند چندین به آن گذر اندرون می شدند و چون در آن تاریکی دو مجسمه یخی (من و ربیع) می دیدند از آنجا بدر می شدند، اندکی مانده به یک سال بعد و وقتی که داشت خون در رگ هایمان باز می ایستاد، از دور ضعیفه ای با هیبت شاهان دیدم، به ربیع گفتم هیبت این زن بسان ملکه میلان است، و راه رفتنش به سان شاهزادگان، ربیع لبخندی زد و گفت نه، این نیز بسان دیگران گم شده ای در این راه است و یا شاید ازقریه ترکان باشد (؛
هر چه نزدیک و نزدیکتر شد دیدم که آری این بانو کسی نیست جز ملکه میلانی (؛
ربیع چون بانو بدید اختیار از کف بداد و اشک شوق در گوشه دیدگان نمایان ساخت، بدو گفتم اندر بغل من غش ننما که من تاب جواب دادن بر قبیله رضایی (قبیله ای که از قدیم الایام در گرمسار بودند و آنان را در آنجا حشمتی بود) ندارم پس به ایستاد و اندکی بعد به طرف ملکه دوان شد (بسان این فیلم هندیا) (؛
حال ما بودیم و دو ضعیفه در بیرون قلعه، در آن سرما که ما یخیده (بر وزن جکیده شیخ حامد کرمانی رضی الله عنه(؛) بودیم بانو با لبانی خندان به گفتگو با ربیع بود و ربیع هم از شدت سرما چنان گنجشکان در جا می پرید از دور هیبت آشنایی پدیدار شد، خورجینی به دست، و آبگینه هایی بر چشم، با موهایی مجعد، جلو، جلو و جلوتر بیامد، در اندک نوری شناختیمش و بانو میلانی بر شناخت ما مهر صحت کوفت.
با دیدن ما بر در قلعه یکه ای خورد و چشمان در کاسه بچرخانید و بایستاد و با خنده به استقبال آغوشمان بیامد، خورجین مملو از مصوراتی بود که میلان شاه شبانه بر در خانه داوران و داروغه های شهر بطور ناشناس می گذاشته(؛ تا شاید ثوابی دنیوی را نصیب خود سازد((؛
پس از اندکی گفتگو ربیع سراغ اقامت پیام رسانان (در زبان فارس امروز همراه اول گویند و چون این دو به تازگی همدیگر اختیار کرده بودند، همراهان اول به همراهان ثانی و ثالث مبدل گشته بودند) را گرفت و از اینکه چندین قاصد و رسل (همان پیامک خودمان) فرستاده ولی هیچ جوابی نیامده!؟ شاه و بانو گفتند (تفاهم رو در اینجا به راستی دیدیم) که هر دو آنان کارگزاران قاصدین و رسل را (همان تلفن های همراه) بخاطر کثرت کار به استراحت در قلعه گماشته اند (؛ و در بر آنان بسته و خود به اندرون بیرون شدن (((؛

بی دینی یا دینداری، آیا مساله این است؟

2009-01-01T15:44:00.010+03:30

چندی پیش با یکی، دوتا از دوستان به بحثی پرداخیتم که در ذیل می آورم، آوردن این مباحثه فقط به نقد گذاشتن اطلاعات خود در مورد دینی است که داعیه آن را دارم، خوشحال میشم که نکات منفی در برداشتی که از دین و دینداری دارم را گوشزد کنید؛

* * ** ** * ** ** * *

رضا: در اول یک قانون برای این گفتگو میذاریم اینکه وقتی می خواهیم ادله ای بیاریم ادله ای عقلایی بیارم، و ادله ای قبول واقع هست که اکثریت حکم بر صحت عقلی اون بدن (نه جانب دارانه اون) و یا اینکه از ادله ای استفاده کنیم که مورد قبول مخاطب در بحثمون باشه، پس تکیه صرف بر اینکه من انگونه فکر می کنم پس همین است در اینجا جایی ندارد. چون در اینجا می خواهیم صحت و سقم نظریات برسی بشه نه اینکه عقاید و نظریات خودمون رو بر دیگری تحمیل کنیم
به نظر من چیزی که باعث دین گریزی عده ای شده همین خط قرمز در مورد دینه، در صورتی که جواب نداشتن ما برای بعضی از فرامین و اعتقادات دینی دلیل بر ضعف دین نیست که دلیل بر دانسته های اندک ما در مورد دین و دینداری است.
حال دوست دارم دوستانی که در این گفتگو دوست دارند شرکت کنن اول از همه تعریف خودشون از دین و بی دینی بگن؟! اینکه ما به چه کسی بی دین و به چه کسی دیندار می گیم؟

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: آقا سلام چه عجب بالاخره بحث ها رو به منطق آوردن ولی فرد دین دار فردی که بر اساس جهان بینی که خود از محیط اطراف خویش دارد خویش را ملزم به رعایت قوانین سنتی می کند(کورکورانه) به نام مذهب در مورد بی دین به فردی گفته میشه که بر اساس واقعیات موجود نه بر اساس
سنت و روایات گذشتگان و بر اساس تجربه و خطا هر مسئله ای رو به آزمایش می گذاردیا از تجربیات منطقی و مستدلل دیگران بهره می برد و با عقل خویش درستی یا نادرستی آن را می سنجد

* * ** ** * ** ** * *

رضا: امیر جان ممنون ولی دین یعنی چی؟
بی دینی یعنی چی؟

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: رضا جان ظاهرا من یکی دنبال این بحث ها هستم بقیه براشون مهم نیست دین به مجموعه آداب و سننی اطلاق میشه که بدون هیچ سندیتی تنها بر اساس روایت گذشتگان به ما رسیده است نه آن تعریفی که علمای مذهب میکنند به مجموعه قوانینی گفته میشود که از طرف خدواند برای هدایت انسانها فرستاده شده این دکانیست که از طرف روحانیون و موبدان و خاکساران معابد به دین داران دیکته میشود به یقین به شما اطمینان میدهم که از اول تاریخ تا کنون هیچ بنده ای با خداوند در ارتباط نبوده و نیست و نخواهد بود اثبات این مسئله به سادگی میسر است همین طور اثبات وجود شیطان که در وجود آن هیچ سندیتی موجود نیست مگر در اذهان ما یک مثال میزنم تا بیشتر روشن بشه، شما کتاب حلیته متقین رو حتما میشناسی در رساله امام یا آقای بروجردی یا امثالهم بنای یک مسئله فقهی رو میپرسند از کجا ؟
روایت است که حاج ملا حسن نامی در دویست سال پیش استناد میکند که از فلانی شنیده است که انهم شنیده از چه کسی در قرن ششم هجری علامه مجلسی نامی بوده است که ایشان اینطور نقل کرده اند تا قبل از ان هیچ سندیتی دال براثبات حرف ایشان نیست
میگویند چطور به این نتیجه رسیدی میگوید بر اساس سنت و سیره پیامبر وبر اساس تفسیر قران حال اینکه قران در باب این مسئله هیچ جوابی مستقیم ندارد فقط استنباط ایشان از آن مسئله اینگونه است نه حتما اینطور باشد
میگویند قران کلام خداست اگر قران کلام خداست نباید هیچ گونه خطا یا اشتباهی و یا تکراری در آن باشد که هست میگویند قران معجزه است و هیچ کس همانند آن را نمیتواند بیاورد بنده یک سئوال مطرح میکنم مگر قران چیست که هیچ کس نتواند امثال آن را بیاورد مسئله فیثاغورث است یا mc2انیشتن شما تمام قران را بخوانید شامل داستانهائی است که از طرف شخص سوم بیان شده است چه مسئله پیچیده ای در قران است که تا به حال با این همه پیشرفت علم به اثبات نرسیده است اصولا کار علمای دین این است که یک مسئله را آنقدر بزرگ جلوه بدهند که شما پی به سادگی آن نبری هیچ سئوالی نیست که جوابی نداشته باشد مگر ما خود بخواهیم جوابی برای آن پیدا نکنیم و اگر حتی جوابی برای آن پیدا نکنیم ناشی از محدوده علم ماست نه انکه آن سئوال جوابی نداشته باشد
بی دین یعنی این که فردی که از مقررات و قوانین یک مذهب پیروی نمیکند و آنها را به بوته آزمایش و تحقیق میگذارد نه آنچه در جامعه ما عرف است یعنی آدم هرزه یا بی قید و بند یا لاابالی یا آنچه علمای مذهب ایشان را به آن تعبیر میکنند

* * ** ** * ** ** * *

رضا: خوب خیلی پیش رفتی!؟ بذار با هم پیش بریم این دینی که شما تعریف کردی وجودش برای چیه؟
و نبودش برای ما چه مزیت و یا ضرری داره؟

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: معلولیت وجود دین بر اثر جهل مردمان است یکی از منابع درآمد علمای دین وجود افرادی است که به دین ایمان کامل داشته باشند و قربانی ها و هدایای خویش را به ایشان تقدیم کنند تا از این راه آنها بر مسند قدرت تکیه بزنندو شکم خویش را بدون زحمت پر کنند و دروغهای خود را با نام خداوند و دستورات الهی به خورد مردم بدهند نبودش کاملا منفعت برای هم مردمان زیر دست و هم اقتصاد شکوفاست(نبود دین باعث میشه که همانند کشورهای پیشرفته با علوم تجربی پیش برویم بر اساس تجربه و خطا هر اشتباهی که انجام بدهیم تجربه خوبی میشود برای بدست آوردن موفقیتها به قول ادیسون 999 بار امتحان کردم 999 اشتباه کردم ولی هر اشتباه تجربه ای خوب بود برای رسیدن به هدف یعنی اختراع الکتریسته نه اینکه یک خط بکشیم بگیم اینجاش با قوانین دین ما تطبیق ندارد اینجا موقعیت یه آقای که ادعای ته دین دارد به خطر میافتد اینجا آقای ایکس و ایگرگ که این فتوا رو داده اند پته شون میرزه رو اب و این به صلاح نظام و مملکت اسلامی نیست)
به دور از اوهام و اراجیف من در آوردی ایات عظام و مصلحت اندیشان خیالی بودن دین و حضور آن در زمینه های مختلف اجتماعی در عرصه جامعه در سی سال اخیر شما به خوبی تجربه کرده اید دیگر لازم به توضیح من نیست قرون وسطی و حاکمیت کلیسا بر جوامع اروپائی هزار سال طول کشید و تاریخ گواه این نابسامانی بزرگ بر جامعه بشری است و حالا نوبت ماست فکر کنم تازه سی سالش گذشته 970 سال دیگه ادامه داره این قرون وسطی ایران رضا جان ما برای پیشرفت باید با خودمون رو راست باشیم بسیاری از قوانین دست و پا گیر در اقتصاد ما عاملی به نام دین دارد بحث علم اقتصاد یک بحثه بحث اقتصاد مذهبی یا من در آوردی همین است که من و شما می بینیم

* * ** ** * ** ** * *

رضا: امیر جان ببین قرار شد منطقی بحث کنیم، اینجوری نمیشه، من فقط گفتم مزیت نبودش یا مضراتش چیه؟ کلی هم گفتم نه فقط اسلام، بلکه مسیحیت و یهودیت و . . . همه دین هستند، پس کلی صحبت می کنیم و بعد به جزییات می پردازیم پس خواهش می کنم به بیراهه نرو، هرجا که جزیی شد ایرادات جز رو بگو
ممنون

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: رضا جان من هم کلی میگویم بحث من تمامی ادیان است نه فقط اسلام قبول دارم که اسلام از همه آنها پیشرفته تر است اما بی نقص نیست برای مثال دروغ کاری غلط است رو پنج هزار سال پیش یهود گفت چهار هزار سال پیش زرتشت گفت دو هزار سال پیش مسیح گفت و هزاروچهارصد سال پیش هم اسلام گفت خوب هر چه جلوتر میرویم علم پیشرفت میکند لازمه پیشرفت علم بشری زمان است طبیعی
است که اسلام از همه پیشرفته تر باشد
در مورد مزیت دوباره میگم وجود دین باعث بیراه رفتن میشه چرا که مذهب در زمان خودش کاربرد داشته نه در زمان کنونی مثال همه ما مطلعیم که ویندوز 95 در زمان خودش پیشرفت به سزائی محسوب میشد ولی در حال حاضر که ویندوز ویستا آمده بردن نام ویندوز 95 خنده دار است این بر همگان واضح و روشن است تمامی علوم تجربی است انسان از ابتدای بشریت بارها و بارها از انسان های نخستین تا کنون موارد بیشماری را به بوته آزمایش گذاشته و هر دفعه تجربه ای برای پیشرفت بعدی بدست آورده تمامی مذاهب ساخته ذهن بشر هستند و پیشرفت زمان به کامل شدن قوانین جوامع بشری شده است ولی هنوز هم بسیاری از قوانین با پیشرفت علم بشری به فراموشی سپرده میشوند این دوتا لازم و ملزوم یکدیگرند دیگه از این واضح تر بگم "نبود دین همش مزیته "چون ما ساختارهای اجتماعی و قانونی غلط گذشتگان را کنار میگذاریم و به
حقیقت های موجود دسترسی پیدا میکنیم بدون هیچ تعصبی همانند سایر ملل این تجربه را بسیاری از اقوام موفق در کشورهای دیگر دنبال کرده اند ما هنوز برگشتیم به هزار سال پیش آنها اینکه اسرار داشته باشیم تمامی قوانین در مذاهب مختلف از طرف خداوند آمده حال اینکه هیچ سندیتی دال بر اثبات این مسئله موجود نیست بهتر نیست به دنبال حقیقت مسئله بگردیم تا اینکه اسرار به کامل کردن نسخه ای منسوخ شده در تاریخ بورزیم علم رو دنبال کنیم نه سنت گذشتگان رو
مذهب = سنت
همین نه کمتر نه بیشتر حالا سنت اشتباه گذشتگان رو بی خیال شدن مزیت یا مضر؟
یه مثال بزنم رضا جان امام حسین شهید شده درست خوب اگر شهید نمیشد چه اتفاقی میافتاد؟
حق امام حسین خورده شده درست اگر خورده نمیشد چه اتفاقی میافتاد؟
آیا به حال من انسانی که بعد از سیزده قرن دارم در ایران با این همه مشکلات اقتصادی و اجتماعی سر میکنم چه توفیقی داشت ؟ ولی میدونی برای ملای که بالا منبر میره و امام حسین رو روزی ده بار شهید میکنه و از این وسط پولی به جیب میزنه کلی فرق داره اینکه تو به به بدبختی خودت فکر نکنی قصه کسی رو بخوری که سیزده قرن پیش زندگی می کرده و در حقش ظلم شده مگر نه اینکه ایشان هم یک انسان بود به هر حال بعد از عمر طبیعی مانند پیامبر از دنیا میرفت باز هم چه فرقی برای من میکنه پیام امام حسین آزادی و آزادگی بود در برابر ظالمان زمانه
پس چرا همه اصل پیام رو بی خیال شده اند و چسبیده اند مراسم رو مگر در جامعه کنونی ما این همه بی عدالتی و ظلم نیست پس چرا همه سکوت می کنند اگر واقعا خودشون رو پیرو این تفکر میدانند ببین رضا جان پس بی خیال شدن هرگونه مذهب کاملا به نفع جامعه بشری است
نبودش همش منفعت و هیچ مضراتی نداره

* * ** ** * ** ** * *

رضا: چندین نکته در نوشته های قدیمت بود که دیدم با توجه به نوع دنبال کردن جواب ها ممکنه شبهاتت فراموش بشن؛
هر چند که تشبیه دین به ویندوز چندان سنخیتی نداره ولی با این حال با همین تشبیه جواب تو رو می دم، شما اگر اطلاعاتتون رو مرور کنید همه ویندوز ها دارای هسته مشترک هستند حال چه 98 باشه چه ویستا و با توجه به اون هسته مرکزی که قابل دسترسی نیست ویرایش های جدیدی از ویندوز روانه بازار می شه، که از نظر ایمنی و گرافیک و . . . به روز میشه، پس اگر مثال شما رو درست فرض کنیم باز منافاتی با دین نداره، تو در دین یک هسته متشکل از خدا و فرامین او و فرستاده و . . . داری (که البته بسته نیست) و با توجه به پیشرفت علم و دانش روز بروز فرامین خدا را در قالب های جدید به اجرا درمیاری و گاه تازه پی به وجود قوانینی در دین می بری!؟

* * ** ** * ** ** * *

امیر رضا: سلام
روز پيش در كنار درياي عمان در جزيره هرمز دور آتشي بوديم كه ديدم دو نفر بحث ميكنند يكي با تعصب خام و ديگري با تردد تام! آيا واقعا عمر ما اونقدر بلنده كه صرف بحث هاي بي انتها بشه؟؟؟؟؟؟
متاسفانه اين بحث ها كه ما جهان سومي ها رو هميشه درگير خودش كرده همچنان ادامه داره! اينكه مارو سرگرم سياست يا رد و قبول دين كنند!!!
دين به نظر من يه روش براي زندگيه كه ميشه ازش براي يه زندگي دست و آروم كمك گرفت... وقتي يكي ميشينه چراها رو ضبط ميكنه كه بكوبدش معلومه خيلي بيكاره! اگر هم بخواهيم براي دفاع ازش وقت تلف كنيم فرقي نداره! بچسبيم به يك زندگي آسوده و باورهامون رو دوست داشته باشيم و چيزهايي كه دوست داريم رو باور كنيم... و دست آخر به باورهاي هم احترام بگذاريم
شاد باشيد و سربلند!
ممنون

* * ** ** * ** ** * *

رضا: امیر جان با استناد به مطالبی که ذکر کردی و اینکه کتب زیادی مطالعه کردی نمی خوام معنی لغوی دین رو بازگو کنم، یا از کتبی که میدونم - میدونم مثلا کتاب غربزدگی جلال رو خوندی ولی با این حال بهت توصیه می کنم خط به خط بخون - هیچ کدوم رو قبول نداری مطلبی رو ذکر کنم فقط عقیده خودم و برداشت خودم رو از دین میگم، همونطور که تو گفتی
دین مجموعه قوانینی است که باعث میشه انسان سرشت انسانی خودش رو از دست نده، و بی دین کسی است که خود را ملزم و پایبند به این قوانین نمی دونه و برای رفتارش حد و حدودی قایل نیست، حالا این قوانین بنابه گفته تو ممکنه بصورت سنت منتقل شده باشه یا اینکه بنا به اعتقادات بعضی از ادیان بصورت قوانینی الهی بر پیامبران فرستاده خدا بر انسان ها ارائه شده و یا اینکه قوانینی باشه که تجمیع تفکرات یک عده باعث بوجود آمدن اونها شده
فرد بی دین، چون به چیزی پایبند نیست بسیار خطرناکه، چون هیچ چیز توجیح و توضیحی نمیتونه از رفتارش جلوگیری کنه، یک فرد قاتل یک آدم بی دین است چون برای خودش حدودی برای کشتن و نکشتن نداره، کسی که شخصیت دیگران رو لگدکوب میکنه یک فرد بی دینه چون حد و حدودی نداره، فردی که به عقاید جم احترام نمیذاره یک فرد بی دینه، کسی که رعایت قانون راهنمایی و رانندگی رو نمیکنه یک آدم بی دینه . . . چون اینا همگی حد و حدودی برای خودشون قایل نیستن
دین بیشتر توصیه است تا اجبار و بیشتر بر رفتار و اخلاق تاکید داره و چون اخلاق در سراسر زندگی، چه اقتصاد، چه ارتباط، چه سیاست و . . . تاثیر مستقیم میذاره پس وجود دین در این حوزه ها انکار ناپذیره، اقتصاد مبتنی بر دین نه به معنای عقب ماندگی که یعنی با توجه به اخلاقیات موجود در دین مورد نظر تجارت کرد، سیاست دینی با دین سیاسی متفاوته، ارتباط دینی یک ارتباط احترامی است و . . . این برداشت من از دینه، اگر جاییش رو قبول نداری بگو تا توضیح بدم

لطفا اعمال دیگران رو هم قاطی بحث نکن من جوابگوی عقیده و اعمال خودم هستم نه آیت الله فلان و فلان و حسن و تقی

* * ** ** * ** ** * *

رضا: امیر رضا جان ممنون، مشکل این نیست که چرا بحث هست، مشکل اینه که اطلاعات ناکافی ما از دین و آیینمون باعث شده که با طرح چراهایی فکر کنیم که مشکل از دینه نه آگاهی افراد، یه سوال من از شما می پرسم: زندگی یعنی چی؟
زندگی از منظر جونای امروزی (که البته خودم رو هم مستثنی نمی کنم) یعنی یه ماشین آخرین مدل زیر پا بودن و خونه فلان داشته باشن و تعطیلات ساحل فلان جا بودن و . . . ولی زندگی برای انسشتین و نیوتن که امیر گفت یعنی فکر کردن، جستجو کردن و یافتن و از منظر یک روسپی یعنی هر شب در آغوش کسی بودن و . . . زندگی تعاریف متفاوتی داره شاید زندگی اونی باشه که ما هیچگاه بهش فکر نمی کردیم
پس پرسش و جستجو و یافتن همون زندگی است

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: بنده متوجه نشدم من در مورد احکام دین و نظریات ایشان تردید دارم سندیت برای من مهم است شما میگوئید پیامبر سواد نداشته من سندیت این موضوع را میخواهم نه اثبات علمای دین در مورد این مسئله
من چند سئوال دارم اگر محمد سواد نداشته چطور با خدیجه ازدواج میکند و تمامی حساب و کتاب و حسابرسی تاجری زن مانند خدیجه را به عهده میگیرد و به محمد امین مشهور میشود ؟
این مسئله با توجه به بی سوادی ایشان چگونه میسر است؟
در مورد علم لدنی که بسیاری براین عقیده اند آیا مشابه یا همانند هم در تاریخ بشریت وجود دارد یا خیر؟
چگونه فردی بی سواد بر آموختن علم تاکید دارد حتما در روایت ها شنیده اید که ایشان گفته اند حتی علم در چین هم بود به کسب آن بپردازید پس چرا خود به آموختن علم و داشتن سواد اقدامی نکرده اند؟

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: امیر رضا خان سلام شاید این مسئله برای شما خنده دار باشه ولی ریشه بسیاری از مشکلات جامعه ما اینکه برای خیلی از سئوال ها در دین هیچ جوابی وجود نداره و برای هر چیزی یک تبصره ویک راه باز میشه به خصوص در شیعه مثال دروغ حرامه ولی در کنارش تقیه مطرح میشه یعنی جون شما در خطر باشه میتونی به راحتی دروغ بگی این مسئله حتی در وهابیون هم مصداق نداره و مادر بسیاری از مشکلات از
همین جا منشائ میشه اینکه قوانین ما در این کشور از دین منشائ می گیره و چون دین وضعیت مشخصی نداره (هیچ تعریف درست و کاملی از دین شیعه موجود نیست)هر کس تعریف خواست خودش رو از دین بیان میکنه در نتیجه چون نیافتند حقیقت ره افسانه زدند و این میشه که بعد از چهارده قرن هنوز ما شیعه ها داریم در جا میزنیم چون نمی خواهیم از این پوسته ای که خود برای خود تنیده ایم رها بشیم و رو به علم بیاریم
رضا جان
لپ کلام
شما بر این باورید که ما یک کوله پشتی داریم که در آن چیز های ارزشمندی وجود داره که باید اونها رو حفظ کنیم ولی بنده معتقدم که بسیاری از اندوخته های ما فاسد شده و تاریخ مصرفش گذشته برای نصب ویندوز ویستا بروی سیستم های شخصی باید امثال نود و هشت رو کامل فورمت کرد تا به نتیجه مطلوب رسید چون عوامل فاسد شده مثل ویروس بسیاری از ایده ها جدید و ناب رو از بین میبره و فاسد میکنه پس باید این کوله بار رو از نو ساخت تعریف قوانین جدید با توجه به شرایط جامعه کنونی و جهانی لازمه وتا این آپدیت انجام نشه وصله زدن به اب دوغه
اسرار بر دین چیزی رو درست نمیکنه چون صورت درستی از دین وجود نداره در تمام مذاهب همین گونه است
چرا فکر میکنی در دنیای که نزدیک به شش میلیارد انسان زندگی میکنه فقط افرادی که پایبند به قوانین مذهب هستند درست می اندیشند و درست رفتار میکنند فردی که در خارج از ایران زندگی میکنه این فرهنگ براش جا افتاده که به قوانین عرفی و اجتماعی احترام بذاره و رعایت ان قوانین به نفع خودشه همین طور به اخلاقیاتی که به پایداری یک خانواده کمک میکنه ربطی به دین نداره
پس این تعریف شما از دین تعریف درستی نیست چرا فکر میکنی کسی که به دین پایبند نیست فرد خطرناکیه اتفاقا بر عکس فردی که متعصب به مذهب باشه فرد کاملا خطرناکیه چون ایشان تسلیم امر صاحبان دینه و برای حفظ دینی که بسیاری از اشتباهات رو داره دست به هر عمل نادرستی میزنه شما مثال فرد قاتل رو میزنی بسیاری از افراد در دنیای کنونی ما به نام دین و مذهب مرتکب قتل میشوند چه کسی به این ها اجازه میدهد میلیونها انسان رو به نام دین مداری بکشند نمونه اش رو در بسیاری از ترورهای دینی در جامعه جهانی همگان شاهدند اگر به گفته شما توصیه است پس چرا الزام و اسرار بر اعمال و قوانین دینی است و در آخر نکته همین جاست چون صورت درستی از دین وجود نداره برداشت شما از دین اینگونه است
بازهم میگم همه بدبختی ما از دین مداری به صورت کنونی برداشت های شخصی از دین است زیرا که هیچ صورت درستی از دین و دین داری موجود نیست از هر طرف دری در دین باز میشه مخصوصا شیعه مثال آقا شهرام رو برات دوباره تکرار میکنم شما یک سیب در وسط یک میز قرار بده و از یک طرف نوری بر مقطعی از سیب از یک جهت بتابان و چهار سمت میز هر کس از یک زاویه قرار بگیرد هرکس دید خودش را نسبت به سیب و زاویه آن تفسیر میکند همه بر درستی آن اسرار دارند از نگاه خودشان یکی میگوید سمت چپ سیب نور میخورد دیگری میگوید سمت راست و الی آخر این در مورد شیئی موجود است وای به وقتی که صورت درستی از قضیه موجود نباشد برای سعادت حقیقی باید مذهب رو کنار گذاشت بسیاری از مسائل مهمتر از مذهب است که باید به آنها پرداخت شود و تا این مهم میسر نشود کار ما و مملکت ما بهتر از این نخواهد شد "من دیگر بحثی ندارم
گذشت زمان حقیقت ها رو روشن میکنه ولی بنده به شخصه از قرار گرفتن در این پروسه زمانی به حال خودم و مردم این جامعه متاسفم و همچنان منتظر رنسانس در این کشور نمی مانم بلکه برای اتفاق این تحول تلاش و مبارزه می کنم با هر اندازه که بتوانم چه با نوشتن چه با تصویر چه حتی انتقال افکار به نسل های جوان و نسل بعد

* * ** ** * ** ** * *

رضا: فکر می کنم با توجه به مباحثی که مطرح کردی ذهنی آشفته داری چون مطالب را با هم در آمیختی و از هرطرف سخنی گفتی ولی خب در هر حال همه نیاز به بازنگری عقاید و نظرات برداشتی خود هستیم: با توجه به چند گفتگویی که گذاشتی سعی می کنم در حد توان و به اندازه فهمم ایراداتی رو که مطرح کردی رو بصورت دسته بندی رفع ابهام کنم (هرچند که میدونم قانع نمیشی) (؛
درباره قرآن گفتی و ایراداتی رو مطرح کردی، اولا که ما بر این اعتقادیم که قرآن کتابی است آسمانی که برای هدایت انسان آمده، کلا کتاب های آسمانی، تورات، انجیل، قرآن و . . . (بلا تشبیه) شبیه کتاب راهنمای کالای تولید شده است که شرکت و کارخانه مربوطه همراه کالای خود برای مشتریان ارسال میکنه تا مشتریان بتونن درست و بهینه از اون دستگاه استفاده کنند، پس قرآن و کتب دیگر نباید شامل علوم متفرقه باشه بلکه باید بر اخلاقیات و انسان موندن انسان ها تکیه داشته باشه
قرآن بر یک فرد بی سواد نازل شده به این جهت که بگوید این زاییده ذهن فرد گوینده نیست، نه موارد دیگری که مورد شبهه شماست، در اصل خداوند می خواسته با اینکار آسمانی و معجزه بودن قرآن رو به انسان ها نشان دهد
با توجه به اینکه من و خیلی های دیگه معتقدیم که پیامبر اسلام آخرین پیامبر است بنابراین طبیعی است که کتابی که به همراه وی برای هدایت انسان ها نازل شده بطریقی باشد که متناسب با شرایط آن زمان و بعد از آن باشد و بگونه ای باشد که افراد راه گذشتگانی را که به نابودی کشیده شدند را نروند (همانند تاریخ) پس طبیعی است که در آن داستان هایی نیز از گذشتگان برای عبرت کسانی که شنیدند و کسانی که در آینده می خوانند، ذکر شده باشد.
کلمات در حد بلاغت بکار برده شده که در هر دوره زمانی با توجه به پیشرفت دانش و تفکر افراد می توان برداشتی جدید نمود، اگر کلمات به گونه ای بود که متناسب با زمان انزال قرآن می بود، ایراد شما کاملا وارد و بجا بود و قرآن امروز به کار ما نمی آمد و تاریخ مصرف آیاتش گذشته بود، ولی اگر به آیات نگاه کنید خواهید دید که هر آیه اشاره ای غیر مستقیم به دانشی است و یا نکته ای است و بعد در آخر با کلماتی مانند "نمی بینید"، "نمی اندیشید"، "فکر نمی کنید" و . . . انسان را متوجه به تفکر در مورد آن موضوع مورد اشاره می کند مثلا "در آفرینش آسمان و زمین و در پی یکدیگر آمدن شب و روز، مایه های عبرتی برای خردمندان است" (سوره آل عمران/190) خب در این آیه خدا با توجه دادن انسان به تفکر درباره اختلاف شب و روز می خواسته چرخش زمین به دور خود، چرخش ماه به دور زمین، چرخش هر دو اینها به دور خورشید و حرکت وضعی ستارگان و سیارات و . . . (و یا شاید چیزهایی که هنوز ما نمی دانیم) متوجه سازد، اما آیا من و تو می اندیشیم و تفکر می کنیم؟ آیا درستی آیات فقط همین شبهه وارد کردن است و به همون "آزمون و خطایی" که در زندگی گفتی نیاز ندارد؟ اگر بگی نه معلوم میشه سیاست یک بام و دو هوا داری!؟ آیا (من به عنوان کسی که قبولش دارم و تو به عنوان یک کتاب معمولی) موقع خوندن قرآن در مورد آیاتش مثل کتاب فیزیک شب امتحان در موردش فکر کردیم؟ و هزار آیای دیگر؟ کمی تامل کن، فکر کن، "چرا" آوردن خوبه ولی در جایی که به دنبال جواب باشی، والا گفتن "چرا" و رد شدن از کنار جوابی که در پی "چرا" است همون چیزی است که تو خود نکوهش کننده اون هستی!؟
آیه 54 سوره لقمان: "و او کسی است که از آب انسانی آفریدو او را دارای پیوند نسبی و سببی گردانید و پروردگار تو تواناست" آیا این آیه بیانگر همون دی ان ای و خواص ژنتیکی و . . .نیست که الان در سلول های بنیادی و طب دارن از اون استفاده می کنند که از سلول های بنیادی اقوام بیمار برای التیام بیماری افراد استفاده می کنند؟ آیا این همین تشخیص هویت امروزی نیست که با توجه به خویشاوندان انجام می دهند؟ (اگر فقط در مورد همون پیوند سببی و نسبیش دقت کنی می بینی همه این جواب ها را می تونی از اون استخراج کنی ولی ما هیچگاه در آیاتی که می خونیم تفکر نمی کنیم، می پرسیم چطور ممکن است ولی به دنبال جواب نمی رویم، یعنی فقط مطرح کننده سوالیم که جوابش را نمی دانیم و به دنبال جواب هم نمی رویم)؛ " بقره آیه 169 می فرماید " جز این نیست که شیطان شما را به بدی و ناشایستی وا می دارد و بر آن می دارد که آنچه را نمی دانید به خداوند نسبت دهید" (؛

همه آدم هایی که گفتی و نگفتی از جمله: زکریای رازی، ابوریحان، خوارزمی، ابوعلی سینا، فیثاغورث، انیشتین، ارشمیدس و . . . همه چیزهایی رو یافتند که آفریده شده بودند، اینان فقط یابنده بودند، خالق کس دیگه ای بود (و اگر آنچه درخت در زمین هست، قلم شود و دریا چون مرکب سپس هفت دریا به آن مدد برسانند، کلمات الهی به پایان نرسد که خداوند پیروز فرزانه است. لقمان/27) که انسان را امر به رعایت اخلاقیات کرده و نمونش رو هم در عکس هایی که حامد عزیز گذاشته می بینیم، دانش بدون اخلاق میشه بمب اتم برای هیروشیما، دانش بدون وجدان میشه همین کشتار چینی ها بدست ژاپنی ها، جنگ بدون آدمیت میشه زندان گوانتانومو و . . .
پس خداوند در کتابش برای همین منظور بیشتر بر اخلاقیات و داستان تکیه کرده و والایی دانش و عقل رو با والایی اخلاق همراه کرده، دانشی که خود انسان با تفکر (چیزی که خدا از انسان خواسته) به دست بیاره و از این یافتن پی به خدا و حکمت و دانش آفریننده اش ببره، نه اینکه دانش رو وسیله قدرت و ظلم بر دیگران کنه

در مورد پیامبر گفتی و اینکه ایشون سواد نداشتند و . . .، بی سوادی ایشون یعنی سواد نوشتن و خواندن نداشته نه اینکه نعوذ بالله درک و فهم نداشتند، دوم همونطور که گفتم این صفت نه امتیاز پیامبر که برای راستی آسمانی بودن قرآنه و اینکه پیامبر این قرآن رو از خود نگفته است
سوم اینکه چه کسی گفته کسی که فاقد امتیازیه نباید دیگران رو امر به داشتن اون امتیاز کنه؟ الان خیلی از پدران و مادران هستند که سواد ندارند ولی دارای فرزندانی دکتر و مهندس هستند و فرزندان فرزندانشان و دیگران رو هم تشویق به داشتن تحصیلات عالیه می کنند. این دو هیچ تضادی با هم ندارند، چه بسا کسی که دارای صفتی نیست احتیاج به داشتنش رو بیشتر از کسی که دارای اون هست بدونه!؟ (از نظر من این دلیلت خیلی ابتدایی و بچه گانه بود، البته با عرض معذرت)(؛
چهارم اینکه من کسی رو می شناسم که اسم خودش را هم بلد نیست بنویسه و شماره تلفن رو باید عدد به عدد بهش بگی و اگر دو رقمی بگی نمی تونه بگیره ولی با اینحال به طریق خودش و حتی راه رفتن روی سطوح، زاویه و شیب سطح رو هم بازگو میکنه! کسی رو میشناسم که با ترازوی شاهین دار هنوز که هنوزه جنس هاشو میفروشه، ولی برای اینکه کم فروشی نکنه در کفه مقابل جنسی که میکشه یک پلاستیک خالی (همونی که برای حمل اجناس فروخته شده استفاده میکنه) در کفه مقابل قرار میده، کسی رو دیدم که با چرتکه یک حساب ده رقمی میکنه، در صورتی که اکثر ماشین حساب ها هم تا 8 رقم بیشتر نشون نمیدن؟ بابا طاهر (عریان) در احوالاتش که بین مردم هم زبانزده اینه که آدم بی سوادی بوده ولی میبینی که شاعر بزرگیه؟ بازم بگم؟

اگر طالب شناخت حقایقی باید بگردی و تحقیق کنی و تفکر کنی و الا هر بچه ای می تونه سوالاتی مطرح کنه که کل هستی و وجود خدا رو زیر سوال ببره و البته به "دنبال جواب" همین سوالات گشتنه که به راستی ما رو رهنمون خواهد کرد. (به راستی در این قرآن برای مردم هرگونه مثلی زدیم و اگر معجزه ای برای آنان بیاوری، کافران گویند شما جز باطل اندیش نیستید. روم/58)؛

باز میام و بقیه موارد رو هم به قدر توان و حوصله خودم توضیح میدم، آخه زنگ نوشتنم تموم شده و باید برم سراغ کار بعدیم (؛
راستی برام جالبه که " از اول تاریخ تا کنون هیچ بنده ای با خداوند در ارتباط نبوده و نیست و نخواهد بود اثبات این مسئله به سادگی میسر است" دوستدارم اثباتت رو بشنوم
و یک سوال دیگه دستگاه کپی رو برای چی شرکت شارپ و کانن و . . . درست می کنند؟

بازم میام شاید با تفکری جدید(؛

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: رضا جان قبل از اینکه برات توضیحاتی رو بدم باید یک مسئله رو روشن کنم مدتها پیش به سفارش آقای حسن زنگنه معنی قران رو در صد وهفتاد صفحه تایپ کردم پس کلمه از قران نمونده که نخونده یا تایپ نکرده باشم دوست داشتی یک نسخه برات بفرستم
در قران آیات و کلمات تکراری بسیاری موجود است در قران آیاتی هست که در صحت آنها شک وجود داره این رو خودت هم میتونی تجربه کنی بسیاری از کلمات بارها و بارها تکرار شده شبیه به هم و با یک لفظ و با یک شکل میتونی مطالب قران رو دسته بندی کنی برای خیلی از دستوارت صورت کلی بیان شده و به چگونگی و انجام آن هیچ اشاره ای نشده آیا هیچ مدرکی که دال بر این ادعا که در سوره بقره میشه نسبت به معجزه بودن قران داری؟
یا میخواهی دوباره از خود قران آیاتی رو بر اثبات این مسئله بیاری؟
چه چیزی در قران باعث شده آن رو معجزه تمام بدونی ؟
قران هم کتابی است همانند کتابهای مذهبی دیگر درسته کامل تر ولی بی نقص نیست میتونی تحقیق کنی اگر به گفته شماست پس نستر داموس هم با کتابی که داره پیغمبر خداست و کتاب او نیز قران دیگر است چون هر کس میتونه استنباط خودش رو از آن انجام بده و به نحوی از اون پیش بینی های آینده رو استخراج کنه
صورت مسئله خیلی ساده است این ها که شما میفرمائید نظریات و برداشت سلیقه ای از مذهب "چه کسی گفته پیامبر اسلام آخرین پیامبر است "این دروغ بزرگی است تاریخ اثبات کرده بعد از ایشان پیامبران بسیاری با مذاهب مختلف ظهور کردند این ها که تو میگی دلیل مستددل و کافی برای همه مردمان جهان نیست منطقی بحث کن عینک دین رو بردار تا بدون هر تعصبی علمی بحث کنیم هیچ بنده ای با خداوند در ارتباط نبوده و نیست زیرا که بشریت هیچ تعریف درستی از خداوند با توجه به حواس پنج گانه ندارد و در نتیجه هیچ ارتباطی از لحاظ علمی قابل تعریف نیست هیچ بنده ای نمیتواند ادعا کنه که با خدا در ارتباط است چون مشابه ندارد فقط در گذشتگان امکان داشته؟ چرا در عصر ما با این همه پیشرفت امکان این ارتباط نیست اگر بنا به استدلال شماست که هر کسی میتواند بگوید آیات الهی توسط فرشتگان بر قلب مبارکش نازل میشه هرکس که این ادعا رو میکنه دروغ است چون سندیتی قابل درک و مستشهداتی قابل فهم برای جامعه انسانی نیست مگر آنچه دین داران از خود میبافند معجزهای که شما بهش ایمان داری چرا قابل درک برای جوامع انسانی نیست همه معجزات در تاریخ و گذشتگان بوده نه در حال و تنها برای پیامبران خدا و نه غیره این ها همه کشکه چون فقط در باور مذهب گرایانه نه در سطح عمومی جوامع پس میبینی رضا تو خودت رو درگیر اندیشه های مذهبی کرده ای نه علمی علم چیزیکه سندیت اون بر همگان روشنه و قابل تجربه و تعریف است نه اوهامات گذشتگان نه در ماورا نه در اثبات با ایاتی که برای 80 درصد مردم کره زمین قابل تعریف نیست و اصلا این مطالب را قبول ندارند چه برسه درباره اش بحث راه بیندازند مانند ما مسلمونها رضا این ظرف رو خالی کن تا حقیقت ها رو ببینی تا زمانی که این ظرف پر شده از اندوخته های گذشتگانی که تو به آنها استناد میکنی نمیتونی چیز دیگه ای رو قبول کنی از این حیطه ای که برای خود قرار دادی بیرون بیا تا حقیقت برات روشن بشه شاعر مسلکی رو بزار کنارتمام

* * ** ** * ** ** * *

رضا: اینکه شما چیکار کردی مهم نیست، اینکه شما چیکاری می کنی و انجام خواهی داد مهمه، (این همون عاقبت بخیری است) اینکه شما همه قرآن رو تایپ کنی نه یک بار که 1000000 بار ولی در موردش تفکر نکنی با کسی که اون رو برای 1 بار هم نخونده باشه و درک نکرده تفاوت چندانی نمی کنی، حالا سفارش دهنده که جای خود داره، هر کس که می خواد باشه. (و از آنان بیسوادانی هستند که کتاب آسمانی [تورات] را جز با قرائتی طوطی وار نمی دانند و جز پندار نمی بافند. بقره/78)!؟
و اینکه در این تحقیق اجباری، شما پی به تکراری بودن کلمات مورد استفاده در قرآن بردی چندان جای تعجب نیست، چون شما اگر یک کشف الایات پیدا می کردی تعداد درست تکرار کلمات (چه با "ال" و چه بدون آن) را بهتون نشون میده، ولی اینکه تو از این تکرار پی به عدم صحت آیات بردی بسیار شگفت انگیزه، چون با این استدلال (وجود تکرار کلمات=عدم صحت کلام) استدلال هایی که در بالا نوشتی صحیح نیست و دیگر نیازی به بحث نیست!؟

یادآوری: حروف پایه اصلی هر زبانی است که از کنار هم قرار گرفتن آنها کلمه و از کنار هم قرار گرفتن کلمات جمله بوجود میاد و در یک گفتگوی معمولی (همین بحث من و شما) گاهی ده ها بار و یا شاید صد ها بار برای رسوندن معنی مورد نظر از یک کلمه استفاده بشه!؟ این دلیلی بر نادانی و درست نبودن گوینده نیست، شاید مخاطب آنقدر فهیم نباشه که بتونه با یک جمله مطلب مورد نظر رو دریافت کنه، در ثانی تکرار یک موضوع نشان دهنده اهمیت موضوعه و برای متوجه کردن افراد به موضوع مورد نظره نه صحیح نبودن گفتار!؟
سوم اینکه در مورد صحت و سقم یک مطلب باید مشرف به اون بود، مثلا تو نمی تونی در مورد فعل و انفعالات درون زمینی چیزی رو بگی (اگر اینطور باشه خودتون رو به سازمان زلزله نگاری آمریکا معرفی کن، که خیلی به دنبال یک همچین آدمیه (؛) ولی می تونی در مورد اتفاقاتی که درون دستگاه کپی مغازت هست صحبت کنی. (البته تا حدودی!) چون بعضی اوقات بدون اطلاع تو خراب هم میشه!؟ بنابراین تو وقتی می تونی صحت و سقم نظریه ای رو مورد بررسی قرار بدی که عالم به همه علوم تا انتها اون علم باشی (یعنی تو اونقدر در تمام علوم، عالم باشی که هیچ چیز تازه ای دانشمندان نتونند به تو بگن که تو قبل از اونا نمی دونستی) تو یک همچین علمی رو داری؟ اگر بگی آره که دروغگویی بیش نیستی! چون اگر داشتی دیگه نیازی به رفتن پزشک در هنگام بیماری نداشتی، از نظر اقتصادی بجای بیل گیتس بودی، از نظر علوم تجربی به تنهایی بجای داشمندایی بودی که چندی پیش دستگاهی رو راه انداختن . . . پس لطف کن بگو این صحت و سقم آیات رو با کدوم سنگ محک خودت سنجیدی؟ در صورتی که نسبت به علوم مختلف آگاهی لازم رو نداری؟ اگر تو در زمینه ای بحث کنی که در اون نادانی، قضاوت تو در اون مورد جز نادانی چیز دیگه ای نیست،درست مثل افرادی که گالیله را بخاطر گردش زمین محکوم به مرگ کردند!؟ کمی فکر کن! اینکه هنوز که هنوزه با توجه به رشد دانش بشری می تونیم از آیات قرآن چیزهایی رو پیدا کنیم که با علوم تطبیق میکنه، خوش معجزه نیست؟ اینکه حتی برای بحث من و تو هم میشه ازش دلیل استخراج کرد دلیلی بر اعجازش نیست؟ اون آیه اختلاف شب و روز از سوره بقره بود، آیا اعجاز نیست؟

اگر آیات قرآن برای 80 درصد مردم جهان قابل تعریف نیست، یعنی 20 درصد اون رو درک کردند، ولی چه مقدار از این 80 درصد باقیمانده با تو همراهند؟ قطعا 80 درصد نیستند؟ چون مسیحیان، یهودیان، بودایی ها و دیگر پیروان دین ها شامل گروه شما نمیشن!؟ (چون شما مشکل عقب ماندگی رو به کل دینداری میدونین و با دینداری مخالفید) پس میبینی کسانی که با تو موافق نیستند - در خوشبینانه ترین حالت - 80 درصد هستند نه با دین اسلام!؟ (چون دین اسلام و مسیحیت و یهودیت و . . . مشترکاتی دارند) در ثانی جامعه جهانی و افراد با چیزی که می آموزند به پیش می روند، هر کسی با توجه به چیزی که می آموزد برداشتی می کنه، وقتی در نظر دیگران اسلام رو خراب می کنند و شبهه وارد می کنند و اجازه پاسخگویی نمی دهند (مانند ماشینی که به ماشین دیگه ای میزنه و فرار میکنه) فهمیدن راستی سخت میشه!؟ تو یک شبکه جهانی به وسعت بی.بی.سی و سی.ان.ان در اختیار جامعه مسلمان قرار بده اون موقع بهت می گم که اسلام قابل درک نیست یا چیزهای دیگه، نمونش همین دو شب پیش احمدی نژاد (فقط به عنوان یک مسلمون نه چیز دیگه) یک تبریک به مناسبت سال نو میلادی در شبکه سی.ان.ان گفته ببین چقدر به رئیس شبکش خرده گرفتن؟ اگر اسلام چیزی برای گفتن نداره پس چرا از گفتگو درباره اسلام در شبکه های رسمی و بزرگشون جلوگیری می کنن، چرا مناظره نمی کنند؟ مگه معتقد نیستند که اسلام چیزی جز خشونت و . . . نیست، اگر بر این باورند با مناظره صداقت گفتارشون رو چرا به همه نشون نمی دهند؟ چرا شرایط رو مهیا نمی کنند که مردم خود انتخاب کنند؟ چرا فقط دوست دارند اون چیزی که خودشون میگن رو مردم باور کنند، چرا کلیسا از فراگیر شدن اسلام در غرب می ترسه؟ چرا مدعیان آزادی با یک روسری بر سر یک زن مخالفت می کنند؟ (مگه آزادی از نظر اونا این نیست که هر کس هرطور دوست داره باید بگرده؟) اینکه اونا از هیچ می ترسن خیلی مسخره است! ولی فکر می کنم اسلام آزادیش رو حداقل به تو نشون داده! (؛

در مورد ادله آوردن من از قرآن گفتی، از قرآن دلیل آوردم به چند علت: اول اینکه تا جایی که من می دونم نماز می خونی (در نماز هم تمام سوره های قرآنی خونده میشه یا تو چیزی رو می خونی که اعتقاد به عدم صحتش داری،که کار ابلهانه ای است یا اینکه باور داری که راسته که من دومی رو رو در موردت پذیرفتم) و اینکه با توجه به گفتار خودت که:"در قران آیاتی هست که در صحت آنها شک وجود داره" با بکار بردن کلمه "هست" پی بردم که با تمام آیات مشکل نداری و فقط بعضی از اونا رو رد می کنی!؟ پس معقولانه بود که از قرآن برات دلیل بیارم.

اینکه چرا آیات قرآن کلی است، خوب برای اینکه خدا به انسان عقل داده تا کشف کنه، اگر تمام جزییات را خداوند بیان می کرد آنوقت وجود عقل در انسان ضروری نبود و آنگاه زندگی و رشد کردن چه معنی داشت؟ اون وقت تو میتونستی برای من نیوتن، فیثاغورث رو مثال بزنی و من برای تو ابوریحان و بوعلی و خوارزمی و شیخ بهایی و . . رو مثال بزنم، اون موقع هیچ کس بر دیگری برتری نداشت و زندگی بی ارزشی بود، این یک دلیل ساده است، پس همونطور که پرسش برای خودت مطرح می کنی به دنبال جواب هایی برای سوالات خودت باش تا یک نوع خود پژوهی انجام بدی!؟

اگر لیوان گنجایش دریا رو نداره اشکال از دریا نیست، مشکل از لیوانه که نمی تونه دریا رو داشته باشه و برای اینکه نقص خوش رو موجه جلوه بده میگه دریا خوب نیست، آدما توش غرق میشن ولی تو لیوان غرق نمیشن؟ دریا کثیفه و توش میکروبه ولی تو لیوان آب معدنی دماونده؟ باید فهمید دریا رو (؛

گفتن "دروغی بیش نیست" از کی تا بحال در ادله منطقی جا باز کرده؟ اینکه پیامبر ما آخرین پیامبره هیچ شکی نیست، ولی اینکه آیا کسی ادعای پیامبری بعد از ایشون نکرده حرف دیگری است، همین الان خود تو هم می تونی ادعا کنی که پیامبری ولی اینکه آیا واقعا هستی یا نیستی مهم است، پیامبر فرستاده ای از جانب خدا بود که با توجه به آیات کتب آسمانی دیگر دلیل بر ختم رسل بودنش موجود است، (تاریخ هم این رو ثابت میکنه، البته من نمی دونم کجای تاریخ برای شما قابل قبوله تا ادله لازم رو بیارم)!؟
متاسفم برای اینکه برای تو باید دلیل بر پیامبر نبودن نستر داموس بیارم و کتابش رو با قرآن مقایسه کنم، اولا قرآن یک کتاب علمی است نه یک کتاب پیشگویی، کتابی است که باید خوند و تفکر کرد کتابی است که هر کس از ظن خودش یارش میشه تا از دورنش جستجوی اسرار کنه؟ قرآن کتابی است که برای راهنمایی انسانه نه وقوع حادثه! پیش بینی قطعی یک حادثه چه کمکی به انسان ها میکنه جز اینکه مردم از ترس و بیم زندگی روزانه خود رو فراموش کنن و فقط به انتظار وقایع مورد اشاره باشند، در حقانیت نستر داموس شما همین بس که با توجه به پیشگویی های ایشون من و تو چندین سال پیش از این - در رسیدن دنیا به انتهای عمر خود - مردیم و الان هم روح های ما دارن با هم بحث می کنند (؛

سوال: با توجه به مطالبی که ذکر کردی من نفهمیدم که تو تاریخ=دین (تعریف دین از نظر تو:" فرد دین دار فردی که بر اساس جهان بینی که خود از محیط اطراف خویش دارد خویش را ملزم به رعایت قوانین سنتی[مساوی با تاریخ است یا نامساوی؟] می کند") رو قبول داری یا بی دینی؟ هر جا که می خوای استناد کنی مثال از تاریخ و گذشتگانی میاری که خود در راستی اونا شبهه وارد کردی؟!

در مورد ارتباط گفتی و باز تو را به ندونسته های خودت متوجه می کنم، اگر 100 سال پیش یا حتی بعد از اون که تلفن هم اومد، به کسی می گفتی دستگاهی میاد که تو بدون وصل کردن سیم (تلفن همراه) می تونی تو خیابون راه بری و صحبت کنی قبول می کرد؟ قطعا تورو دیونه فرض می کرد!؟ ولی الان موبایل یک چیز بچه گانه شده و اطلاعات بچه های امروزی در مورد موبایل شاید به مراتب بیشتر از والدین باشه؟ الان دانشمندان دارن بر روی اتصال وایرلس کردن جریان برق مطالعه می کنند!؟ (فکر کنم این مثالم غیر دینی بود؟(؛) پس چیزی که ما نمی دونیم دلیل بر عدم وجود نیست! علوم در دوران ما تمام نشده، علم هر روز و هر روز در حال پیشرفت است، پس سعی کن تا انتها (اگر عمر من و تو کفاف داد) صبر کنی شاید جوابی علمی قابل شهود برای سوالت دانشمندان مسلمان و یا فرنگی مورد قبول شما پیدا کنند که کار من و راحت تر کنه (؛

در مورد ادله مستشهداتی (؛ و قابل درک و فهم گفتی، و اون اینکه همه چیز قابل شهود نیست امری بدیهی است چون حواس انسان محدود به مرزهایی است که همه چیز رو (حتی در حیطه خود) نمی تونه درک کنه!؟ مثلا جریان برق رو در کابل های خیابون نمی تونی ببینی! صدای نهنگ ها رو با گوش نمی تونی بشنوی! جابجایی هوا رو (سرد و گرم که به بالا و پایین رفت و آمد می کنند) نمی تونی حس کنی مگر در جریانات شدید! مزه و بوی آب آشامیدنی رو نمی تونی بفهمی! پس این نتونستن ها دلیل بر عدم وجود نیست در ثانی همه افکار و درک ها در حد هم نیستند که همه چیز رو همه بتوانند درک کنند و بفهمند، اگر من و تو در مورد مسئله ای مشکل داریم و نمی فهمیم و بقیه می فهمند، مشکل درک و فهم من و تو ست.

معجزه همیشه هست، اگر عاقل باشیم! معجزاتی که در زمان پیامبران اتفاق می افتاده بخاطر جهالت مردم بوده و تفکر نکردنشون، اگر تفکر کنی نسیم صبح هم معجزه است، خورشید هم معجزه است زمین هم معجزست، چرخش ستارگان بدون برخورد به هم معجزست، کره و عسل صبحونه هم معجزست، زندگی همش معجزه است. اگر خودمون رو بزرگ نکنیم تا چیزهای بزرگ رو معجزه ببینیم هر روز از صبح تا شب معجزاتی رو میبینیم

در مورد مطالبی که گفتی در آخر چندتا نکته رو یادآوری می کنم؛
اول اینکه: به عنوان گفتگو دقت کن، من سعی ندارم تو رو متقاعد به نگرش خودم بکنم و تو هم مثل من فکر کنی و بیاندیشی، پس تو هم به خودت اجازه نده که این کار رو انجام بدی و حق نداری به اعتقادات من توهین کنی و با سفسطه حرفای خود رو مستدل قرار بدی، که اینکار از نظر من یعنی پوچی و بی ظرفیتی و چنین افرادی لیاقت بحث و وقت گذاشتن رو ندارن. اگر قرار بود که هر کس طرف مقابل را در بدو امر محکوم به ناراستی کنه و بگه اشتباه میکنی نیاز به بحث نبود. اگر تو معتقدی که من اشتباه می کنم، منم هم میگم تو اشتباه می کنی و چون تو هیچ نشونه ای از برتری نسبت به من نداری هیچ دلیلی بر اجرای توصیه تو نمی بینم، پس لطف کن از امر کردن بکاه و به استدلال های منطقی بیفزای!؟

دوم اینکه: اگر چیزهایی که من میگم برداشت سلیقه ای از مذهبه، چیزهایی هم که تو میگی برداشت های خصمانه نسبت به دینه، تو به مذهبی و اعتقادی بودن حرفای من نگاه نکن و راستی و ناراستی اونا رو بسنج، اگر حق است (چه مذهبی و چه غیر مذهبی) بپذیر و اگر حق نیست نپذیر (چون ما هرچه می بینیم جز دین چیز دیگه ای نیست) همونطور که من فقط به راستی و ناراستی حرفای تو نگاه می کنم

سوم اینکه: من ظرفم رو خالی نمی کنم چون معتقدم اونقدر زندگی نمی کنم که برسم دوباره پرش کنم، ولی هر چیز خراب رو سعی می کنم بیرون بریزم و تجربه دیگران ارزشمند و عمر خودم ارزشمندتر از این حرفاست که بخوام برای تجربه مجدد مصرف کنم

ببخشید. سعی کردم دسته بندی شده پاسخ بدم(؛ بدرود

* * ** ** * ** ** * *

امیر حسین: آفرین رضا دقیقا به جائی رسیدیم که باید میرسیدیم هدف من هم از ایجاد این بحث ها روشن شدن حقیقت هاست ببین رضا تو خودت به این استدلال رسیدی که ارزشهای انسانی مرزی فراتر از دین و مذهبه اون چیزی که انسان رو انسان میکنه حقیقت جوئی اوست نه در چهارچوب مذاهب ارزشها ئی که ارزش دارند رو میشه از زبان هرکسی شنید چه اون فرد یک بچه باشه چه یک عالم بزرگ چه با سواد باشه چه بی سواد چه یک روسپی مشروب خوار امریکائی در کاباره باشه چه یک دزد در زندان مهم ارزشهای انسانی هستند نه مذاهب حقیقت رو میشه از زبان هر انسان آزاده ای شنید خواه یهودی باشه خواه مسیحی باشه خواه مسلمان خواه بی دین باشه
مهم ارزش ها هستند نه فقط ارزش هائی که دین به انها اشاره میکنه پس میشه مذهب رو کنار زد درسته من هم نماز میخونم نه به خاطر مسلمان بودن نه به خاطر قبول داشتن پیامبر نماز میخونم چون راه دیگه ای برای عبادت خداوند بلد نیستم همان طور که یک امریکائی در پیشگاه خداوندش زانو میزنه من خودم رو در چارچوب مذهب منحصر نمیکنم هر انسانی رفتار نیک گفتار نیک پندار نیک داشته باشه برای من ارزشمنده حالا میخواهد از هرنوع دین و مسلک و اندیشه ای باشه
این نیست که فقط ارزش ها رو کسانی که به دین و مذهب پایبندند داشته باشند انسانیت انسان چیزی فراتر از اندیشه های اقوام مختلف در مذاهب مختلفه من با دین و مذهب به عنوان تنها الگو مخالف هستم تمامی انسان ها در نظر من از هر نژاد قوم و اندیشه خواه امریکائی خواه یهودی خواه مسلمان خواه بی دین یکسان و برابر هستند همان طور که یک یهودی ممکنه مرتکب ظلم بشه یک مسلمان هم میتونه مرتکب ظلم بشه همان طور که یک امریکائی میتونه بیا ن حقیقتی رو داشته باشه با یک فیلم یک عرب هم میتونه داشته باشه باید مذهب رو کنار گذاشت و فراتر از اندیشه های مذهبی اندیشید بسیاری از تعاریفی که در مذهب رو میشه کنار زد و با علم تعریف های جدیدی کرد نه اینکه اسرار بر صحت و درستی آنها داشت همه چیز رو باید به نقد گذاشت و ارزش یا بی ارزش بودن آن رو بررسی کرد فراتر از مذهب تا زمانی که ما خودمون رو در اندیشه های مذهبی گرفتار کرده ایم پیشرفت میسر نیست
مثال در خصوص مشروب که میگویند حرامه تا زمانی که ما اینگونه به مسائل نگاه کنیم و صحت یا رد مسئله رو از لحاظ علمی به بوته نقد نذاریم همین آش و همین کاسه است در اول کتاب قران در سوره بقره آمده که ای مسلمانها هیچ وقت به حالت مستی به نماز نایستید پس خوردن مشروب در صورت حرام بودن چگونه میسر است؟ آیا این ایراد نیست چه از لحاظ متن قران چه از لحاظ تعبیر ؟چگونه است که یک جوان را به خاطر خوردن سه بار شرب خمر اعدام میکنند آیا این رفتار غلطی نیست؟ چه کسی به مذهب مداران اجازه یه همچین چیزی رو میده غیر از حکم قران!! در صورتی که صحت درستی آن هیچ معلوم نیست؟
از نظر هر انسان آزاده ای کشتن یک جوان به خاطر سه بار خوردن مشروب کاری بس ناهنجار تر است
حالا این رو قران گفته باشه یا غیر قران کار غلط غلطه حالا هر نوع مذهب و اندیشه ای این فرمان رو داده باشه امثال این مسئله بسیار است
رضا جان بحث بی فایده است اگر ما فقط بر صحت و درست بودن اندیشه های دینی اسرار داشته باشیم در صورتی که بسیاری از احکام دینی غلطه این رو علم ثابت میکنه
از بزرگترها بپرس در زمان رضا شاه حمام ها به صورت خزینه بود علمای دین اسرار بر غسل به صورت ارتماسی داشتند و بسیاری از بیماری های شایع در آن زمان توسط همین اندیشه تکثیر می یافت در صورتی غلطی آن در علم ثابت شده بود همین اب کر سه وجب و نصفی در طول و عرض و ارتفاع در صورتی که علم ثابت کرده ویروس براش میزان اب و انتشار در آن فرقی نمیکنه و رونده بودن آن هم تاثیری نداره
همین شطرنج در زمان کودکی من حرام بود همین ویدیو در ان زمان از الات ممنوعه محسوب میشد حالا چگونه است که خنده دار محسوب میشود پس ببین دین دچار نقص است بسیاری از اشکالات در دینه که اگر روح حقیقت جوئی داشته باشی چه در قران و چه در رساله ها و روایات و در سنتی که از پیغمبر نقل میشه وجود داره این ها سفسته نیست این ها همه حقیقته ولی ما میتونیم درپوش روش بذاریم مثل کاری که در این چهارده قرن مسلمانها و شیعه ها کرده اند و به خاطر همینه که این قدر عقب افتاده ایم ریشه ها مسئله رو براحتی میتونی پیدا کنی اگر تعصب رو کنار بذاری

* * ** ** * ** ** * *

رضا: امیر جان سرم خیلی شلوغه فقط تو چند جمله بهت میگم، بحث دین و دینداری رو از افراد جدا کن، دین رضا نیست دین آخوند نیست، دین حوزه نیست، دین کلیسا نیست، دین خمینی و خامنه ای نیست، که اگر بد شدند نتیجه بگیری دین بده، رضا و امثالهم یک پیرو (یا ظاهر ساز) اسلامه که ممکنه از دین همونقدر برداشت کنه که به نفعش باشه، تو بین اینها باید فرق بذاری، اگر رضا درست نیست، رضا بده نه اسلام که ادعای پیروی از اون رو داره، اگر یک مسیحی بده، اون فرد بده نه مسیحیت!؟ قرآن هم همینه رو میگه، عقل هم همین رو میگه
دین یک فلش از فرعی های زندگی من و توست به جاده اصلی، پس به فلش ها دقت کن تا راه اصلی رو پیدا کنی (امیدوارم شاعرانه نباشه(؛)!؟

شرمنده، ممنون که وقت گذاشتی

* * ** ** * ** ** * *

امیر رضا: سلام
رضا جان
اتفاقا در ديدن زندگي از ديد ديگران هم اشتباه ميكنيم واقعا زندگي از ديد يك روسپي هم آغوشي شب نيست!
***
من از اين عمر كوتاه فقط آامش ميخوام و بگه كه بدنبال آرامش نميگردم!
من آرامش رد در كنارم دارم فقط كافيه كه ازش حفاظت كنم مثلا كار كنم و پول در بيارم
علائقم
سرگرميام
و چيزاي ديگه
موانع رو هم آروم رد كنم
همين
من دارم خوب زندگي ميكنم
ممنون

* * ** ** * ** ** * *

امیر رضا: سلام امير جان
به نظر من هم واقعا مشكل من و تو از دين نيست اوني كه خودش رو تو پوسته دين محصور كرده مشكلش چيز ديگريست
اگه دين نبود يه پوسته ديگه پيدا ميكرد
***
فكر كن كه چرا من و تو تو اون پوسته نيستيم؟
چون بي دينيم؟
نه
چون فكر ميكنيم
چون نميخوايم اسير يه پوسته بمونيم
ولي اگه فكر كنيم اون پوسته فقط ميتونه دين باشه سخت در اشتباهيم چون اسير يه پوسته ديگه ميشيم !!!!!!!!
ممنون

* * ** ** * ** ** * *

رضا: امیر رضا جان دین پوسته نیست که توش رفت
به نظرم باید میگفتی اونی که برای خودش از دین پوسته درست میکنه مشکلش چیز دیگه ای است، چون دین پوسته نیست
ممنون از مشارکتت

* * ** ** * ** ** * *

رضا: امیر جان در مورد زندگی از منظر دیگران بله نمیشه به طور قطع گفت، ولی میشه با توجه به دریافت ها و حرفهای افراد به نتیجه قابل قبولی رسید که در مورد اکثریت صادقه فکر می کنم یک روسپی به هر دلیلی که (چه نیاز مالی و چه چیزهای دیگر) باشه دوست داره در آغوش کسی باشه، و الا می شد به کار دیگری بپردازه و بعد که وارد شد شاید در ابتدا از روی اکراه و نیاز اینکار رو انجام بده ولی بعد همانند معتادین این کار براش مسکن میشه و بدون اینکار زندگی براش سخت میشه
البته اینا چیزایی بود که خونده بودم و شنیده بودم والا خودم تجربه ای در این زمینه ندارم، اگر کسی اطلاعات موثقی داره با جان و دل می پذیرم (؛

تولد

2009-01-01T12:44:00.007+03:30

شاید در همین روز یا چند روز عقب تر از این پای در دنیایی نهادم که هیچ شناختی از اون نداشتم، تاریخ ولادتم را استناد به مجلدی می کنم که شناسنامه می خوانندش:
نام: محمد رضا
نام خانوادگی: اسمعیلی
نام پدر: حسین
نام مادر: زهرا
تاریخ تولد: نهم دی ماه
از روزی که پای در این جهان نهادم هیچ به یاد ندارم و هیچ تصویری در ذهنم نیست، فقط در تخیلم می توانم تجسم کنم کودکی را که گریه کنان پای بر هم می ساید و دست بر هم گره می کند از وحشت جایی که بدان قدم نهاده و فریاد می زند از افرادی که در آن هستند و تنها آغوش گرم مادر است که مرا ساکت می کند، چه پر مهر است!؟
در آن دوران پدرم را آبی و مادرم را سفید نقاشی کردم وبرادران و خواهرم را سبز می کشیدم
روزگار در گذر و من بزرگتر شدم و روزگار رنگ ها را بر من معنی دیگر بخشید، پدرم در خاک شد و رنگ برادر ارشدم قرمز شد! سال بر سال گذاشتم و عمر بر عمر و از این جهان هیچ نیافتم جز آنچه که دل می خواست و یا دیگرانی که بر من دلسوز بودند
سال های کودکی به امید بزرگی سپری شد و هر روز را برای رسیدن به روز تولد به انتظار می نشستم تا عددی بر سنم افزون شود و هر روز که به این روز می رسیدم خوشحال که سالی بزرگتر شدم. در آن زمان روزگار به کندی می گذشت
و حال که این روز را منتظر نیستم روزها چون برق و باد می گذرند و با چشم بر هم زدنی یک سال از عمر می گذرد
ای کاش هنوز کودک بودم و بابا را به رنگ آبی می دیدم و مادر را سفید و همه برادرها و خواهرم را سبز و هیچ آرزوی بزرگتر شدن نداشتم

وداع با تو

2008-12-12T23:28:00.005+03:30

زودتر از بقیه رسیده بودم، امامزاده ای کوچک که مقبرش به اندازه یه اتاق دو در سه هم نمی شد، گنبدی هم در کار نبود، یه اتاقک با یه سقف شیبدار هرمی
چند نفری در اطراف بودند و دو سه نفری هم با لباس های خاکی، داخل گودال ها داشتند خاک ها رو بالا می ریختند و توی گودال ها رو مرتب خالی می کردند، جلو رفتم، پایین گودال ها ایستادم، خاک های گودال ها در اطرافشون یه خاکریز درست کرده بود، خاک ها خیس بودند و مرطوب، همونجا نشستم و زانوهامو بغل گرفتم و خیره شدم به گودال ها و کسایی که توی اونا داشتن با بیل خاکا رو می ریختن بیرون، دیوارهای گودال ها مستقیم پایین می رفت، جای خالی سنگ های ریز و درشت رو روی دیواره هاشون می شد دید.
چند نفری که اونجا بودند در تکاپو و جنب و جوش بودند، یکی هی می رفت و بعد از چند دقیقه برمی گشت و می گفت "الان می رسن، زود باشین!"
مدتی گذشت و کم کم صدای جمعیتی به گوش رسید "به عزت شرف لا اله الا لله" و جمعیت با هم فریاد می زدند "لا اله الا الله" صدا نزدیک و نزدیک تر می شد و تعداد افراد در اطراف من بیشتر و بیشتر می شدن
جمعیت با دو جعبه پیچیده شده در پارچه ای سه رنگ - سرخ و سفید و سبز که نشونه خون سرخ جسم خاکی و سفیدی روح آسمانی و سبزی زندگی کوتاه زمینیشون بود - وارد شدن و به طرف ما آمدن، آهسته آهسته جسم آسمانیان در کنار گودال ها به زمین گذاشته شد، همه تلاش می کردند تا چهره شون رو وقتی که از جعبه های چوبی بیرون میاند ببینند
من همونطور نشسته بودم و به زحمت سعی می کردم از لابلای پاهای جمعیت ببینم چیزی رو که بقیه هم سعی می کردن ببینن، همونطور نشسته بودم و اصلا از جام تکون هم نخوردم، فشار زیاد بود، درای جعبه ها رو یکی یکی باز کردن، جمعیت صلوات فرستادن: "اللهم صل علی محمد و ال محمد"، صدای صلوات با ضجه های زنا و گریه های مردا قاطی شده بود، از میون گریه ها و ضجه ها فقط میشد اسما رو فهمیدف کفشا گلی شده بود و چادرا خاکی
اولین چیزی که به چشمم خورد پلاستیکی بود که یک برد یمانی سفید متبرک شده به آب زمزم و طواف دور خانه خدا را تو خودش داشت و کم کم که این سفیدی از درون جعبه بالا و بالاتر می آمد قرمزی خونی بود که درون نایلون جمع شده بود! زیر نایلون مثل حوضچه ای پر از خون بود، با اینکه چند روزی از فرار کردن روحش گذشته بود ولی بازم مثل برگی که از درخت افتاده باشه روی زمین، تازه بود! حالا می شد فهمید که درون آن برد یمانی جسمی خاکی است که روحش باهاش قهر کرده
تن خاکی، کم کم در خاک سرازیر شد و آهسته آهسته با سلام و صلوات پایین و پایین تر رفت، تا در ته قبر آروم گرفت، بندها از هم باز شد، لایه های پارچه از هم دریده، مثل پروانه ای که از پیله بیرون می آید چهره معصومی از لای اون پارچه ها معلوم شد، صورتش مثله ماه کبود! زخم هاشو با گلاب شسته بودند و مرتب، لباسای تیکه تیکه شدش رو لای اون برد قایم کرده بودن تا وقتی مامانش برای آخرین بار پسر دسته گلش رو می خواد ببینه تاب بیاره و خدایی نکرده با اون همراه نشه
چشماش بسته بود، انگار تو خوابی بود که برای دیدن خوابی شیرین خیال بیداری نداشت، با اینکه پوست تیره ای داشت ولی جای زخم ها چنان کبود بود که از اون فاصله می تونستم دونه دونه زخمهاش رو بشمارم، بابا رو دیدم که تو قبر دولا شده و دست روی شونه اش گذاشته، با اون لباس آبی خوشرنگش پیدا کردنش تو اون جمعیت تقریبا سیاه پوش کار سختی نبود. تو این چند روزی که خبر پسرش رو شنیده بود دونه دونه ریشاش سفید شده بود، قبل از این نمی شد سنش رو حدس زد ولی حالا خیلی راحت می تونستی سنش رو شاید هم چند سالی بالاتر، براش تخمین بزنی
کسی می خوند: "اسمع، افهم، یا امیر ابن الحسین، الله ربک، و محمد نبیک، والقران کتابک و . . . "
خیره به چهره آروم امیر بودم و تکون خوردن پاها هم دیگه نمی تونست جلوی نگاهم رو بگیره، چون دیگه من تو خیالم داشتم خاطراتم رو مرور می کردم، صداها رو دیگه نمی شنیدم، یکدفعه گریم گرفت، نمی دونم برای چی؟ بخاطر سن کمش، بخاطر معصومیت چهره اش، یا بخاطر اینکه برای آخرین بار بود که چهره برادرم رو می دیدم

به ظاهر نمی توان اعتماد کرد

2008-11-15T12:34:00.004+03:30

یک خانم برای طرح مشکلش به کلیسا رفت. او با کشیش ملاقات کرد و برایش گفت: من دو طوطی ماده دارم که فوق العاده زیبا هستند. اما متاسفانه فقط یک جمله بلدند که بگویند «ما دو تا فاحشه هستیم. میای با هم خوش بگذرونیم؟». این موضوع برای من واقعا دردسر شده و آبروی من را به خطرا انداخته. از شما کمک میخواهم. من را راهنمایی کنم که چگونه آنها را اصلاح کنم؟
کشیش که از حرفهای خانم خیلی جا خورده بود گفت: این واقعاً جای تاسف دارد که طوطی های شما چنین عبارتی را بلدند... من یک جفت طوطی نر در کلیسا دارم. آنها خیلی خوب حرف میزنند و اغلب اوقات دعا میخوانند. به شما توصیه میکنم طوطیهایتان را مدتی به من بسپارید. شاید در مجاورت طوطی های من آنها به جای آن عبارت وحشتناک یاد بگیرند کمی دعا بخوانند.
خانم که از این پیشنهاد خیلی خوشحال شده بود با کمال میل پذیرفت. فردای آن روز خانم با قفس طوطی های خود به کلیسا رفت و به اطاق پشتی نزد کشیش رفت. کشیش در قفس طوطی هایش را باز کرد و خانم طوطی های ماده را داخل قفس کشیش انداخت.
یکی از طوطی های ماده گفت: ما دو تا فاحشه هستیم. میای با هم خوش بگذرونیم؟»
طوطی های نر نگاهی به همدیگر انداختند. سپس یکی به دیگری گفت: «اون کتاب دعا رو بذار کنار. دعاهامون مستجاب شد»

فرصت ها همیشه در فقدان فرصتی پدیدار می شوند!

2008-11-15T12:32:00.004+03:30

شرکت مایکروسافت آبدارچی استخدام می کرد. مردی که متقاضی این شغل بود به آنجا مراجعه کرد. رئیس کارگزینی با او مصاحبه کرد و بعنوان نمونه کار از او خواست زمین را تمیز کند.
سپس به او گفت: «شما استخدام شدید، آدرس ایمیلتون رو بدید تا فرمهای مربوطه را برایتان بفرستم تا پر کنید و همین‌طور تاریخی که باید کار را شروع کنید بهتان اطلاع دهم»
مرد جواب داد: «اما من کامپیوتر ندارم، ایمیل هم ندارم!»
رئیس کارگزینی گفت: «متأسفم. اگه ایمیل ندارید، یعنی شما وجود خارجی ندارید و کسی که وجود خارجی ندارد، شغل هم نمی‌تواند داشته باشد.»
مرد در کمال نومیدی آنجا را ترک کرد. نمی‌دانست با تنها 10 دلاری که در جیبش داشت چه کار کند. تصمیم گرفت به سوپرمارکتی برود و یک صندوق 10 کیلویی گوجه‌فرنگی بخرد.
بعد خانه به خانه گشت و گوجه‌فرنگی‌ها را فروخت. در کمتر از دو ساعت، توانست سرمایه‌اش رو دو برابر کند. این عمل را سه بار تکرار کرد و با 60 دلار به خانه برگشت. مرد فهمید می‌تواند به این طریق زندگی‌اش را بگذراند و شروع کرد به این که هر روز زودتر از خانه برود و دیرتر بازگردد. در نتیجه پولش هر روز دو یا سه برابر می‌شد. به زودی یک گاری خرید، بعد یک کامیون، و بعد ناوگان خودش را در خط ترانزیت (پخش محصولات) بر پا کرد. 5سال بعد، مرد دیگر یکی از بزرگترین خرده‌فروشان امریکا بود.
او شروع کرد تا برای آینده‌خانواده ا‌ش برنامه‌ربزی کند و تصمیم گرفت بیمه‌عمر بگیرد. به یک نمایندگی بیمه زنگ زد و سرویسی را انتخاب کرد. وقتی صحبت‌شان به نتیجه رسید، نماینده بیمه از آدرس ایمیل مرد پرسید. مرد جواب داد: «من ایمیل ندارم.»
نماینده‌بیمه با کنجکاوی پرسید: «شما ایمیل ندارید، ولی با این حال توانسته اید یک امپراتوری در شغل خودتان به وجود بیاورید. فکر کنید به کجاها می‌رسیدید اگر یک ایمیل هم داشتید؟»
مرد برای مدتی فکر کرد و گفت: «آره! احتمالاً می‌شدم یه آبدارچی در شرکت مایکروسافت»

مرد کور

2008-08-14T23:29:00.004+04:30

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید. روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید که بر روی ان چه نوشته است؟
روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد: امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم !
وقتی کارتان را نمیتوانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر بدهید خواهید دید بهترینها ممکن خواهد شد باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است. حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل، فکر، هوش و روحتان مایه بگذارید این رمز موفقیت است . . . لبخند بزنید

گنجشک و خدا

2008-06-04T21:30:00.004+04:30

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت، فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي‌گفت: مي‌آيد، من تنها گوشي هستم كه غصه‌هايش را مي‌شنود و يگانه قلبي‌ام كه دردهايش را در خود نگه مي‌دارد و سر انجام گنجشك روي شاخه‌اي از درخت دنيا نشست.

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود: "با من بگو از آنچه سنگيني سينه توست". گنجشك گفت: لانه كوچكي داشتم، آرامگاه خستگي‌هايم بود و سرپناه بي كسي‌ام. تو همان را هم از من گرفتي. اين توفان بي موقع چه بود؟ چه مي‌خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد. فرشتگان همه سر به زير انداختند.

خدا گفت: ماري در راه لانه ات بود. خواب بودي. باد را گفتم تا لانه‌ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمين مار پر گشودي. گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود. خدا گفت: و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني‌ام بر خاستي. اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود. ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت. هاي هاي گريه‌هايش ملكوت خدا را پر كرد.

هیچ وقت موبایلتون رو جایی جا نذارین

2008-01-30T22:12:00.003+03:30

درس نهم: توی اتاق رختکن کلوپ گلف، وقتی همه آقایون جمع بودند یهو یه موبایل روی یه نیمکت شروع میکنه به زنگ زدن. مردی که نزدیک موبایل نشسته بود دکمه اسپیکر موبایل رو فشار میده و شروع میکنه به صحبت. بقیه آقایون هم مشغول گوش کردن به این مکالمه میشن!؟
مرد: الو؟
صدای زن اونطرف خط: الو! سلام عزیزم. تو هنوز توی کلوپ هستی؟
مرد: آره
زن: من توی فروشگاه بزرگ هستم. اینجا یه کت چرمی خوشگل دیدم که فقط 1500 دلاره! اشکالی نداره اگه بخرمش؟
مرد: نه. اگر اینقدر دوستش داری اشکال نداره!؟
زن:من یه سری هم به نمایشگاه مرسدس بنز زدم و مدل های جدید 2008 رو دیدم. یکیشون خیلی قشنگ بود. قیمتش 150000 دلار بود
مرد: باشه. ولی با این قیمت سعی کن ماشین رو با تمام امکانات جانبی بخری
زن: عالیه. اوه . . . یه چیز دیگه . . . اون خونه ای رو که قبلا می خواستیم بخریم! دوباره توی بنگاه گذاشتن برای فروش. میگن 1500000 دلاره!؟
مرد: خب، برو تا فروخته نشده پولشو بده. ولی سعی کن 1500000 دلار بیشتر ندی!؟
زن: خیلی خوبه. بعدا می بینمت عزیزم. خداحافظ!؟
مرد خداحافظ
بعدش مرد یه نگاهی به آقایونی که با حسرت نگاهش می کردن میندازه و میگه: کسی نمیدونه این موبایل مال کیه!؟

مردها ممکنه زرنگ و بدجنس باشند، ولی فرشته ها زن هستند

2008-01-30T21:58:00.003+03:30

درس هشتم: یه زوج 55 ساله به مناسبت سی و پنجمین سالگرد ازدواجشون رفته بودند بیرون که یه جشن کوچک دو نفره بگیرن. وقتی توی پارک زیر یه درخت نشسته بودند یهو یه فرشته کوچک خوشگل جلوشون ظاهر شد و گفت: به خاطر اینکه شما همیشه یه زوج فوق العاده بودین و تمام مدت به همدیگه وفادار بودین من برای هر کدوم از شما یه دونه آرزو برآورده می کنم!؟

زن از خوشحالی پرید بالا و گفت: اوه! چه عالی! من می خوام همراه شوهرم به یه سفر دور دنیا برم. فرشته چوب جادوش رو تکون داد و پوف!؟ دوتا بلیط درجه یک برای بهترین تور مسافرتی دور دنیا توی دستهای زن ظاهر شد!؟
حالا نوبت شوهر بود که آرزو کنه! مرد چند لحظه فکر کرد و گفت: خب . . . این خیلی رمانتیکه! ولی چنین بخت و شانسی فقط یکبار توی زندگی آدم پیش میاد! بنابراین متاسفم عزیزم . . . آرزوی من اینه که یه همسری داشته باشم که که 15 سال از من کوچیکتر باشه!؟
زن و فرشته جا خوردند و خیلی دلخور شدند. ولی آرزو آرزوئه و باید برآورده بشه. فرشته چوب جادوش رو تکون داد و پوف! مرد 70 سالش شد!؟

هیچوقت به چیزی که کاملا در موردش مطمئن نیستی افتخار نکن

2008-01-30T10:35:00.004+03:30

درس هفتم: چهار تا دوست که 20 سال بود همدیگه رو ندیده بودند توی یه مهمونی همدیگه رو می بینن و شروع می کنن در مورد زندگی هاشون تعریف کردن. بعد از یه مدت، یکی از اونا بلند میشه و میره دستشویی. سه تای دیگه صحبت رو می کشونن به تعریف از فرزنداشون!؟ . . . پسر من باعث افتخار و خوشحالی منه. اون توی یک کار عالی وارد شد و خیلی سریع پیشرفت کرد. پسرم درس اقتصاد خوند و توی یه شرکت بزرگ استخدام شد و پله های ترقی رو سریع بالا رفت و حالا شده معاون رئیس شرکت. پسرم اونقدر پولدار شده که حتی برای تولد بهترین دوستش یه مرسدس بنز بهش هدیه داده!؟
دومی: جالبه. پسر من هم مایه افتخار و سرافرازی منه. توی یه شرکت هواپیمایی مشغول بکار شد و بعد دوره خلبانی گذروند و سهامدار شرکت شد و الان اکثر سهام شرکت رو تصاحب کرده. پسرم اونقدر پولدار شده که برای تولد صمیمی ترین دوستش به هواپیمای خصوصی بهش هدیه داد.
سومی: خیلی خوبه. پسر من هم باعث افتخار من شده. اون توی بهترین دانشگاه جهان درس خوند و یه مهندس فوق العاده شد. الان یه شرکت ساختماتنی بزرگ برای خودش تاسیس کرده و میلیونر شده. پسرم اونقدر وضعش خوبه که برای تولد بهترین دوستش یه ویلای 2000 متری بهش هدیه داد!؟
هر سه تا دوست داشتند به همدیگه تبریک می گفتند که دوست چهارم برگشت سر میز و پرسید این تبریکات به خاطر چیه؟
سه تای دیگه گفتند: ما در مورد پسرهامون که باعث غرور و سربلندی ما شدن صحبت کردیم. راستی تو در مورد فرزندت چی داری تعریف کنی؟
چهارمی گفت: من یه دختر دارم که رقاصه و تو کاباره رقاصی میکنه و شب ها با دوستاش توی یه کلوپ مخصوص کار میکنه!؟
سه تای دیگه گفتند: اوه! مایه خجالته! چه افتضاحی!؟
چهارمی گفت: نه! من ازش ناراضی نیستم. اون دختر منه و من دوستش دارم. در ضمن زندگی بدی هم نداره. اتفاقا همین دو هفته پیش به مناسبت تولدش از سه تا از صمیمی ترین دوست پسراش یه مرسدس بنز و یه هواپیمای خصوصی و ه ویلای 2000 متری هدیه گرفت!؟

اگر از اطلاعات شغلیت کاملا آگاه نباشی، فرصت های بزرگی رو از دست خواهی داد

2008-01-30T10:05:00.003+03:30

درس ششم: یه روز یه کشیش به یه راهبه پیشنهاد میکنه که با ماشین برسونش به مقصد. راهبه سوار ماشین میشه و راه میفتن. چند دقیقه بعد راهبه پاهاش رو روی هم میندازه و کشیش زیر چشمی یه نگاهی به پای راهبه میندازه!؟
راهبه میگه: پدر روحانی، روایت مقدس 129 رو بخاطر بیار!؟
کشیش قرمز میشه و به جاده خیره میشه. چند دقیقه بعد بازم شیطون وارد عمل میشه و کشیش موقع عوض کردن دنده، بازوش رو با پای راهبه تماس میده!؟
راهبه باز میگه: پدر روحانی روایت مقدس 129 رو بخاطر بیا!؟
کشیش زیر لب فحش میده و بیخیال میشه و راهبه رو به مقصدش میرسونه . بعد از اینکه کشیش به کلیسا برمیگرده، سریع میره و از توی کتاب روایت مقدس 129 رو پیدا میکنه و می بینه نوشته: «به پیش برو و عمل خود را پیگیری کن . . . کار خود را ادامه بده و بدان که به جلال و شادمانی که می خواهی، خواهی رسید»

یادتون باشه که مردها دوست های بهتری هستند

2008-01-30T09:46:00.006+03:30

درس پنجم: یه شب خانوم خونه اصلا به خونه برنمیگرده و تا صبح پیداش نمیشه! صبح برمیگرده خونه و به شوهرش میگه که دیشب مجبور شده خونه یکی از دوستای صمیمیش (مونث) بمونه. شوهر تلفن رو برمیداره به 10 نفر از صمیمی ترین دوستای زنش زنگ میزنه ولی هیچکدومشون حرف خانم خونه رو تایید نمیکنن!؟
یه شب آقای خونه تا صبح برنمیگرده خونه. صبح وقتی میاد به زنش میگه که دیشب مجبور شده خونه یکی از دوستای صمیمیش (مذکر) بمونه. خانم خونه برمیداره به 10 نفر از صمیمی ترین دوستای شوهرش زنگ میزنه!؟ 10 تاشون تایید می کنن که آقا تمام شب رو خونه اونا بوده! حتی 4 تا از اونا میگن آقا هنوزم خونه اونا و پیش اوناست!؟

همیشه کیف پولتون رو توی داشبورد ماشینتون بذارید!

2008-01-30T09:39:00.006+03:30

درس چهارم: من خیلی خوشحال بودم. من و نامزدم قرار ازدواجمون رو گذاشته بودیم. والدینم خیلی کمکم کردند. دوستانم خیلی تشویقم کردند و نامزدم هم دختر فوق العاده ای بود. فقط یه چیز من رو یکم نگران می کرد و اون هم خواهر نامزدم بود.
اون دختر باحال، زیبا و جذابی بود که گاهی اوقات بی پروا با من شوخی های ناجور می کرد و باعث می شد که من احساس راحتی نداشته باشم

یه روز خواهر نامزدم با من تماس گرفت و از من خواست که برم خونشون برای انتخاب مدعوین عروسی، سوار ماشینم شدم و وقتی رفتم اونجا، اون تنها بود و بلافاصله رک و راست به من گفت: اگه همین الان 800 دلار به من بدی بعدش حاضرم با تو . . . .!؟
من شوکه شده بودم و نمی تونستم حرف بزنم!؟ اون گفت: من میرم تو اتاق خواب و اگه تو مایل به این کار هستی بیا پیشم!؟
وقتی داشت از پله ها بالا می رفت من بهش خیره شده بودم و بعد از از رفتنش چند دقیقه ای ایستادم و بعد به طرف در ساختمون برگشتم و از خونه خارج شدم! یهو با چهره نامزدم و چشمان اشک آلود پدر نامزدم مواجه شدم!؟
پدر نامزدم من رو در آغوش گرفت و گفت: تو از امتحان ما موفق بیرون اومدی! ما خیلی خوشحالیم که چنین دامادی داریم! ما هیچکس بهتر از تو نمی تونستیم برای دخترمون پیدا کنیم! به خانواده ما خوش آمدی!؟

اگر شما اطلاعات حساس مشترکی با کسی دارید که به اعتبار و آبرو مربوط میشه، همیشه باید در وضعیتی باشید که بتونید از اتفاقات قابل اجتناب، جلوگیری کنید

2008-01-30T09:34:00.006+03:30

درس سوم: بلافاصله بعد از اینکه زن پیتر از زیر دوش حمام بیرون اومد، پیتر وارد حمام شد . . . همون موقع زنگ در خونه به صدا دراومد. زن پیتر یک حوله دور خودش پیچید و رفت تا در رو باز کنه. همسایشون رابرت پشت در ایستاده بود. تا رابرت زن پیتر رو دید گفت: همین الان 2000 دلار بهت میدم اگه اون حوله رو بندازی زمین!؟
بعد از چند لحظه تفکر، زن پیتر حوله رو میندازه و رابرت چند ثانیه تماشا میکنه و 2000 دلار به زن پیتر میده و میره!؟
زن دوباره حوله رو دور خودش پیچید و به حمام برگشت. پیتر پرسید: کی بود زنگ زد؟
زن جواب داد: رابرت همسایمون بود!؟
پیتر گفت: خوبه . . . چیزی در مورد 2000 دلاری که به من بدهکار بود گفت؟

هیچ وقت در مورد چیزی که مطمئن نیستی نتیجه کار خودته ادعا نداشته باش!

2008-01-29T20:03:00.006+03:30

درس دوم: یه پیر مرد 80 ساله میره پیش دکترش برای چک آپ. دکتر ازش در مورد وضعیت فعلیش می پرسه و پیرمرد با غرور میگه هیچ وقت به این خوبی نبودم. تازگیا با یه دختر 20 ساله ازدواج کردم و حالا باردار شده و کم کم داره موقع زایمانش میرسه، نظرت چیه دکتر؟
دکتر چند لحظه فکر میکنه و میگه: خب بذار یه داستان برات تعریف کنم. من یه نفر رو می شناسم که شکارچی ماهریه، اون هیچ وقت فصل شکار رو برای شکار کردن از دست نمیده یه روز که می خواسته بره شکار از بس عجله داشته اشتباهی چترش رو به جای تفنگش برمیداره و میره توی جنگل، همینطور که میرفته جلو یهو از پشت درختا یه پلنگ وحشی ظاهر میشه و میاد به طرفش. شکارچی چتر رو میگیره به طرف پلنگ و نشونه می گیره و . . . بنگ! پلنگ کشته میشه و میفته روی زمین!؟

پیرمرد با حیرت میگه: این امکان نداره! حتما یکی دیگه پلنگ رو با تیر زده!؟

دکتر یک لبخند میزنه و میگه: دقیقا منظور من هم بود!؟

همیشه اجازه بده که رئیست اول صحبت کنه!

2008-01-29T19:26:00.007+03:30

درس اول: یه روز مسئول فروش، منشی دفتر و مدیر شرکت برای ناهار به سمت سلف قدم می زدند. یکدفعه یه چراغ جادو روی مین پیدا می کنن و روی اون رو مالش میدن و جن چراغ ظاهر میشه!

جن میگه: من برای هر کدوم از شما یک آرزو برآورده می کنم!

منشی می پره جلو و میگه: اول من، اول من . . . من می خوام که توی باهاماس باشم، سوار یه قایق بادبانی شیک و هیچ نگرانی و غمی از دنیا نداشته باشم جنه: پووف! منشی ناپدید میشه!؟

بعد مسئول فروش می پره جلو و میگه حالا من، حالا من . . . من می خوام توی هاوایی کنار ساحل لم بدم، یه ماساژور شخصی و یه منبع بی انتها آبجو داشته باشم و تمام عمر حال کنم! جنه: پووف! مسئول فروش هم ناپدید میشه!؟

بعد جن به مدیر میگه حالا نوبت توئه!؟ مدیر میگه: من می خوام که اون دوتا هر دوشون بعد از ناهار توی شرکت باشن!؟